Gisteravond ben ik voor het eerst sinds jaren weer eens naar een concert van het Residentie Orkest in de Anton Philipszaal geweest. Voor Frederique was dit de eerste keer naar een echt klassiek concert. Hij viel met zijn neus in de boter, dit concert bevatte mijn twee favorieten: Mozart (in het algemeen) en Mahler (symfonie nr 1). Voor hem was het ook een mooi programma omdat het zo verschillend was.
Mozart pianoconcert nr. 21 ken ik natuurlijk uit mijn hoofd. Voor Free was dat moeilijker, hij houdt niet zo van dat gepingel (op de CD). Maar live is dat zo anders… het geluid vervloeit dan meer tot 1 geheel, iets wat ik normaal ook al hoor, maar toch voor veel “klassieke beginners” moeilijker in het gehoor lijkt te liggen. De cadenzen vond ik wel apart: die van het eerste deel vond ik richting Bach neigen, en die van het derde deel kwam op mij heel modern over, een mooie overgang naar Mahler als het ware. Maar dat is puur mijn invulling ervan, het kan heel anders bedoeld zijn.
Gelukkig vond Free dit al erg mooi. Hij is heel erg op geluid georriënteerd en wat dat betreft is de Anton Philipszaal smullen geblazen. Zeker waar wij zaten, eerste rang, op het front-balkon in het midden. Perfectere combinatie van uitzicht en maximale geluidskwaliteit is er geloof ik niet. Volgende keer wil ik weer daar zitten (en er komen volgende keren, dat is wel duidelijk).
In de pauze even op adem komen, capuccino drinken en ons voorbereiden op het volgende werk. Mahler, symfonie nr. 1. Bij allebei is de dirigent trouwens Jaap van Zweden, en dat voorspelde al veel goeds voor Mahler, aangezien hij een gedegen Mahler basis in het Concertgebouw Orkest heeft meegekregen.
Bij de eerste klanken van het eerste deel sprongen bij mij de tranen in mijn ogen en koude rillingen liepen over mijn hele lichaam. Ik heb al zo lang deze symfonie live willen meemaken, door een goed orkest, met goed geluid en een goede dirigent… en dit was het nu. Die traantje droogden snel op, maar de rillingen bleven.
Het was in 1 woord “Waanzinnig”. Fantastisch mooi. Tot 3 jaar geleden had ik nog een cassettebandje met een uitvoering van deze symfonie door het Concertgebouw Orkest olv. Haitink. Dat bandje was op het laatst helemaal grijsgedraaid, als kind was ik er verzot op. En die versie is ook mijn absolute Mahler topversie (en dat wordt niet alleen door mij zo gezien) maar wat ik hier in het Residentie Orkest hoorde kwam daar erg dicht in de buurt. Ik ken deze symfonie natuurlijk oook heel goed, doordat ik hem zelf gespeeld heb, vroeger.
De gehele symfonie kwam nu op mij over als een droom, het was gewoon onwerkelijk zo mooi als het was. Maar het mooiste vond ik eigenlijk nog in het eerste deel, het moment dat de grote trom er voor het eerst bij komt. Free slaakte een kreetje van verbazing, zo laag was de bastoon, zo voelbaar. Zo oprecht was zijn reactie… het is fantastisch om dit samen met hem te mogen beleven. Want het was voor hem een openbaring, die veelvoud aan klanken, en vooral de dynamiek in volume en ook tempo. Hij was er helemaal van ondersteboven. Na thuiskomst zijn we ook meteen het bed in gedoken. Geen muziek luisteren, zelfs geen computer, om er maar zo lang mogelijk van te kunnen blijven genieten.
