Vandaag was het weer zover, het jaarlijkse ritueel van Lockheed naar de dierenarts zien te krijgen voor haar algehele checkup en inentingen.

Zo makkelijk als Kedua is en Bamf was, zo moeilijk is Lockheed. Het begint met haar zien te vangen. Want nadat ik gisteravond de afspraak met de dierarts had gemaakt, koos Lockheed het hazepad.
Vanochtend was ze nog niet binnen dus paniek in de tent. Gelukkig kwam ze voor de verandering op mijn geroep af. Dan…. vervoerstas klaarzetten. Op een stoel balanceren, en Lockheed uit de vensterbank plukken. Dat staat ze niet zonder slag of stoot toe dus onder veel luidkeels protest en geworstel probeer zowel haar als mijzelf veilig weer van de stoel af te krijgen.
So far so good. En dan de tas. Vier poten hebben is ideaal om te verhinderen dat je ergens in gestopt wordt. Simpel een kwestie van ze alle vier zoveel mogelijk in verschillende richtingen spreiden, en als je baasjes proberen ze bij elkaar te houden, lekker om je heen krabben.
Uiteindelijk is het, met wat nieuwe krassen op mijn handen en met hulp van mijn grote sterke man, gelukt om haar in de tas te krijgen en de tas dicht te maken.
Lockheed vond het maar niks. De andere keren dat haar huisgenoten in zo’n vervoerstas werden gestopt, verdwenen ze voor langere tijd, en stonken ze verschrikkelijk als ze terugkwamen. En Bamf kwam de laatste keer dat de tas gebruikt was, zelfs helemaal niet meer terug! Dus besloot Lockheed maar om heel zielig te jengelen dat ze dit toch echt geen goed plan vond, ze was toch lief en knuffelig nu, waarom moest ze dan hierin?

Met een, eenmaal buiten tussen het lawaaierige en stinkende verkeer, luidkeels krijsende Lockheed ben ik naar de dierenarts gelopen. Op de behandeltafel is ze evenmin een dame. Ze worstelt voortdurend om los te komen en er vandoor te gaan. Niks netjes stil blijven zitten. Dit is niet leuk, hier wil ze niet aan mee werken. Helemaal niet als de mevrouw met de plastic handschoenen haar gaat betasten.

Ik heb haar extra laten onderzoeken ivm het steeds irritanter wordende sproeigedrag. We waren bang dat er misschien toch een fysieke oorzaak (bijv. blaasgruis) zou zijn. Maar nee, dat wordt eigenlijk meteen al uitgesloten. Wel raadt de dierenarts aan om de kap van de kattenbak af te halen zodat die wat veiliger voor haar wordt.
Voor de zekerheid en om de gewoonte van het sproeien te doorbreken, krijgt Lockheed een injectie met anti-mannelijk-hormoon (vrouwelijke hormonen dus). Haar sproeigedrag is namelijk een veel te mannelijke reactie, overdreven territorium gedrag.
Hierdoor zou de drang om te sproeien heel snel moeten verdwijnen. Ik ben benieuwd.

Nog even ontwormen, de gebruikelijke injecties en een extra ontwormingspilletje voor Kedua mee naar huis.
Eenmaal thuis weet ze niet hoe snel ze uit die verschrikkelijke tas moet komen. Het wordt afwachten om te zien of de extra hormonen gaan werken. Ik hoop het wel, want nu het huis helemaal schoongemaakt wordt, willen we het graag schoon proberen te houden.
Mocht dit niet werken, dan zijn er gelukkig nog meer behandelmogelijkheden, bijvoorbeeld een kattenpsycholoog. Maar voorlopig nog even niet.

Kedua toont maar weer dat hij stiekem toch deels hond is. Waar Bamf zoveel moeite had met haar pillen, is hij heel makkelijk. Klein beetje vlees erom, op de grond leggen en Kedua schrokt het zo weg. No problemo.