Ik ben nu al een paar dagen bezig om een patchwork plaid te maken voor op onze bedden. Van lekker warme fleece, allemaal kleine kleurige blokjes. Niet omdat we een warme deken nodig hebben, maar omdat de katten nu het winter wordt weer de hele dag op (vooral mijn) bed liggen en dat nu in de herfst zoveel modder en zand en haren geeft.
Sinds ik vorige week een tweede ligplekje op de planken achter mijn bureau heb gemaakt (met een tweede mandje, de katten kunnen dus boven elkaar liggen daar), wil Lockheed niet meer in haar mand daar liggen. Waarschijnlijk omdat ik de planken schoon heb gemaakt. Nu ruikt het niet meer lekker naar Lockheed, maar naar dat akelige glassex. Niet getreurd, Cilfa-baasje heeft een heerlijke berg fleece op de naaitafel liggen en dat is het paradijs voor Lockheed.
Het is prachtig om te zien hoe ze er van geniet. Met haar ogen half dicht intens gelukkig knedend met haar pootjes. Eerst ff erop staan en “turven”, daarna er een lekker holletje in graven en erin opgerold gaan liggen. Of languit. Net hoe het fleece ligt. Tenzij ze speels is, dan is het oppassen geblazen.
En intussen probeer ik te naaien. Nou dat lukt dus niet. Want Lockheed vindt dat ik het niet helemaal goed doe en zij me dus maar moet helpen. Eerst met het klosje garen dat daar bovenop ronddraait… dat draait niet snel genoeg. Geen probleem, daar kan ze mee helpen. Heel onschuldig kijkend zit ze dan tegen dat klosje aan te tikken en af en toe probeert ze het er dan met een hardere mep af te slaan als ze vindt dat ik van kleur moet veranderen. En die draad die van de klos naar de naald loopt is ook leuk, daar kun je je nagels lekker achter haken en het naar je toe trekken en erop proberen te bijten.
Dan de stof. Die probeert steeds naar haar toe te kruipen, onder dat maffe ding door. Dat gaat ook niet snel genoeg. Met twee poten grijpt ze de stof en dan maar hard trekken, misschien schiet het dan een beetje op. Af en toe laat ik haar maar een stukje stof houden om mee te spelen, maar daar trapt ze dan niet in.
En die vingers die de hele tijd naar haar kant van de naaimachine komen om aan draadjes enzo te zitten, nou daar weet ze wel raad mee: zachtjes zonder nagels erop tikken, dan gaan die vingers vanzelf weer weg.
Wat een lol heeft Lockheed! En wat een aandacht krijgt ze, niet te geloven. Als ze het zat wordt, legt ze haar kopje op het onderblad van de naaimachine (ja dat gedeelte waar de stof overheen zou moeten gaan) en gaat heerlijk liggen slapen. Tja, wat moet je dan he :)
