Het waterbakje is hier altijd een bron van plezier voor Kedua. Dat onze katten niet echt bang zijn voor water, wisten we al. Dat hebben ze echt van hun oma, Lockheed. Die stond als kitten al bij mij onder douche. Lekker met water spelen. Ook leuk, het geluid dat blote voeten op natte tegels maken. En nog leuker: het geluid dat baasjes maken als je dan met je nagels uitgestoken op die blote voeten jaagt.

Widget ontwikkelde een andere soort natte-voeten-fetish: als ik uit de douche kom met nog vochtige voeten, moet en zal zij ze drooglikken. Nou ja, proberen dan. En daarna gaat ze er helemaal overheen rollen en kan ze er echt helemaal gek van worden, alsof het catnip is. Niet zo prettig voor mijn voeten, dat laatste, als je weet hoe ze met de catnip omgaan.

Kedua doet het wat voetvriendelijker. Als er water in de waterbak zit, slaat hij dat er uit. Er is, naar zijn mening denk ik, niks zo lekker als water met zelfgemaakte bubbeltjes. Zelf opgeklopt water, zegmaar. Dus: voordat hij gaat drinken slaat hij stevig met zijn poot in het water. Meerdere keren natuurlijk. Daarna likt hij zijn pootje droog en kan het echte drinken uit ? het nu nog maar weinig water bevattende ? drinkbakje. Ik heb dat nu ook maar in het raam gezet, in de hoop dat hij tijdens dat gespetter meteen eventjes de ramen zeemt. Helaas :(