Vandaag is het 4 weken geleden (geloof ik) dat we met de pilletjes voor Lockheed zijn begonnen. En ik begin nu toch echt een verbetering te zien. Ik was al gewaarschuwd dat het heel lang zou duren voor er echt verandering zou zijn, maar als het dan toch komt is dat wel heel er prettig.

Lockheed is de laatste dagen weer heerlijk knuffelig. Naar Free toe is ze nog altijd erg bitchy, ze moet niks van hem hebben. Af en toe een aai van hem krijgen is best, maar alleen als zij dat goed vind. Het maffe is dat als ze het dan goed vindt, en ze wordt door hem geaaid, zit ze wel meteen te kwijlen, zo lekker vindt ze het.

Het lijkt er zelfs op dat ze om het pilletje (een halfje per dag) komt vragen als ze dat ‘s avonds nog niet heeft gehad. Tja, kan ik me goed voorstellen, want dat gaat vergezeld met een lekker stukje vlees. Een heerlijke traktatie die ze niet aan haar voorbij wil laten gaan.

Ze ligt nu ook niet alleen meer in haar “penthouse”, maar ook op de strijkplank. Ja, die strijkplank waar ze eerder bijna niet overheen durfde te lopen. Dat is maar goed ook, want de andere katten hebben haar luxe “base-of-operations” ontdekt en dat is dan ook een waar paradijsje: twee mandjes over twee verdiepingen, etensbakje (met brokjes), water, lekker hoog en warm, goed uitzicht, veilig, en nu ook een kattenbakje.

Het moeilijke met Lockheed is dat ze wel vaker een bui heeft waarin ik denk dat ze weer wat socialer wordt. En altijd valt ze weer terug. Maar ze was zo’n fantastisch beestje, in Amsterdam. Dus hoop ik graag dat dat weer terug aan het komen is.