Vandaag zijn we weer met onze voeten op de nuchtere nederlandse aarde geland. Het is wel even wennen zeg: vanuit een omgeving van totale luxe en perfecte service (en fantastisch eten) opeens in een vliegtuig zitten waar de service dan wel niet slecht is, maar waar die service slechts met mondjesmaat wordt uitgedeeld. En het eten in een vliegtuig… nou ja goed smaken verschillen, maar mij doe je er geen plezier mee.
Tien uur in een vliegtuig zitten tijdens een nachtvlucht waarbij een peuter gedurende de eerste 5 uur bijna onafgebroken krijst… nee geen pretje.

En dan kom je in Nederland aan…. en is het leed dat ver weg vliegen heet direct weer vergeten. Het is ook hier lekker zonnig, we worden ongelooflijk warm onthaald, en bij thuiskomst zijn de katten dolblij dat we er weer zijn.
Lockheed en Kedua vinden de vreemde geuren die uit koffer en van ons afkomen machtig interessant. We worden uitgebreid besnuffeld. Er is even teleurstelling bij Lockheed dat we toch geen palm squirrel hebben meegenomen voor haar, maar een luxe blikje eten doet die teleurstelling snel verdwijnen.
Kedua kwam luidkeels vragen waar we geweest waren en wat we wel niet dachten om zo lang weg te blijven en hem niet mee te nemen. Hem niet, maar Bamf wel (althans… een klein gedeelte van Bamf, dat we bij de zee tussen de palmbomen, krabbetjes, eekhoorns en vliegjes hebben uitgestrooid).

Tijdens de reis was ik trouwens wel voortdurend verdacht. Zowel op de heenweg als op de terugweg werd ik door Nederlandse en Sri Lankaanse paspoortcontrolleurs en/of security mensen eruit gepikt. Mijn paspoort werd extra zorgvuldig bekeken, meestal met een uitdrukking van grote verwarring en de vraag waar ik vandaan kwam. En ik ben nog nooit zo vaak gefouilleerd. Tja, een goanese vrouw die met een blanke man naar Sri Lanka reist, dat is natuurlijk een beetje onduidelijk. Ik werd namelijk steeds voor een Sri Lankaanse aangezien.

We hebben foto’s gemaakt, maar niet zo veel. De batterij-oplader van onze leen-camera werkte nauwelijks dus moesten we zeer zuinig met de beschikbare capaciteit omgaan. Bovendien was het door het scherpe contract tussen zeer vochtig/heet buiten en zeer koud (airco) binnen moeilijk om snel even een foto te maken. De camera moest dan zorgvuldig in een plastic zak gewikkeld worden, die dan minimaal een uur buiten (of binnen) moest acclimatiseren. Tja, daar gaan je spontane foto’s.
Zonsondergangen behoeven gelukkig geen spontaniteit, dus daar heeft Frederique een fantastische serie van geschoten. Stuk voor stuk poster kwaliteit. Free heeft er een paar op zijn photolog geplaatst, maar ik zet de kleinere versies daarvan voor jullie gemak ook hier neer. Wil je ze op groter formaat zien, klik dan op de foto.

In plaats van foto’s maken hebben we veel gefilmd met onze DV camera. Die had hetzelfde probleem als de fotocamera met het vochtige klimaat, maar doordat de filmcamera erg klein is, en gewoon makkelijker acclimatiseerde, namen we die steeds mee op sleeptouw. Niet dat we veel gedaan hebben behalve genieten, genieten, ontspannen, en nog veel meer genieten op het resort zelf. Pas op de laatste en een na laatste dag zijn we even het dichtstbijzijnde stadje Aluthgama ingedoken voor een toeristische shopping spree, en dat voor hooguit een uurtje.
Wij vinden het van kwaliteit getuigen dat een hotel zoveel luxe en ontspanning kan bieden dat je niet direct de behoefte hebt om er verder op uit te trekken. Nou was het onze huwelijksreis, dus dan ga je met een hele andere instelling naar zo’n land.
Maar Free en ik willen echt nog een keer zeggen: Taj Exotica in Bentota: top!

Heel snel een berichtje vanuit het verre exotische Sri Lanka.
Het is hier werkelijk geweldig, beste huwelijksreis ooit. Behalve dan de trage start :-) En het wordt heel hard hopen dat we op de geplande dag kunnen vertrekken want door de heviger dan verwachte moeson zijn veel vluchten vertraagd of gecanceled. Maar we denken nog niet te veel aan teruggaan hoor, we genieten te veel hier.

We zitten in hotel Taj Exotica in Bentota. Een fantastisch topklasse hotel, met superluxe kamers, en fantastisch eten. Teveel superlatieven.

Gisteren kregen we een sms-je dat de foto’s van onze super-mega-top-fotograaf Maarten Spoek online stonden. Internetten is hier niet zo makkelijk als in Nederland, maar het is gelukt, we hebben een computer met een internetverbinding gevonden.
De foto’s zijn geweldig! We hebben genoten, de trouwdag eigenlijk herbeleefd. Zodra ik een keer tijd heb zal ik meer foto’s laten zien, maar hier is er dan alvast een:

Volgens de planning zouden we nu toch bijna in het vliegtuig zitten… maar helaas pindakaas. Het toestel staat met panne in Canada, en wordt pas vannacht terugverwacht, dus de vlucht is verplaatst naar morgenochtend.
Dat is wel even balen. Geen goed begin van de huwelijksreis, een dag minder vakantie.
Gelukkig krijgen we wel een hotelovernachting, en een bus die ons van het hotel naar Schiphol brengt. Morgen maar weer opnieuw proberen.

De bruiloft gisteren was werkelijk onvergetelijk. Prachtig weer, super gezellig en perfect georganiseerd. Het eten was perfect, mijn ouders hadden hun tuin omgetoverd tot een waar paradijs, en er was een heerlijke bruidstaart.

Het was gewoon geweldig, we komen superlatieven te kort. Tot slot was er de overnachting in de bruidssuite van Casa Leela, compleet met geurende rozenblaadjes op bed.

We zien het maar zo: een extra dagje bruidstaart, zaaaalige chocolademouse en indiase naan eten. En dan hopelijk morgen op vakantie.

Vandaag is het zo ver: ik ga trouwen. Ikke die nooit gedacht had dat ik ooit zou gaan trouwen. Maar uiteindelijk heb ik dan toch iemand gevonden gek genoeg is :-)

Voor een aanstaand bruidje heb ik opmerkelijk goed geslapen. Geen echte nachtmerries, en maarliefst 5 en half uur slaap! Dat had ik toch echt minder verwacht.
Ruim op tijd was ik wakker, lekker douchen, scrubben, haren wassen en een maskertje.
En daarna al die gereinigde huid helemaal bedekken met olieën, cremes, poeders en make-up. Tja dat hoort er bij.

Over een uur is mijn kapper er hopelijk en dan gaat het serieuze werk beginnen. Tot die tijd moet ik de bagage checken en de priegelige bridal bindi opbrengen.

Pfff het is niet makkelijk om bruid te zijn. Zoveel dingen waar je aan moet denken. Opeens ben je voor een paar uur geen mens meer maar een soort van symbool. Aan alle kanten getweakt en geperfectioneerd. Niet echt ikke, maar het hoort er bij.

De Veteranendag maakt het trouwen een stuk moeilijker. Het is jammer dat de gemeente bij het plannen van de bruiloft ons niet gewaarschuwd heeft dat de omgeving van het stadhuis potdicht afgesloten wordt. En dat met de trouwauto bij het stadhuis parkeren dus tot nu toe een onmogelijkheid lijkt (we hebben proefgereden en dat was diep bedroevend).
Mijn eerste keus vervoermiddel, de tram, rijd wel keurig tot het stadhuis, maar helaas zijn de moeders daar fel op tegen. Het schijnt niet te kunnen om als bruid per tram naar het stadhuis te gaan. Nou ja, dan maar 3 kwartier met de auto prutsen (tegen 10 minuutjes trammen).

Als het goed is komt er vandaag nog wel een trouwfoto op de site te staan. En de eerste “voorbereidingsfoto’s” heb ik ook al gemaakt. Dus…. watch this space!

Een paar snelle fotootjes van wat ik bij de sari ga dragen:

De armbanden:

De bridal bindi (een gepriegel om aan te brengen, maar het staat prachtig!):

De tikka:

De semi-permanente makeup bleek wat minder permanent te zijn dan ik had gedacht. Dat hij na 24 uur zou vervagen wist ik. Dat hij na 12 uur af kon geven zodra hij in contact kwam met zweterige “bigjob” mensen wist ik niet :-)

Ik ben dus toch maar met henna aan de slag gegaan. Ik had geen vers mehndi-poeder en de winkels waren dicht. Bovendien ben je, om goede houdbare mehndi te krijgen toch wel 48 uur aan bereidingstijd kwijt, en die tijd heb ik niet. Gelukkig had ik nog wel 3 tubes kant en klare pasta. Het nadeel daarvan is a) dat het vaak slecht gezeefd is, dus het gaatje kan verstoppen en b) dat de kwaliteit heel erg wisselend is en je dat niet van de buitenkant kan zien.
Een tube was werkelijk waterdun. Een ramp om direct uit de tube aan te brengen! Maar wel geschikt om in een injectiespuit (met naald) te gebruiken. Helaas was dat avontuur van korte duur, want ik durfde het niet aan om met zo’n lange scherpe naald minieme tekeneningetjes te maken op mijn huid, vooral niet met mijn wat slechter gecoordineerde linkerhand.

Een plastic “cone” maken was ook geen succes. De henna bleek slecht gezeefd en bleef dus voortdurend de boel verstoppen. En cones geven een knoeiboel met te dunne henna!

Uiteindelijk dan maar tube twee gepakt en tube 1 weggegooid. Tube 2 was, hoe kan het ook anders, veel te dik en stug. Maar na even liggen werd de henna wat hanteerbaarder: nog steeds erg stug maar dat betekent ook dat het “stringy” is: dat je er mooie elastische draden van kunt trekken. Dit komt het aanbrengen van de henna echt ten goede, maar het vereist wat oefening. Wat het nog meer vereist is kracht: je moet een constante druk op de tube houden, flink blijven knijpen dus. Aangezien een henna-tekening een paar uur duurt om aan te brengen… nou ja mijn rechterhand was behoorlijk verkrampt.

En dan natuurlijk een paar uur met je linkerhand in de lucht rondlopen. Sealen deed ik niet, het hoeft maar tot vrijdag te blijven zitten. Geen geknoei met suiker/limoen oplossingen, inzwachtelen in watten, plastic en doeken, en daarmee proberen te slapen. Gewoon drogen en tegen elf uur voorzichtig de losse stukjes verwijderen. Mooi excuus om niet te hoeven koken of af te wassen.

Hier is een foto van hoe het er uit ziet met de pasta er op. Het is dus geen zwarte henna. Zwarte henna is kunstmatig en is bovenal ERG GEVAARLIJK. Het veroorzaakt meestal verschrikkelijke blaren en soms zelfs brandwonden, dus laat je niet verleiden. Henna kleurt licht tot diep rood afhankelijk van je huidskleur en zelfs op donker afrikaanse huid staat rode henna zeer opvallend en zeer mooi.

Een lange radiostilte, ik weet het. Maar het is dan ook verschrikkelijk druk met al het geregel rondom de bruiloft, huwelijksreis en het nieuwe huis. Als alles goed gaat krijgen we de dat nadat we terugkomen van huwelijksreis de sleutel van ons nieuwe huis, dus dat is nu nogal hectisch.

Deze laatste dagen voor de bruiloft betekenen voor Frederique en mij vooral onszelf in de watten leggen. Zorgen dat we donderdag er op ons mooist uitzien.

Daar hoort natuurlijk ook indiase mehndi bij (henna). Maar omdat ik de henna niet fijn genoeg aangebracht krijg doe ik het anders: semi-permanente makeup. Blijft niet lang zitten, na 24 uur vervaagt het, maar het is een stuk makkelijker op te brengen. Op de linker hand dan. Ik ben rechts en op links tekenen is een makkie… maar dan mijn rechterhand! Dat is een stuk moeilijker.

Frederique moet natuurlijk ook betekend worden, dus heb ik voor hem een tribal tattoo hartje op zijn bovenarm getekend.

Tja het moest er een keer van komen… Bij het terugzetten van onze foto-server van Windows naar FreeBSD (een paar maanden een klein uitstapje naar windows gehad, maar dat beviel voor geen meter, dus terug naar het oude vertrouwde FreeBSD) is het volledige Canon-archief kwijtgeraakt. We dachten dat het netjes overgekopieerd was naar de nieuwe RAID-5 constructie, maar helaas pindakaas.

Van de meeste foto’s hebben we wel een backup, maar de laatste 3 maanden zijn nu foetsie. Plus de laatste grote foto opdrachten van Frederique. Dat is echt flink balen, maar er is weinig aan te doen. Aanstaand weekend gaan we nog proberen om een gedeelte terug te halen, maar dat kost veel tijd en veel moeite.
De kattenfoto’s zijn nog niet zo’n ramp, al hadden we net een prachtige serie van Kedua gemaakt. Die maken we gewoon opnieuw. Toch is het zonde. Er zaten juweeltjes tussen die onvervangbaar waren.

Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt… Toen we de oude FreeBSD server omzetten naar windows en er een “Super Veilige RAID-5″ van maakten, bleek dat veilig erg relatief te zijn. Om dit duidelijker te maken zal ik een klein beetje moeten uitleggen wat een RAID-5 constructie is: Dit krijg je wanneer je een aantal harde schijven van gelijke grootte als het ware aan elkaar plakt tot één grote schijf. Niet alleen worden de schijven dan dus gezien als één schijf, maar het voordeel is (of zou moeten zijn) dat als één van de schijven in de constructie stuk gaat, de andere de ontbrekende gegevens repareren en door kunnen blijven draaien. Dat zou dus heel erg veilig zijn voor data-opslag zoals foto’s.
Helaas ging in onze RAID-5 een schijf stuk, en in plaats van dat de andere schijven dat opvingen, werden de foto’s gewist. Gelukkig had ik net een backup gemaakt en was er dus veel weer terug te halen.

Wat hebben we hier nu van geleerd?
1. Altijd een backup maken voor je leuke exotische dingen gaat doen
2. Niet van besturingssysteem wisselen terwijl je een schijf met “te bewaren” gegevens in de computer hebt hangen
3. Vooral altijd een backup maken
4. Backups goed bijhouden
5. Had ik al gezegd dat er altijd een backup gemaakt moest worden?

We zijn er helemaal uit: de ring is nu definitief helemaal in bestelling, de trouwdatum staat vast en vandaag heb ik ook de Jurk gevonden. Nou ja jurk… lap stof dus. Ik heb nog nooit zoveel geld uitgegeven (okee, uit laten geven) aan een lap stof maar het is de moeite meer dan waard.
Ik ga niet verklappen welke kleur hij heeft, gemeen he? Maar ik zal een klein tipje van de sluier oplichten… het is een tint waar ik niet eerder naar gekeken heb en de stof is een heerlijke zachte crepe.

Het was fantastisch, sari’s passen. Ik ben daarvoor naar CitySilks gegaan, omdat dat de grootste indiase kledingzaak van Den Haag is. Ze vroegen me een afspraak te maken voor de bezichtiging van de bruidscollectie, en ik snap nu waarom. De twee dames namen echt een paar uur de tijd voor me, om sari’s te tonen en mij verschillende exemplaren volgens meerdere draperingen te laten passen.
Het was gewoon grote lol, alles in het engels natuurlijk, dat is onvermijdelijk. Een sari passen – nou ja eigenlijk ieder kledingstuk – is heel confronterend over al je lichamelijke plus en vooral minpunten. Maar het voordeel van een sari boven alle andere kleding is en blijft dat het verhult waar het moet verhullen, maar alle vrouwelijke rondingen die je wilt tonen wel optimaal laat uitkomen.

De strijd was hevig, maar uiteindelijk bleven er 3 exemplaren over: een hele moderne paars/roze die ik heel apart vond, maar het net-niet vond hebben, een waanzinnig mooie rode, die me heel erg goed stond, heel erg mooi was, enorme impacht zou hebben op de gasten, maar eigenlijk niet zo practisch zou zijn: hij was te fancy om na de bruiloft nog een keer te dragen. En voor 500,- heb ik toch liever iets herbruikbaars :-)
En dan deze dus. De onvolprezen winnaar. Mijn moeder heeft foto’s gemaakt maar die houd ik nog even voor me.
Ze hadden er ook sieraden bij, een prachtige set van choker en oorbellen en een set van 2 armbanden. Die had ik bijna ook gekocht, tot ik de prijs hoorde. Ze waren iedere cent waard in kwaliteit en schoonheid, maar ik heb geen 525,- (275 voor de ketting/oorbellen en 250 voor de armbanden) over voor iets wat ik maar 1x draag.

Over twee weken is de bijbehorende blouse gemaakt en mag ik die gaan passen. Intussen ga ik schoenen, sieraden en een kapper/schoonheidsspecialiste zoeken. Oh en een pedicure. Bij de sari horen natuurlijk open schoenen en dat betekent dat mijn aan bergschoenen gewende poezelige voetjes een grote beurt moeten krijgen voor ze in het openbaar toonbaar zijn.

Het begint er dus op te lijken dat het allemaal gaat lukken: het gevecht om de toestemming voor het trouwen van de gemeente is gewonnen, de ring is besteld en de jurk is gekocht. Nu Frederique nog :-)

Vandaag zijn Frederique en ik ringen gaan kijken.
Dat is nog niet zo makkelijk: we willen liever geen geelgoud en geen diamanten, en geen geglinster. Tja, de meeste mensen die een trouwring kopen willen dat juist wel. En daar komt nog bij dat de mode van dit moment zoveel mogelijk bling is.

Wij gaan liever voor wat meer stijl. We zijn moderne nerds (nou ja dat vinden we zelf) dus een wat strakkere modernere ring is wel zo gepast. We hebben nagedacht over een ring van UTP kabel of een ring met ipv een steen een RJ45 stekkertje. Maar dat zou net weer even te ver gaan ;-)

Een strooptocht door de binnenstad leverde ons wat ideeën op: Zilver is mooi en goedkoop en we vonden een hele leuke zilveren ring, maar het is daarnaast ook erg kwetsbaar en zacht. Dat is ook te zien aan onze zilveren relatieringen die we een paar jaar geleden gekocht hebben. Die hadden een “frosted” look, maar zijn nu bijna helemaal glad afgesleten.

Uiteindelijk vonden we een ring die we allebei mooi vonden, na even een klein uitstapje naar een andere ring uit dezelfde serie gehad te hebben: Van het merk Xen de ring Aesthetic:

Al is de versie met zwarte jade in plaats van geel goud ook erg mooi:
De ringen zijn van edelstaal met een inzet van geelgoud of zwarte jade. Ze zijn 2mm dik en in de breedtes 6mm en 7.5mm te koop.

Ik kom net terug van het gemeentehuis, helemaal in zak en as (da’s weer eens wat anders dan gisteren toen ik helemaal onder roze/groene/blauwe holi-verf thuis kwam).
Mijn geboorte-akte uit India is vandaag de dag in Nederland niet meer geldig :-( Maakt niets uit dat hij ten tijde van mijn adoptie in orde was, met de akte zoals hij nu is, kan ik niet trouwen. Hij moet nl. nog tweemaal gelegaliseerd worden in het geboorteland, en guess what: India is dus, zoals ik al eerder melde, een van de vijf probleem landen (de andere zijn: Dominicaanse Republiek, Ghana, Nigeria en Pakistan) en nieuwe papieren of legalisaties worden in Nederland niet meer geaccepteerd.

De behandelaar gaat toch proberen hem er doorheen te krijgen, er is een heeeeele kleine kans dat het toch gaat lukken, omdat ik geadopteerd ben, maar goed, de kans is klein. Gelukkig ben ik geadopteerd want andere indiers maken sowieso geen schijn van kans meer. Ons willen gaan trouwen kan dus jaren en vele rechtzaken gaan duren, maar goed, we geven het nog niet op.

Wordt een Las-Vegas huwelijk in Nederland geaccepteerd? ;-)

Anyways, ik ben er nu echt even ziek van, het is toch te gek voor woorden dat ze hier het beleid zomaar even aan kunnen passen en zo vele mensen zo benadelen.

Hoewel we een zo eenvoudig mogelijke bruiloft willen (feest combineren we met de housewarming-party volgend jaar, enkel voor naaste familie, geen receptie en stuff, geen huwelijksreis, geen gedoe), zijn er twee dingen waar we niet omheen kunnen: De Ring en de Jurk.

Ik ben een van de makkelijkste mensen als het om sierraden gaat: ik houd niet van geel-goud en niet van diamanten. Sorry ik kan er niks aan doen maar ik vind het gewoon niet mooi. De ring zal dus een eenvoudige bandring worden van zilver of wit-goud. Kwestie van volgend weekend even naar de juwelier rennen, niks ingewikkelds aan.

De Jurk is een ander verhaal. Ik heb mijn zinnen gezet op het trouwen in Indiase kleding. Maar dan? Een Salwar-Khameez? Sari? Choli? Lehenga? En dan de kleur…
Nou bof ik dat ik in Den Haag woon, temidden van de indiase kledingwinkels, maar er zal de komende week goed rondgekeken moeten worden. Liefst wil ik iets wat ook nog een beetje praktisch is. Dan valt een sari automatisch af. Maar een sari staat me mooier. zucht
En ga ik voor het traditionele indiase kleur van de bruidskleding: rood, of voor de traditionele westerse wit? Of doe ik dwars en volg ik de indiase mode en wordt het aqua?

Ik heb twee hele mooie ontwerpen gevonden op deze website: http://www.indianweddingsaree.com

SELECT Nieraad.naam, Rijsdijk.naam FROM Nieraad, Rijsdijk WHERE Nieraad.woonplaats = Rijsdijk.woonplaats AND status = 'intend-to-marry';

As you may have noticed, some articles of this blog are now available in English.
I won’t be translating all articles, that would take too much of my time.
If an article is bilingual, you will see a flag under the title of the article. Click on it to read the article in the corresponding language.

Writing this blog in multiple languages is made possible by the WordPress plugin called Polyglot. You can find it here: http://fredfred.net/skriker/index.php/polyglot/

Vandaag ben ik weer een jaartje ouder geworden. 28 al, waar gaat die tijd naartoe.
Tien jaar geleden werd ik 18, een hele mijlpaal, toen werd ik echt volwassen. Althans dat dacht ik….
Nu ben ik 10 jaar verder en realiseer me dat ik dat gelukkig nog niet ben, en hopelijk nooit zal worden :-)

Het is wel een hele stille verjaardag.
Ik heb een vrije dag, maar die heb ik dan ook echt nodig om mijn collega’s morgen iets lekkers voor te kunnen zetten. Weer eens iets anders dan de eeuwige taartenselectie.
Ik denk dat ik bonbons ga maken. Makkelijk te maken, vooral makkelijk mee te nemen, en ze vallen altijd goed in de smaak.

Frederique is vannacht alweer naar Luxemburg vertrokken. Visite is de afgelopen weekenden al langs geweest.
Straks dan maar een tarTaartje maken voor de katten en samen met hen feestvieren.

Na een akelig lange periode van stilte en zelfs niet meer bereikbaar zijn van de website, ben ik eindelijk weer terug.
Wat was er allemaal aan de hand?
Ten eerste zijn we van hostingprovider veranderd, verhuisd van Amsterdam naar Rotterdam.
Ten tweede zijn we van server veranderd.
En ten derde is die nieuwe server helemaal anders van opzet, namelijk een linux-systeem ipv het oude vertrouwde (en stabiele) freebsd. Dat linux is wel even wennen, aangezien dingen gewoon anders werken, en de hele website daardoor niet meer goed werkte. Maar de ergste kinderziektes lijken er nu uit te zijn.

Zijn er meer veranderingen? Jazeker.
Frederique z’n fotospullen zijn nog steeds niet terug/vervangen, aangezien de verzekering nog steeds niet uitbetaald heeft. Maar dat zit wel schot in, dus er gaan weer foto’s komen.
Voor zijn verjaardag heeft hij van mij een videocamera gekregen, dus kunnen er in de toekomst ook filmpjes verwacht worden.
Ik ben nog steeds bezig met het opknappen van het huis: de gang heeft een prachtig bloedrood plafond gekregen, met stijlvolle witte sierlijsten, en is verder helemaal wit (in plaats van de 3 veschillende wittinten + de donkerbruine schroten) en gaat spiegels krijgen.
De foto-website Cats ben ik helemaal aan het veranderen en die gaat onder de catbytes-website vallen.

Al met al heel wat veranderingen, maar wel ten goede (denk ik).

Zoals eerder gemeld zijn we deze week bezig met het opruimen en beter indelen van onze voorkamer.
Dat is aardig aan het lukken, maar is wel een verschrikkelijk zware klus.
De vloerbedekking weghalen doen we nog even niet, want we hebben nu even geen tijd om de houten vloer die er onder zit te schuren en te lakken. Geen idee hoe we dat uberhaupt met de rondrennende katten gaan doen.

Even wat foto impressies:

weblog/2005/20050806-makeover00.jpg

weblog/2005/20050806-makeover01.jpg

weblog/2005/20050806-makeover02.jpg

weblog/2005/20050806-makeover03.jpg

weblog/2005/20050806-makeover04.jpg

weblog/2005/20050806-makeover05.jpg