Ik kwam in het Fuji-archive (ons foto-archief op de Afterlife computer) een mapje met oude foto’s van Lockheed tegen. Wat een nostalgie! Maar tegenwoordig is ze zelfs nog leuker.

Toen was ze vooral schattig, als klein pluizebolletje. Maar gruwelijk verwend, omdat ze alle aandacht van me kreeg. Achteraf heel leuk, maar ik weet nog goed dat ik er wel eens wanhopig van werd, van een Lockheed die in me probeerde te klimmen, of met een flinke aanloop (en nagels uit) in me sprong in de hoop dat ik haar zou vangen en vasthouden. En een Lockheed die niet op mijn slaapkamer kon zijn als ik ging slapen, want zodra ik ook maar iets buiten de dekens stak (behalve mijn hoofd), sprong ze er met nagels en tanden bovenop. Een geweldig spelletje, voor haar dan.

Het is geweldig om te zien dat ze nu al een paar weken weer haar speelsheid terug heeft. Soms een beetje teveel. Iedere ochtend komt ze me zeer zorgvuldig met 1 of 2 nagels in mijn kont prikken dat ze wil spelen. Dan moet ze even lekker maf doen, lekker spelen, liefst met mij, maar als ik niet meewerk, bedenkt ze zelf wel een prooi.