De zijpanelen vorderen gestaag. Het patroon is niet moeilijk, na 10 patroontoeren had ik het volledig in mijn hoofd zitten. Maar het is veel werk en de vele patroonsteken maken dat het maar heel langzaam groeit. Ik schat dat ik 1/4 van de totale lengte van de zijpanelen gedaan heb. Dit gaat veel bollen wol kosten: als ieder zijpaneel werkelijk 4 bollen gaat gebruiken, zal het middenpaneel ook ongeveer hetzelfde zijn… en dat zou in totaal op ca. 16 bollen komen! Nou ja, je moet iets over hebben voor een deken die zo mooi is.

Ik brei de twee zijpanelen tegelijk. Eerst met z’n tweeën op 1 naald, maar inmiddels ieder op een eigen naald om en om. Op die manier voorkom ik dat ik straks als ik 1 paneel af heb, het tweede precies zo moet breien en ik er dan veel minder zin in heb.
De “trinity stitch” (de bobbeltjes aan weerszijden van de middenkabel) valt me mee. Ik zag daar tegenop want ik houd niet van bobbels in mijn breiwerk, hoe klein ze ook zijn. Maar ik geef toe, ze geven een mooi contrast. Al zou gerstekorrel ook volstaan en veel minder tijd kosten. Doordat de wol een wol/zijde mengsel is, blijft het breisel heerlijk zacht. Door de vorige babydeken weet ik nu hoe boterzacht het wordt als het eenmaal gewassen is, en daar kijk ik zeker bij dit kunststuk-in-wording echt naar uit. Kabels zijn altijd wat stugger, maar het valt nu al mooi soepel.

Uiteraard een foto van de vorderingen:

Nu de babydeken voor Casper af is, is het hoog tijd om aan de deken voor de baby van mijn zusje Leela te beginnen. Zij is voor 23 juni uitgerekend, maar het is nog maar de vraag of de baby zo lang wil wachten. Aan de slag dus!

Om het wat interessanter te maken heb ik besloten om niet een zelfde deken te breien (maar dan in andere kleuren), maar om een iets andere kant op te gaan: een mooie kabel deken. Het patroon vond ik op de breiers community Ravelry, waar ik alweer bijna een half jaar rondren onder de naam Furball.
De basis voor de deken (die in 3 panelen en een boven- en onderrand gebreid wordt) is de prachtige Burridge Afghan, gepubliceerd in Magnits: http://magknits.com/Oct07/patterns/burridge.htm. Ik vind hem fantastisch, zeker in wit, maar de deken is gigantisch! Een baby heeft die enorme lap stof niet nodig, en ik heb de tijd niet om hem zo groot te breien. Dus heb ik wat steken uit de zijpanelen gehaald en ga ik het middenpaneel wat verder aanpassen.

Het oorspronkelijk Magknits patroon is duidelijk, maar ik houd niet van uitgeschreven kabelpatronen. Daarom ben ik het patroon in Excel met behulp van een knitsymbols lettertype aan het uitwerken. De chart voor paneel A (het zijpaneel) heb ik af, aan B (middenpaneel) ga ik voorlopig nog niet beginnen. Voor de liefhebbers van dit patroon zal ik de charts hier neerzetten, maar je zult op de thumnail moeten klikken voor een leesbare afbeelding.

Na hard zwoegen was de babydeken op 31 maart eindelijk af. Dat werd wel tijd, want de baby waar hij voor bedoeld was, is op 18 maart geboren.
Nu moet ik de deken nog wassen en blocken. Dat laatste zal nog niet makkelijk zijn, want het is een flinke lap breiwerk geworden. Maar ik moet het geheel toch enigszins in vorm zien te krijgen.

Vandaag had ik een lekker uitje: een dagje naar de Wol- en Handwerkbeurs in Zwolle. Dat betekent voor mij vanuit Den Haag wel 2 1/2 uur heen en 2 1/2 uur terug reizen, maar ach, daar zijn PDA’s met internet en mobiele breiwerkjes voor uitgevonden.
De camera van mijn HTC TyTN II is helaas nogal slecht (bekend probleem blijkt de laatste tijd: google maar eens op HTC Classaction) maar ik heb toch een kiekje van mijn zeer mobiele multicolor kabel babydeken project. In de trein.

Het was trouwens een hele gezellige beurs. Het is leuk om mensen die ik wel eens per e-mail spreek nu in het “echt” te zien.
Ik ging uiteraard bij een van mijn favoriete webwinkels meteen de fout in toen ik de zeer begeerde bollen Noro sokkenwol van de schaal had gepakt om te kopen… Paniek in de tent, er waren demo-bollen verdwenen. En ik wilde ze gewoon netjes kopen! Maar dat mocht nog niet, helaas. Nou ja, ik heb toch even genoeg projecten…
Ik heb daar ook voor het eerst voltooide Kauni truien gezien. Prachtig. Wat een ideeën… Ik vond het Kauni rozen patroon veel te druk. Dat vind ik nog steeds, wanneer je het hebt over de “Rainbow (EQ)” kleurserie en wanneer het patroon de gehele trui beslaat… maar brei het met een wat minder psychedelische kleurcombi en maak er dan bijvoorbeeld een poncho van… prachtig. Echt geweldig. Ik heb genoeg inspiratie opgedaan voor de komende 10 jaar.

Natuurlijk heb mezelf lekker laten gaan en heerlijke wol gekocht, maar ik ben keurig ruim binnen mijn budget gebleven.

Wel was ik een zeer vreemde eend in de bijt. Dat heb ik volgens mij op iedere beurs waar ik naar toe ga (behalve dan misschien de Pasar Malam). Bij deze beurs was het probleem: ik ben a) niet grijs en/of b) onder de 100kg en/of c) jonger dan 50 jaar. Oh en ik ben niet blank. Blijkbaar is ben ik de enige “kleurling” die wolbeurzen bezoekt.
Doe je als jeugdige zo je best om je tussen alle mensen van respectabele leeftijd voort te bewegen (zie je het voor je, drommen mensen) helaas hebben veel van die mensen niet dezelfde beleefdheid naar de jonkies. Ik ben aan alle kanten aangereden door scootmobielen, rollators en wandelstokken. Volgende keer huur ik ook een scootmobiel, met flinke bumper. Kom ik vast met minder beurse voeten/benen thuis.

Ondanks het levensgevaarlijke verkeer was de sfeer in de hallen goed. Mensen zaten gezellig aan tafels te breien, er waren hele leuke workshops en er waren de prachtigste werkstukken te zien. Ik had graag een spinnewiel willen kopen, maar ja, dat is niet echt makkelijk mee te nemen in de trein. En om heel eerlijk te zijn… dan zou ik moeten gaan stoppen met slapen, want ik zie nog niet snel gebeuren dat er 36 uren in een dag komen.
Maar toch zie ik het wel voor me, in de toekomst… Spinnewiel dat draait, gekoppeld aan een freebsd servertje, bestuurbaar over ssh… beste van 2 werelden.

En ik had een bol-winder willen kopen, maar daar had ik niet genoeg cash voor bij me… en uiteraard was er op het hele terrein geen pinautomaat te bekennen. Nu ik steeds meer strengen wol koop ipv nette bolletjes, loop ik toch tegen de beperkingen van de “Elektrische Boormachine Met Schroevendraaier Methode” aan. Nou ja, mocht iemand me een leuk kadootje voor Valentijnsdag willen geven, hier is je kans.

Dit was een leuke dag, zeker voor herhaling vatbaar.

Nee, ik ben niet zwanger. Dat twijfelachtig voorrecht laat ik over aan mijn zusje en anderen. Dat neemt niet weg dat je als verwoed breister met zwangeren in de buurt niet het baby-brei-virus kunt oplopen. Zo was er nog niks aan de hand, en zo, opeens… tadaa… besmet. Ik kan er niks aan doen. Huisarts zegt: rustig uitzieken, het zwanger zijn van de omgeving gaat vanzelf over… geef het tijd…
Van de andere kant… de babies worden dan peuters en kleuters en ook daar kun je voor breien… waarschijnlijk ben ik gedoemd te breien tot de kinderen smaak krijgen en gaan puberen. Nou ja, het is een vreemd virus: het tast als eerste de hersens van de patient aan zodat deze de ziekte als zeer aangenaam ervaart.

Een babydekentje dus. Nee lieve Leela, nog niet voor jou. Ik wil het simpel houden, maar moet natuurlijk een beetje kunde laten zien. Daarom heb ik een deken die iemand op Ravelry (een fantastische engelstalige wol-community) heeft gebreid genomen. Ik had geen patroon, maar dat heb ik niet nodig. Ik zie iets, ik maak het. Het is geen hogere wiskunde. Of in mijn geval: basisschool rekenen. Het is maar breien.
Het wordt een simpele deken (rechttoe rechtaan tricot in 1 kleur) met een tweekleurige kabelrand. Ik brei eerst de rand en daarna de deken. Er zitten twee moeilijkheden in: met tweekleuren kabels breien. De complexiteit van kabels gekoppeld aan de eh complexiteit van meerkleurenbreien, en het met verkorte toeren breien van de hoeken. Met kabels die doorlopen. In twee kleuren.

Ik wilde een project met meer uitdaging dan sokken, en ik heb het gekregen ook!
Het gaat langzaam, zeker in vergelijking tot sokken. Omdat ik de trui in de rondte brei, doe ik op een avond hooguit 3 toeren. 3. Bij sokken is dat ondenkbaar.

Ik heb het begin van de trui ook maar eens gepast, want ik begon bang te worden dat ik - omdat het proeflapje kuchkuch niet in fair isle maar gewoon in 1 kleur gebreid was - de trui te klein aan het breien was… maar gelukkig, hij is net aan ruim genoeg. Het wordt geen oversized trui, maar dat hoeft niet.
Voorlopig nog een stukje rechtdoor breien voordat ik aan de armsgaten ga beginnen. Dan moet ik gaan bedenken of ik de mouwen in patroon blijf breien, of gewoon rechttoe-rechtaan.

Eerst maar een foto van het bijna volle patroon: