Het lijkt wel alsof er geen einde komt aan het verharen van de katten. Af en toe lijkt het over te zijn, en dan opeens, out of the blue… moeten de plukken er weer vanaf. Ik kan het me ook wel een beetje voorstellen, met dat maffe “zomer”weer dat we dit jaar hebben. De ene dag is het ijskoud, de andere dag is het tropisch warm. Geen wonder dat je vacht van slag raakt. Nou is het best lastig om die overtollige haren kwijt te raken. Maar daar hebben ze wat op gevonden: Baasjes. Vooral Bamf is erg. Al koerend en pruttelend lokt ze me mee naar buiten, waar ze zich comfortabel neervlijt op het terras en mij uitnodigt mijn werk te beginnen. Eerst lichtjes met de vingers een voorbereidende massage, om de haren zachtjes losser te maken. Maar al snel geeft ze zeer vocaal aan dat ze méér wil en moet ik met grover geschut komen. Beide handen gebruiken als kammen, met korte stevige halen (“krabbend”) door haar gladde vachtje. De vlokken vliegen in het rond, het lijkt wel alsof het gesneeuwd heeft. Als het baasje te vermoeide handen heeft voor dit zware werk, zijn er natuurlijk altijd hulpmiddelen. Bamf vond een metalen borsteltje (of kam) altijd wat te eng. Ze heeft maar een dun glad vachtje, niet zo’n wilde haardos als Widget of Lockheed. Dus is er speciaal voor haar een rubberen borsteltje gekomen. Geweldig vindt ze dat.

Het is blijkbaar verslavend. Tegenwoordig komt ze zelfs ‘s ochtends al luidkeels miepend (ná het eten) melden dat ze voor ik naar mijn werk ga nog even een volledige behandeling moet ondergaan. Dat ik daardoor van top tot teen onder de kattenharen zit maakt haar niet zoveel uit. Zij kan de dag weer fris en zonder irritante kriebelende losse haren ingaan!