Ik ben bijna 9 maanden verschrikkelijk afwezig geweest op mijn eigen website. Ga me daar niet voor verontschuldigen want het heeft een goede reden gehad… 9 maanden… het meest ingewikkelde hardwareproject dat ik ooit in elkaar gezet heb :-) Het is nog niet af, maar de verwachte assemblerings/leverdatum is 2 oktober.
Er zijn zoveel dingen waar Geek Parents 2B aan moeten denken… er gaat een wereld voor ons open.
We hebben ons goed voorbereid: laptop ligt in de wieg, overzichtsposter van het internet ligt ook in de wieg, klaar om naast haar bed gehangen te worden, webcam staat klaar, nieuwe fotocamera gekocht, Twitteraccount en gmailaccount zijn aangemaakt. Via de twitteraccount hoop ik jullie rond (of echt nerdy: tijdens) de bevalling op de hoogte te houden. De twittername is UnixBabe, maar ik probeer deze website zo in te stellen dat alle berichtjes ook hier terecht komen.

De katten zullen het niet leuk vinden om van hun troon gestoten te worden, we proberen ze zo goed mogelijk voor te bereiden, maar dat is bijna onmogelijk. Vooral Kedua is de hele zwangerschap erg gestressd en is gaan wildplassen. En wij in eerste instantie maar Lockheed de schuld geven… tot we Kedua betrapten met de webcam. We proberen (en ik mag nu echt als “we” spreken want ik bén met z’n tweeën) de katten zoveel mogelijk aandacht te geven, alle nieuwe spullen te laten besnuffelen, maar uiteindelijk valt het gewoon niet aan hen uit te leggen. Illyana heeft wel al vriendschap gesloten met het beestje in mijn buik, en die twee communiceren lustig door middel van pootjes tappen en spinnen. Ik ben bang dat we zelfs Illyana’s gespin op moeten gaan nemen, omdat ons kleine dametje nu gewend is om met het geluid van gespin tegen haar aan in slaap te vallen…!

We gaan het zien, we gaan het meemaken, het avontuur van het jaar!

Het zal jullie ongetwijfeld opgevallen zijn dat ik al lange tijd niks meer geschreven heb. Het is verschrikkelijk druk geweest op mijn werk, met de migratie van het hele bedrijf naar een volledig nieuwe IT omgeving. Maar ik ben ook druk aan het leren geweest voor mijn eerste Microsoft certificaat (ik mag nu geen M$ meer zeggen geloof ik)… en ik ben vandaag bij mijn eerste poging ook direct geslaagd!
Het is het 70-270 examen, “Installing, configuring and maintaining Windows XP Professional”, en het was behoorlijk pittig. Ik hoor van iedereen dat dit examen echt tegen valt en een van de zwaarste van de Microsoft examens is. Maar ondanks dat ik er flink op heb zitten zwoegen ben ik er glansrijk doorheen gekomen.

Nu eerst even ontspannen en genieten van de feestdagen, daarna met frisse moed verder met de rest!

Vooral niet vergeten vandaag: het is System Administrator Appreciation Day. Dat elke laatste vrijdag van juli. http://www.sysadminday.com/

Secretaresses hebben hun secretaressedag, en dat is binnen bedrijven al aardig ingeburgerd. System Administrator dag helaas nog niet. Vanochtend lagen er geen kadootjes, bossen bloemen, nieuwste gadgets op mijn bureau. En het enige wat ik van een gebruiker heb gekregen is een laptop vol virussen en trojans.

Maar goed, hopelijk volgend jaar beter.

Voor alle sysadmins, sysops en bofh’s out there: gefeliciteerd he.

Gisteren om 8:57u is mijn zusje bevallen van een gezonde zoon, Jairo. Wij waren er natuurlijk meteen bij om het kind te bewonderen en om foto’s te maken.

Het lijkt er op dat we in Den Haag ook onze eigen pyromaan (m/v||++) hebben.
Gistermiddag stond eerst een vrachtwagen op het marktparkeerterrein bij ons huis in de brand. Nog niet echt spectaculair, het was overdag, en om heel eerlijk te zijn, ik heb het niet eens gezien.

’s Avonds was het andere koek. Ik stond naar buiten te staren vanuit de serre toen ik me realiseerde dat iemand een kampvuurtje had gemaakt. Toen ik beter keek zag ik dat voor het huis een auto in de brand stond. Natuurlijk 112 gebeld. Ik hoop niet die lui ooit met spoed nodig te hebben, want de telefoon moet lang over gaan voor ze opnemen. Nou ja, ik was te laat met melden, toen ik brandweer aan de telefoon had, kwam er net een brandweer wagen aanrijden.

Frederique heeft wat prachtige actiefoto’s geschoten die ik de wereld zeker niet wil onthouden.

Mensen die mij wat beter kennen weten dat mijn meisjesdroom heel vroeger niet “verpleegster worden” was, maar “straaljagerpiloot” of “astronaut”. Nou ja, een van mijn meisjesdromen. Ik had er nogal veel.

Ik heb ook altijd geroepen dat ik liever eerder mijn vliegbrevet haal dan mijn autorijbewijs. Inmiddels heb ik nog steeds geen vliegbrevet (en met mijn astma zal ik nooit door de medische keuring komen helaas) maar ook nog geen rijbewijs. Misschien had ik dat minder aan elkaar moeten koppelen. Maar vliegen doe ik nog altijd graag.

Afgelopen vrijdag vroeg Mark, een collega van Fréderique, of we zin hadden om zaterdag mee te gaan vliegen. Nou en of! Dus waren we zaterdagochtend al vroeg op pad naar Rotterdam, alwaar we in een Diamond DA40 stapten. Prachtig vliegtuigje! Aparte vorm, klein en super slick.
Even vanuit Rotterdam naar het vliegveld Zeeland vliegen in een half uurtje. Daar een colatje drinken in the middle of nowhere, en dan weer terug. Het is wel vreemd om een vliegtuig in te parkeren tussen andere vliegtuigjes op een groot grasveld :-)
Het is nog vreemder om een soort tankstation voor vliegtuigen te zien!

Fréderique mocht op de heenweg vliegen en ik op de terugweg.
Mark vroeg toestemming aan de verkeersleiding (heet dat zo?) om over Rotterdam te vliegen. Dat mocht, en zodoende heb ik het vliegtuig laag over de stad gevlogen. Leuk om de Euromast en het Zwaantje onder je door te zien glijden.
Rechtvliegen is nog altijd iets wat ik moeilijk vind en Free was een klein beetje misselijk toen hij uitstapte. Maar dat weet hij aan het achterin zitten. Tja… de vorige keer dat ik mocht vliegen (in Tsjechië) kwamen mijn broertje en zusje ook compleet groen uit het vliegtuig. Er waren wat stevige zijwinden en zo’n stuurknuppel is echt mechanisch dus gaat loeizwaar. Daarentegen reageert dit vliegtuig erg gevoelig op de minste aanwijzingen dus het op koers houden is best pittig.

Ik heb in ieder geval met volle teugen genoten, en dit is zeker weer voor herhaling vatbaar.

Het voelt heel erg kaal… we zitten weer even zonder camera.
Nee nu niet omdat hij gestolen is. Pffff … een keer is meer dan genoeg! Nee, Free heeft de camera verkocht en gaat een nieuwe (andere) kopen. De 1DII was een prachtige camera, geweldig ding voor de professionele fotograaf. Maar de fotografie-werkzaamheden liggen hier nu al lange tijd stil, op het simpele klikwerk van mijzelf na.
En eerlijk is eerlijk: met zo’n camera ga je toch minder snel de straat op. Ergens is dat wel raar: hij bracht tweedehands net zoveel op als een nieuwe 5D (onze volgende camera).

Maar goed, camera-loos dus, wat een leegte, wat een naakt gevoel.
Het is wel grappig: wederom blijkt dat we, al dan niet gedwongen, maximaal een jaar doen met een camera (plus/min een paar maanden). Volgend jaar rond deze tijd dus weer een nieuwe!

Sinterklaas bracht vanavond de nieuwe, lang-verwachte barebones PC, een ASUS Pundit.
Omdat het een barebones bakkie is, moest hij helemaal in elkaar gezet worden. Alleen de kast, moederbord en voeding worden geleverd. Maar dat is geen probleem. Met wat nieuwe en oude onderdelen heb ik het beestje leven in geblazen.
We noemen hem Niles, naar de butler van de televisieserie “The Nanny”. Hopelijk is hij niet zo ondeugend, eigenwijs en onberekenbaar als de personage zelf!

Een fotoverslagje van de bouw:

Sorry, kan het niet laten :-)

Vandaag is er dubbelglas gezet.
De jongens van Riboglas waren lekker vroeg aanwezig en hebben, ondanks het verschrikkelijke weer, keihard doorgewerkt. Rond half 2 waren ze zelfs al klaar en hadden (in mijn ogen in ieder geval) keurig werk afgeleverd. Tot nu toe ben ik heel erg tevreden over deze firma.

Kijk, ze hebben het er echt in gezet:

Ze hebben ons zelfs geholpen met uitleggen hoe we het grote raam er in z’n geheel uit kunnen krijgen voor de verhuizing.
Wat ik erg netjes vind is dat ze mij uit zichzelf wezen op een klein krasje op een van de ramen. Dat zou ik niet gezien hebben, maar zij gelukkig wel. Dat glas zal dus nog vervangen worden. Goed hoor!

Mijn vader ging intussen met de deur van de hobbykamer aan de slag. De verflaag die daar op zat was heel erg slecht. De deur moest dus uit het kozijn en op schragen gelegd worden zodat er flink geschuurd en gekrabt kon worden.

Waar de verflaag ook van slechte kwaliteit – namelijk niet bestaand – was, was op de deurtjes van het wastafelmeubel. Daar heeft mijn moeder dus iets aan gedaan, nadat ze de trapleuning geschuurd had.

De deurtjes zien er nu eindelijk piekfijn uit. Ook de naden tussen het blad van het meubel en de muur waren nooit gekit, net als de aansluiting tussen de wasbakken en het blad. Dat heeft ze dus ook maar meteen gedaan. De vorige bewoners hebben een leuk huis afgeleverd, maar zijn echt ongelooflijk slordig en soms zelfs dom geweest met het “opknappen”. Het is echt een typisch geval van: het moet er leuk uitzien, maar of het ook goed gedaan is zal ons een zorg zijn.
Dat is nu gelukkig verleden tijd.

Zoals gebruikelijk eindigen we met een shot van de slaapkamer.
Drie van de zes deuren staat nu helemaal in de lak. Een daarvan is helemaal af. De andere twee deuren hebben voor het lichte gedeelte nog een tweede laag nodig.
De overige drie deuren missen hun lichte kleur (al lijkt dat niet zo door de witte grondverf), maar dat wordt komend weekend verholpen.
Morgen moet ik helaas werken (jeweetwel, baan, voor geld, financiert al het leuke geklus, etc) al komt dat gezien het werk dat in huis moet gebeuren echt niet goed uit.

Schreef ik gisteren dat de verfmeng”service” van de Gamma niet veel soeps was, vandaag was ik best wel boos op ze toen ik een van de twee verfblikken opende. Ze hebben namelijk per ongeluk een blik witte verf aan mij gegeven na het mengen, in plaats van het op kleur gebrachte blik. Erg slordig vind ik dat, en vooral vervelend omdat die verf erg duur is.
Gelukkig kon ik de juiste kleur mengen door wat lavendel van het andere blik bij de witte lak te doen. Met flink wat roeren en heel voorzichtig kleur toevoegen is dat helemaal gelukt. Maar ze zijn mij als verfklant voorlopig kwijt.

De verf voor de hobbykamer heb ik daarom bij de Karwei gehaald. Daar werd ik een stuk sneller geholpen, en de verf lijkt in ieder geval op wat ik had uitgezocht. Mooi licht groen :-) Althans, dat mooi hoop ik dan maar.

Een nieuwe dag en wel een hele mooie dag: vandaag worden de spullen van de IKEA bezorgd. De bezorgers komen lekker vroeg, maar helaas begint het net zachtjes te regenen. We moeten de spullen dus zo snel mogelijk naar binnen en naar boven sjouwen. Dat is echt een rotklus, vooral de eettafel. Uiteindelijk krijgen mijn vader en ik die naar boven door alle onderdelen uit de doos te halen en die apart naar boven te brengen, en uiteindelijk het blad trede voor trede de steile trap op te schuiven.

Eenmaal boven komen we er achter dat er in de doos van de bureaubladen maar 1 blad zit, ipv 2. Alles nakijken en nog eens nakijken. Nee op de bon staan er echt 2 en ik heb er 2 afgerekend. Maar in de doos zit er uiteindelijk maar 1. De poten en onderstellen voor de tweede zijn er gelukkig wel. IKEA bellen. “Er zijn nog 33 wachtenden voor u…” grrrr…

Terwijl ik in de wacht hang bij de IKEA gaat mijn vader het grovere werk doen: deuren schuren. Het verfwerk van sommige deuren verkeert in miserabele staat. De losse stukken worden afgekrabt en met de schuurmachine gladgeschuurd. Daarna worden de gaten in het verfwerk geplamuurd en uiteindelijk kan mijn moeder de hele deur in de grondverf zetten.

Mijn moeder wit intussen de toiletten en komt tot de ontdekking dat het prachtige antieke stortbakje van een van de wc’s zodanig antiek is, dat verf afbladdert als jet het aanraakt. Gelukkig raak je de stortbak bijna nooit aan, maar toch. Bovendien zal de stortbak toch een keer moeten worden vervangen omdat het binnenwerk nogal versleten is. Jammer, maar herstellen kost waarschijnlijk een fortuin.

De slaapkamerkastdeuren zijn helemaal gegrond en ben ik aan het afplakken.
Ik heb met Frederique gesproken over de kleuren van de kast. Die wees me op een belangrijk punt: er zit nogal een verschil tussen de twee kleuren (in sterkte), en dat maakt het misschien te onrustig voor een slaapkamer.
Omdat de verf die ik gekocht had gewoon prefab was, en ik die nog niet open gemaakt had, kan ik die gewoon terugbrengen naar de winkel.
Het lijkt me mooier om dezelfde kleuren als die op de muur zitten te gebruiken, namelijk de bovenste twee tinten. Een stuk lichter en een stuk subtieler.
Zo gezegd zo gedaan: ik rep mij naar de Gamma alwaar ik met veel pijn en moeite die kleuren weet te bemachtigen. Leuke winkel, maar service kennen ze echt niet. En al helemaal niet bij de verfmengmachine.

Een paar uur later heb ik het raamwerk van de deuren in de “donkere” kleur gezet. Dat moet heel secuur, ik ben niet gewend aan het werken met lak en ik wil het mooi strak hebben.

Het meeste werk is het met een fijn penseeltje bijwerken van de ruimte tussen de latjes. Maar het wordt wel heel erg mooi. Wel merk ik dat bij deze lichte kleuren een witte grondverf (op alle deuren dus) wel beter was geweest. Maar dat kon ik van te voren niet weten.

’s Avonds gaan mijn vader en ik terug naar de IKEA om mijn matras op te halen. Bovendien kunnen we nu meteen achter het ontbrekende bureaublad aan gaan. Bij de klantenservice helpen ze me keurig en gaat het ontbrekende blad binnenkort bezorgd (en naar boven getild) worden.

Na al het koopgeweld van gisteren nu weer een dagje lakken. Op dit soort dagen valt pas op hoeveel houtwerk er in het huis is. Dat betekent ontvetten, schuren, oneffenheden plamuren, schuren, schoonmaken. En in sommige gevallen: gronden. Dan lakken, drogen, schuren, schoonmaken, lakken, drogen ….
Onnodig om te zeggen, maar dat redden we dus niet in wat nog rest van deze week. Er moeten dus keuzes gemaakt worden in wat er wel gedaan gaat worden en wat niet.

Een van de dingen die ik natuurlijk afmaak is de kastdeuren van de slaapkamerkast. Die had ik gisteren gedeeltelijk in de grondverf gezet, en maak ik vandaag af. Dan moet het 18 uur drogen voor ik het kan schuren en lakken.

Halverwege het gronden is de grijze grondverf op en moet ik verder gaan met witte grondverf. Mijn vader had helemaal gelijk toen hij me er op wees dat ik grijze grondverf moest gebruiken: op het donkere rood dekt die veel beter.

Meteen tijdens het gronden rijst weer de vraag wat te doen met de kleuren van de kastdeuren. Blauwtinten natuurlijk. Een lichtblauw en een donkerblauw. Maar hoe? De suggestie van mijn zusje Leela (in vertikale banen) liet ik gisteren zien. Maar ik ben daar niet 100% zeker over. Het staat zo “los” van elkaar. Dus ga ik weer knutselen achter de computer en kom hier op:

Dat is wel zucht wat meer werk. Maar ik vind het veel mooier. Goed, heb ik wat om over na te denken tijdens het schuren.

Intussen wit mijn moeder de keuken. Dat betekent ook dat de keukenkastjes die nu boven de plaats waar het gasfornuis (voorlopig) gaat staan er af moeten. Dat is nog een hele klus. Maar binnen een dag is de hele keuken gedaan.

Mijn vader heeft de naden in het gipsplafond gekit met speciaal voegmiddel voor gipsplaten. Helaas waren de balken waar de platen tegenaan geschroefd waren niet recht, waardoor het plafond ongelijk is… en waardoor het voegmiddel niet goed tussen de gipsplaten kan komen te zitten en de boel kan uitvlakken. Maar goed, daar is nu niks meer aan te doen.

Hier even een kiekje van het prachtig gipsplafond in het tussenhalletje, waar we kleine “sterrehemel” lampjes hebben ingebouwd.

De vorige bewoners hadden hun wasmachine achtergelaten. Maar als die net zo goed werkte als de achtergelaten magnetron (een Sharp met een een kapotte display), de achtergelaten bewateringsautomaat (doet het niet, waar we tijdens de droogte achter kwamen) of het zonnescherm (die automaat is een beetje van slag), dan vrezen we het ergste. Daarom moet deze eerst getest worden voordat we de onze wegdoen.

Maar hij lijkt het te doen… laten we hopen dat hij het blijft doen, want hij is min of meer ingebouwd achter het bad!

Aan het eind van de avond ga ik de sierlijsten voor de computerkamer in de latex zetten. Mijn moeder zet intussen het gipsplafond in de primer. Dat blijkt een verdunde lijm (houtlijm?) te zijn. Leuk als je daar niet op rekent. Alles plakt. Maar het werkt wel lekker snel.

En dan zit de dag er weer op, maar eerst nog even wat statistiekjes die mijn ouders verzameld hebben:
20 liter glasweefsellijm
50 liter latex (and still counting…)
120 meter glasweefselbehang
2 liter muurverf
5 liter roomkleurige lakverf

Vandaag geen geklus voor mij. Mijn verkoudheid is het z’n hoogtepunt bereikt en ik kan alleen nog maar niezen, hoesten en tranen. Gelukkig stond klussen ook niet op de agenda, maar wel een bezoekje aan… IKEA.

We zorgen dat we er bij de opening om 10.00u zijn, zodat we zo snel mogelijk weer naar huis kunnen. Dat is het plan. Maar als we om half 2 neerploffen in het restaurant voor een lekkere gezonde lunch en een berekening van de kosten is het wel duidelijk dat dit wat langer gaat duren.
Uiteindelijk dwalen we tot vier uur ’s middags in de winkel rond met 3 overvol beladen karren. Het bedrag dat uiteindelijk afgerekend wordt is spectaculair en een klein beetje over het geplande budget kuch kuch.
Maar goed, dan hebben we eindelijk een interieur dat er niet zo houtje-touwtje uitziet.

Nadat we terug zijn voorzie ik mijn ouders van eten en haast mij terug naar mijn warme nestje.

Okee één foto dan: het plan (van mijn zusje Leela) voor de slaapkamerkastdeuren. Ik ben er nog niet helemaal uit of dit echt mooi wordt… maar misschien dat ik nog wat variaties kan onderzoeken.

Weer een nieuwe klusdag. Inmiddels ben ik echt behoorlijk verkouden en dat belemmert me erg in het klussen. Gelukkig gaan de anderen twee keer zo hard door.

De hobby kamer is nu helemaal gewit. Het ziet er werkelijk prachtig uit, onherkenbaar veranderd. Alleen de achterkant van de deur is nog steeds een verschrikking, maar daar gaat mijn vader binnenkort mee aan de slag.

Overigens kwam mijn zusje Leela met dit idee voor de muur van de hobbykamer: zachtgroen met een wit vlak. Dat is een stuk makkelijker dan al die banen verven…

Mijn ouders hebben een aantal ramen geschuurd, geplamuurd en in de lak gezet. Goh, dat klinkt erg eenvoudig, maar helaas is dat in de praktijk wel anders. Het is hoogglans lak, dus het te verven oppervlak moet mooi glad zijn. De kleinste oneffenheden zie je. Eigenlijk zou alles in de kwastplamuur gezet moeten worden voor het mooiste resultaat, maar daar hebben we gewoon geen tijd voor. Dit is de laatste klusweek en er moet nog veeeeel gelakt worden!

De laptop is, nu we internet hebben op dit adres (yeah!) erg handig om klustips en dergelijke te bekijken. Heel toepasselijk hebben we hem in ons toekomstige serverhok gezet. Helaas zit er geen SDkaartlezer in de laptop, anders kon ik de website van daaruit updaten.

Dit is één van de twee plafonnieres die in de computerkamer komt te hangen: simpel met “kattenpootjes”. Okee, ik weet dat kattenpootsporen er anders uit zien, maar die lampen konden we niet vinden.
Ik heb ook nog ergens een sjabloon liggen met pootjes voor op de muur….

Het plafond van de computerkamer zit er helemaal in. Het kan nu afgewerkt gaan worden met gipsvuller, dan in de primer gezet worden en daarna een mooi laagje latex krijgen.

Intussen heb ik de louvredeuren van de slaapkamerkast ontvet, geschuurd en weer afgenomen. Wat een vervelende klus is dat zeg! Al die kleine latjes! En het leukste werk komt nog: gronden en verven.

Het komt regelmatig voor dat er een duif de serre in vliegt en daar de weg kwijt raakt. Maar nu is het toch wel erg: de duif heeft zich tot in de woonkamer weten te begeven. Gelukkig kwam ik net naar beneden met mijn camera, zodat ik het constateren, vangen en buiten uitzetten op de foto kon zetten.

Gisteren geen verslag en geen foto’s. Ik had de hele dag gewerkt en was bovendien snipverkouden aan het worden.
Maar vandaag is Frederique er weer en gaat er extra hard gewerkt worden.

Eerst ’s ochtends naar de Praxis om plinten, gipsplaten, balken en misc te halen. Gelukkig heeft mijn vader een grote auto, anders konden we die lange slierten niet meenemen.
Daar dwalen we langer rond dan we hadden verwacht. Nooit geweten dat er zóveel soorten plinten zijn! En nooit geweten dat plinten zó duur zijn! Maar goed, het maakt het verschil tussen een ductapehuis (nieuwe spelling) en een echt huis.

Eenmaal terug wordt er eerst geluncht en vindt het broodnodige werkoverleg plaats.

Vandaag gaat mijn vader Frederique helpen met het plafond van de computerkamer, zodat dat voor het eind van het weekend af is.

Ook wordt er begonnen met het maken van het verlaagde plafond in het kleine gangetje voor de computerkamer.

Frederique heeft tijdens het shoppen een mooi afdekplaatje voor de kachelbuis in de computerkamer gevonden. Dat glimmende RVS ziet er stukken mooier uit dan het purschuim.

Mijn moeder begint aan de zware taak van het witten van de badkamer. Dat is nog niet zo makkelijk omdat ze door de beperkte ruimte niet zomaar een trap neer kan zetten. Ze moet dus allerlei capriolen uithalen om in alle hoekjes bij het plafond te kunnen komen.

Het is goed te zien dat de mannen hun werk echt met veel plezier doen :-)

Ja het wordt een beetje saai. Het gaat nog steeds snel en voorspoedig, maar dat moet ik niet te hard roepen gezien het voorval vandaag met de ladder en de pot verf….

Het begon mooi: we hadden gisteren eindelijk een rol stukloper op de kop getikt. Dat kostte de mensen in de bouwmarkt wat moeite, want ondanks dat hij in de reclamefolder stond, stonden ze nog steeds niet in de rekken maar op een pallet hoog boven alle spullen. Gewapend met stukloper en dubbelzijdig tapijttape gingen mijn vader en ik naar huis alwaar mijn moeder vandaag creatief met uhm stukloper kon doen.

Omdat het behang in de hobbykamer nog niet helemaal droog was (mijn ouders hadden tot erg laat doorgewerkt), gingen ze vandaag de hoge hal boven de entree doen. Daarvoor moest, naast de trap, ook de lambrizering met plastic afgeplakt worden. En daar sta je dan met een hoge ladder, een hoog plafond, een emmer latex… en niks om die emmer op te zetten.
Maar niet getreurd, mijn creativiteit heb ik niet van een vreemde: mijn vader knutselde een steiger uit de twee ladderdelen en de op Frederique wachtende houten balken.
Hier gaat het nog goed:

… en hier ook…

Maar toen mijn vader klaar was met schilderen en van de trap af kwam, mistte hij net de laatste trede, verstapte zich en trok de hele stellage omver… inclusief de emmer verf die nog op de balken stond…
We hebben het de afgelopen weken wel gehad over “het gooien van een emmer verf” als makkelijke oplossing voor het hal-probleem, maar dat het zo letterlijk opgevat zou worden…
Laten we zeggen dat het goed was dat alles veilig afgeplakt was en dat mijn moeder enige tijd bezig is geweest met de verf verwijderen van delen waar het niet hoorde.

Overigens ziet de muur en het plafond er nu keurig uit hoor.

Verder is vanochtend de man van KPN voor de telefoon geweest. Die is nu verhuisd en we zijn dus eindelijk weer bereikbaar op ons vaste nummer. Ook is er iemand van Riboglas geweest voor onze ramen. Die worden volgende week gezet. De installatie van de CV is ook rond. Alles komt zo mooi bij elkaar.

Tot slot nog even een foto van de grotendeels voltooide slaapkamer:

Let niet op de wat rafelige lijnen: die heb ik met een klein kwastje bijgewerkt nadat ik de foto genomen had. Op de muur dus, niet op de foto. Het begint echt mooi te worden. Als ik nu ook wist wat ik met de lelijke rode louvredeuren moet gaan doen (kwa kleur)….

Maar morgen is er weer een dag!

Het werk vordert gestaag.
Mijn ouders hebben de computerkamer netjes in de latex gezet. Zodra het plafond er helemaal in zit en afgewerkt is, herken je deze kamer echt niet meer terug.

De schouw in de computerkamer levert nog wel een probleem op. Zoals ik al vreesde komen de bruine vlekken door het behang heen. Glasweefselbehang is namelijk een heel erg luchtig gaasweefsel. En die schouw is echt bruin gevlekt. Of het schimmel of vochtplekken zijn weten we niet, maar het was beter geweest als het eerst gegrond was.
Niets aan te doen nu, behalve dan een paar extra lagen er op smeren.

De hobbykamer schiet ook behoorlijk op. Mijn ouders hebben die vandaag behangen. We zijn benieuwd hoe het morgen met het verven van de zwarte muur gaat. Het was een hele klus om alle afgebrokkelde hoeken weer netjes in vorm te plamuren. Ook heeft mijn moeder het houtwerk van het raam alvast geschuurd. Dit is namelijk de laatste kamer die behangen wordt: daarna gaat mijn moeder verder met het lakwerk en mijn vader de gangen en hallen.
Volgens de planning komt daarna het witten van de keuken en de badkamer aan de beurt. Oh en tussendoor het installeren van CV en dubbelglas.

De slaapkamer (mijn project) gaat nu ook wat meer vorm krijgen. Aan de hand van de nep-foto’s van gisteren hebben Frederique en ik gekozen voor het ononderbroken dondere vlak over de hele hoogte van de muur. Daarom kon ik vandaag beginnen met afmeten, afplakken en verven.
Omdat we het bed inbouwen tussen de twee muren (ik weet het, niet juist volgens de Feng Shui, maar die oude Chinezen hielden echt geen rekening met westerse huizenbouw) en omdat het bed nog niet concreet ontworpen is, wordt het plaatsen van het vlak een klein beetje natte vinger werk.

Ongelooflijk hoe lang ik er over doe om waterpas lijnen te trekken en die af te plakken. Mijn zusje zegt dat voor haar afplakken niet nodig is, zij schildert keurig strakke lijnen zelfs op granol… maar helaas ik mis dat talent, wat waarschijnlijk gekoppeld is aan het schoonmaak/huishoudgen.
Maar uiteindelijk lukt het en kan ik de overgebleven 3 muren in de verf zetten. Muren 3 en 4 krijgen alleen een strookje lichte kleur 1 omdat er op een muur een raam is over de hele breedte en op de andere een inbouwkast. Die kast moet later nog wel geschuurd, gegrond en gelakt worden. Welke kleuren weet ik nog niet.

En na een paar uur zwoegen ziet het er zo uit. De bovenste twee banen zijn geverfd. Doorgaan heeft geen zin, het licht is te slecht en de katten thuis wachten met smart op hun avondeten en knuffels.

Voor mij zit de avond er weer op, al ben ik er morgen heeeeel erg vroeg weer. Mijn ouders blijven in het huis achter. Die vind ik morgen wel weer :-)

Kijk, zover zijn we nu met het verbouwen:

Okee, grapje. Dit is een foto genomen vanaf mijn prachtige corneroffice op mijn werk. Alwaar ik nu al weken in de herrie zit van de sloop van de parkeergarage. Zo’n ingrijpende verbouwing was in het nieuwe huis gelukkig niet nodig.

Vandaag was de dag van de computerkamer. De laaste hardnekkige behangresten zijn gisteren weggestoken en alle muren zijn glad geplamuurd en voorzien van een frisse laag glasweefselbehang. Mijn ouders hebben geleerd van het behangen van de woonkamer en hebben vóór het verven het behang voorbehandeld met een laag glasweefsellijm. Dit vult kleine gaatjes die ontstaan door onregelmatigheden.
De schoorsteen ziet er al een stuk mooier uit, dat gaat nu alleen nog maar beter worden.

In de tussentijd heeft mijn moeder de hele hobbykamer van het prachtige groene-met-sierrand-behang ontdaan… en tot onze schrik kwam daar een zwartgelakte en in zeer slechte staat verkerende muur tevoorschijn!

Gezien de zonnige plaats van de kamer is het natuurlijk mogelijk dat een vorige bewoner de muur gebruikte als een soort van zonnepaneel… maar voor andere toepassingen vind ik zwart niet echt een geschikte kleur. Gelukkig stoppen wij het snel weg onder een dikke laag glasweefselbehang en een fris kleurtje. Wat voor kleur de hobbykamer gaat worden is nog niet definitief bepaald. Ik neig naar wit met een lime contrasten. Groen is een goede kleur voor hobbyen en creativiteit. Aan de andere kant heb ik nog liters blauw/paars over van de slaapkamer…. Maar blauw is bepaald geen goede actieve en creatieve kleur. Hmmm….

Nou goed, ik heb het gisteren beloofd: een fotootje van de prachtig geverfde woonkamer. Die gaat echt geweldig worden.

Laat op de avond kwamen mijn broertje nog even langs (in zijn werkauto) om een grote ladder te brengen. Die ladder paste namelijk niet in de auto van mijn ouders, maar gaat echt nodig zijn bij het schilderen van het trappengat.

Mijn zusje was erg nieuwsgierig naar de vorderingen in het huis en was meegelift. Ze vond de slaapkamer erg mooi geworden met die blauw/paarse banen, maar had een andere suggestie voor de tweede muur. Ik heb maar even een paar previews gemaakt om een keuze te kunnen gaan maken want nu weet ik het ook niet meer.

Dit is hoe ik het in eerste instantie in gedachten had: een donkerpaars/bruin vlak boven het hoofdeind van het bed in één baan:

Dit is wat Leela vandaag aanraadde. Ik geef toe, het ziet er veel beter uit dan wat ik in mijn hoofd had zitten.

Maar al photoshoppend kwam ik ook op deze versie: een vlak over de hele hoogte, maar de witte lijnen wel door laten lopen. Dat vind ik eigenlijk ook mooi. Jeetje wat is dit moeilijk. En doe ik dan vertikaal ook witte banen om de kleuren te scheiden of laat ik op elkaar aansluiten?

Ik ben er nog niet uit, maar dat geeft niet. Ik kan de vertikale baan nu in ieder geval aftekenen en afplakken en alvast de rest gaan schilderen.

Vandaag geen foto’s helaas. Ik moest kiezen tussen het avondeten meenemen of de camera. Maar het is echt helaas, want de woonkamer is een paar foto’s waard.

Mijn ouders hebben vandaag de woonkamer in de latex gezet. Ondanks de strenge inspectie gisteren waren er toch nog wat oneffenheden en bellen, die ze weg moesten werken, want eenmaal gewit zie je alles. Maar nu zag de kamer er toch wel fantastisch strak en wit uit toen ik na mijn werk kwam kijken.
Ook de kleine schouw, die eerst heel rommelig en smoezelig oogde, zelfs toen de gaskachel er af was, was nu een plaatje.

Mijn ouders leveren echt vakwerk, het is mooi om te zien hoe uit al die rommel een paleisje ontstaat.
Het lakwerk van de kozijnen gaan we nog niet doen. Als we inderdaad dubbel glas gaan laten plaatsen, dan kunnen de ramen beter na het plaatsen geverfd worden (ivm beschadigingen e.d.).
Voorlopig blijft de woonkamer gewoon helemaal wit. Waarschijnlijk dat ik in de toekomst een muur met een leuk kleurtje versier, maar zoals mijn zusje al zei: dan moet ik eerst weten met welke meubels ik het in ga richten.

Inmiddels zijn mijn ouders aan het prepareren van de muren van de computerkamer begonnen. Frederique heeft in het weekend de ergste kieren gevuld met pur-schuim (en dat waren gapende kieren!) maar er zijn nog altijd gaten die netjes geplamuurd moeten worden. Mijn moeder neemt de schouw onder handen. Die ziet er heel erg slecht uit onder de houten platen die er tegen geschroefd waren.
Ook ligt er voor de schouw nog een uit cement gegoten plateau waar de gaskachel op heeft gestaan. Dat moet eigenlijk verwijderd worden, maar hoe weten we nog niet precies.
Het is de bedoeling dat ze hier morgen gaan behangen. Ik moet dan ook werken, maar ik ben heel erg benieuwd naar het resultaat.

Vandaag heb ik niet veel foto’s, maar er is wel veel gedaan.
Frederique heeft een begin gemaakt aan het bevestigen van de gipsplaten tegen het plafond. We hebben ook de verlichting voor de computerkamer uitgekozen: heel toepasselijk twee plafonnieres met “kattenpootjes”. Omdat het plafond zoveel verlaagd is, leken inbouwspots ons niet de beste oplossing.

Ik heb met een heel fijn penseeltje de dag doorgebracht in de slaapkamer en heb de randen van de geverfde banen zitten bijwerken. Dat is nogal precisiewerk, dus prima aan mij besteed. Ondanks het stucwerk is het nu heel mooi strak geworden.

Mijn ouders hebben de woonkamer behangen, die is nu helemaal af (wat betreft het behang).

De laatste moeilijke hoekjes zijn gedaan en mijn moeder en Frederique lopen zeer kritisch alle muren en hoeken na op bellen, oneffenheden en niet-gelijmde stukjes.

Vandaag stoppen Frederique en ik meteen na het avondeten al met het werk: morgen is het weer een gewone werkdag en dat betekent vroeg uit de veren.

Vandaag weer vroeg uit de veren want we gaan weer verder waar we gisteren gebleven waren. Het is gelukkig niet zo warm als de afgelopen weken, dat klust een stuk lekkerder.

Mijn ouders plamuren de laatste gaten dicht en gaan aan de slag met het glasweefselbehang.

Ik heb linker muur van de slaapkamer helemaal afgeplakt in banen en ga lekker verven.

Frederique maakt van balken het raamwerk voor het nieuwe plafond in de computerkamer.

Rond half 7 ploffen we uitgeteld neer op het nog heerlijk zonnige dakterras voor het avondeten.

Nog even een leuk groepsfotootje van het hele klusteam:

En tot slot nog snel even de resultaten: het hele raamwerk zit tegen de muur.

En de geschilderde muur van de slaapkamer (morgen doe ik de andere muur).

De witte banen zijn niet zo strak als dat ze er op de foto uit zien. Scherpe lijnen trekken op granol is echt erg moeilijk. Morgen wordt het met een fijn penseeltje bijgewerkt.

Ik heb nog geen goede foto van de behangen woonkamer. Okee, ik ga weer aan het werk!

Vandaag gaat er echt gewerkt worden: mijn ouders komen helpen met klussen. Die weten pas echt van aanpakken.
Zo ziet het er uit voor ze komen: het grootste deel van het behang in de woonkamer is er af, maar al het hout ligt er nog en belemmert de toegang tot de laatste muur. De vloer is nog niet afgedekt en de muren zitten vol met gaten.

Zodra mijn ouders er zijn wordt al het hout naar het dakterras verplaatst, worden alle vloeren (behalve de trappen) afgedekt met plastic en kleden en verdwijnt het laatste behang uit de woonkamer.

Mijn ouders gaan na het behang verwijderen alle gaten dichten. Het zijn er verschrikkelijk veel. Niet alleen gaat het om alle gaten van de schroeven van de planken, maar onder het behang zat ook nog een complete gatenkaas.

Intussen teken ik de horizontale banen af voor het verven van de slaapkamer. Dat is nog niet eens zo makkelijk, zelfs met een waterpas: de vloer loopt aan een kant van de kamer niet recht. En dan is het dus kiezen tussen waterpas, of een nette doorlopende lijn.
Een ander probleem is het afplaktape: de muur is licht gestuct en daar plakt geen enkel afplaktape op… behalve dan één bepaalde (dure) soort. Nou ja het moet maar. Maar die tape is eigenlijk bedoelt voor het afplakken van ronde vormen en is uitermate elastisch. Een rechte lijn daarmee trekken is dus nog altijd moeilijk!

Iets voor achten komt Frederique thuis van zijn werk. Die valt met zijn neus in de boter: de laatste hardnekkige hoekplank moet er uit gehaald worden. Dat lukte zelfs mijn vader niet alleen. Met een schroevendraaier en gezamelijke kracht wordt er gevochten met die plank. Als Free uiteindelijk een stuk laminaat gaat halen voor het grovere werk, kiest de plank eieren voor zijn geld en geeft het op. Nu kan de muur eindelijk afgemaakt worden.

En ik zou ik niet zijn als ik niet een foto van een kat tussen de verbouwingsperikelen zou zetten. Nou hier issie dan, ons buurkatje.
Hij negeerde me in eerste instantie, een prooi op het dak van onze serre was duizend maal interessanter dan zo’n maf mens. Tot de camera klikte. Toen werd hij opeens heel erg fotogeniek. Hij kwam steeds dichter bij de rand van het dak, reikhalzend om te zien wat dat klikkende ding was. Daar maken we nog wel een fotomodel van :-)