Vanochtend werd ik wakker en wist ik dat het gesneeuwd had.

Tot zover klinkt het nog heel leuk nietwaar. Roept het beeld op van een lieflijke prinses die na lekker uitslapen gewekt wordt door een enkele straal zonneschijn die tussen de gordijnen door weet te glippen. Ze staat op, rekt zich uit, gluurt door de gordijnen en aanschouwt een wondere wereld bedekt door een zachte donzen deken van spierwitte sneeuw…

Maar nee.
Mijn nacht was te kort, mijn uitslaapplan bruut gekortwiekt. De realisatie dat het gesneeuwd had kwam doordat de sneeuw een weg vond mijn bed in. Zowel in sneeuw-vorm als in de gesmolten staat. Er kroop namelijk om 7 uur een wollige natte, besneeuwde en vooral ijskoude Kedua bij mij onder de dekens.
Dat is de ultieme wekker, zelfs ik kan daar niet doorheen slapen.
Kedua vond het wel best, het bed was lekker voorverwarmd, het ging hem om de elektrische deken en de warmte (en een klein beetje om de lol om het mens dat wakker schrikt en in reflex een flink stuk opschuift). Brokjes waren niet eens direct een must, voor de verandering. Hij wilde lekker even blijven liggen tot hij weer warm en droog was. In de tussen tijd zou het mens wel haar bed ontvlucht zijn en zijn ontbijt klaargemaakt hebben.

En ja, het had gesneeuwd en er lag een prachtige donzen deken over de wereld. Het sneeuwt nog steeds en het waait. Net op een dag dat ik veel naar buiten moet. Het liefst zou ik weer teruggaan naar bed… zodra het opgedroogd is ;-)