Ik ben een van die mensen die breien leuk vind. Ik doe het al jaren, dat het stoffig of niet-cool was maakte me nooit uit. Tegenwoordig is het een hype, helaas. Er is maar een voordeel aan: wolwinkels komen langzaam weer terug. Voornamelijk op internet, maar dat maakt niet uit. Oh, en als ik over breien schrijf, is er nu tenminste kans dat mensen niet hard gillend weglopen.

Maar zoveel als ik in het verleden gebreid heb… ik heb me nooit aan meerdere kleuren gewaagd. Geen idee hoe het in goed nederlands heet. Jacquard-breien is niet helemaal de juiste term. Voor alles is een eerste keer.

Leuke kleine projecten zijn sokken en wanten. Ik brei ze beide op de oosterse manier: top-down, dus beginnend bij de vingertoppen/tenen. Dit heeft een heel groot voordeel: je kunt de wanten/sokken aanpassen terwijl je ze breit. Dit is ideaal om de juiste maten te krijgen.
Verder brei ik eigenlijk altijd op rondbreinaalden. Die voelen prettiger aan voor mijn handen, het gewicht van het breiwerk rust niet op de uiteinden van twee lange onhandige naalden, er staat daardoor minder spanning op mijn handen. Met rondbreinaalden hangt het breiwerk eigenlijk altijd tussen je handen in, mooi gebalanceerd. Geloof me maar dat dat bij een trui flink verschil uitmaakt.

Deze weken dus wanten, voor Frederique die in Luxemburg wel wat warme handen kan gebruiken. Jacquard-breiwerk is altijd warmer dan gewoon breiwerk. De tweede kleur wordt aan de verkeerde kant van het breiwerk meegevoerd, en daardoor zijn er als het ware twee lagen. Ook is de structuur dichter waardoor het minder koude wind doorlaat.
Voor wanten is er eigenlijk maar een garen dat je kunt gebruiken: wol. Het is warmer dan acryl, en heel belangrijk: dat blijft het ook als het nat wordt.

Genoeg achtergrond gebabbel. Wanten voor Frederique. Het is niet echt mijn allereerste jacquard-project, ik heb geoefend op een paar wanten voor mezelf. Mensen die me kennen zullen niet verbaasd zijn als ik nu vertel dat ik natuurlijk geen vast model volg. De wanten krijgen het patroon van de Norwegian Socks uit het boek Folk Socks van Barbara Walker. Ik heb het patroon uitgepuzzeld aan de hand van foto’s op internet en het omgezet naar wanten in plaats van sokken.
De kleuren: mannelijk. Ik weet dat Frederique het niet erg zou vinden om in knal paarse met gifgroene wanten te lopen, maar ik wil voor een subtielere look gaan. Antraciet met middengrijs.
Hieronder volgt een foto van de top van de linker want.