Ik ben al een hele tijd actief aan het rondneuzen op de breiers community “Ravelry” (mijn nick daar is Furball). Daar zijn de mooiste breiwerken te vinden, eindeloos inspiratie voor iemand als ik.
De Baby Kabel Afghan is bijna af, maar ik hik tegen die laatste steken van de border aan. Maar ik ben vastberaden om hem nu binnen een maand af te ronden.
En dus is het de hoogste tijd om naar iets nieuws uit te kijken. Iets met uitdaging, maar anders dan kabels. En anders dan fair isle, maar wel lekker kleurig. En toen kwam ik de Lady Eleanor Stole tegen, een rechthoekige sjaal in entrelac. Dat is een techniek waarbij het breiwerk eruit ziet alsof het in brede strips gewoven is, maar het is toch in één stuk aan elkaar gebreid. Dit effect wordt verkregen door ieder blokje in een andere richting te breien. Sorry, ik kan het niet beter omschrijven.
Het leuke is dat ik nog nooit eerder iets met entrelac gedaan heb. Het is niet moeilijk en het resultaat is erg leuk.
Het garen dat ik hier voor gebruik is het zelfde Kauni garen als dat ik voor de Damask trui gebruik. De verlopende felle regenboogkleuren lenen zich perfect voor entrelac.
Een nadeel van garen met kleurverloop en dit soort projecten is dat er absoluut geen breuken in het garen mogen zitten. Heel vaak is dat wel zo: een (of meer) aan elkaar geknoopte stukken garen in de bol. Normaal gesproken is dat niet zo erg, al is het niet netjes, maar wanneer je een bepaald kleurverloop hebt, is het niet handig als het abrupt overgaat in een totaal andere kleur. Helaas hebben de Kauni bollen hier last van. Niet zoveel als de Noro garens, maar 1 knoop per bol is al erg genoeg. Ik was van rood naar oranje aan het gaan toen het oranje stopte en verder ging met groen. Tja, dan kan je niks anders doen dan de draad doorknippen bij de knoop, al het garen op een nieuwe bol winden tot je bij hetzelfde punt komt (en hopen dat er niet nog meer knopen zijn). Misschien kan die aparte bol later nog inpassen.

Wat foto’s:

De zijpanelen vorderen gestaag. Het patroon is niet moeilijk, na 10 patroontoeren had ik het volledig in mijn hoofd zitten. Maar het is veel werk en de vele patroonsteken maken dat het maar heel langzaam groeit. Ik schat dat ik 1/4 van de totale lengte van de zijpanelen gedaan heb. Dit gaat veel bollen wol kosten: als ieder zijpaneel werkelijk 4 bollen gaat gebruiken, zal het middenpaneel ook ongeveer hetzelfde zijn… en dat zou in totaal op ca. 16 bollen komen! Nou ja, je moet iets over hebben voor een deken die zo mooi is.

Ik brei de twee zijpanelen tegelijk. Eerst met z’n tweeën op 1 naald, maar inmiddels ieder op een eigen naald om en om. Op die manier voorkom ik dat ik straks als ik 1 paneel af heb, het tweede precies zo moet breien en ik er dan veel minder zin in heb.
De “trinity stitch” (de bobbeltjes aan weerszijden van de middenkabel) valt me mee. Ik zag daar tegenop want ik houd niet van bobbels in mijn breiwerk, hoe klein ze ook zijn. Maar ik geef toe, ze geven een mooi contrast. Al zou gerstekorrel ook volstaan en veel minder tijd kosten. Doordat de wol een wol/zijde mengsel is, blijft het breisel heerlijk zacht. Door de vorige babydeken weet ik nu hoe boterzacht het wordt als het eenmaal gewassen is, en daar kijk ik zeker bij dit kunststuk-in-wording echt naar uit. Kabels zijn altijd wat stugger, maar het valt nu al mooi soepel.

Uiteraard een foto van de vorderingen:

Nu de babydeken voor Casper af is, is het hoog tijd om aan de deken voor de baby van mijn zusje Leela te beginnen. Zij is voor 23 juni uitgerekend, maar het is nog maar de vraag of de baby zo lang wil wachten. Aan de slag dus!

Om het wat interessanter te maken heb ik besloten om niet een zelfde deken te breien (maar dan in andere kleuren), maar om een iets andere kant op te gaan: een mooie kabel deken. Het patroon vond ik op de breiers community Ravelry, waar ik alweer bijna een half jaar rondren onder de naam Furball.
De basis voor de deken (die in 3 panelen en een boven- en onderrand gebreid wordt) is de prachtige Burridge Afghan, gepubliceerd in Magnits: http://magknits.com/Oct07/patterns/burridge.htm. Ik vind hem fantastisch, zeker in wit, maar de deken is gigantisch! Een baby heeft die enorme lap stof niet nodig, en ik heb de tijd niet om hem zo groot te breien. Dus heb ik wat steken uit de zijpanelen gehaald en ga ik het middenpaneel wat verder aanpassen.

Het oorspronkelijk Magknits patroon is duidelijk, maar ik houd niet van uitgeschreven kabelpatronen. Daarom ben ik het patroon in Excel met behulp van een knitsymbols lettertype aan het uitwerken. De chart voor paneel A (het zijpaneel) heb ik af, aan B (middenpaneel) ga ik voorlopig nog niet beginnen. Voor de liefhebbers van dit patroon zal ik de charts hier neerzetten, maar je zult op de thumnail moeten klikken voor een leesbare afbeelding.

Na hard zwoegen was de babydeken op 31 maart eindelijk af. Dat werd wel tijd, want de baby waar hij voor bedoeld was, is op 18 maart geboren.
Nu moet ik de deken nog wassen en blocken. Dat laatste zal nog niet makkelijk zijn, want het is een flinke lap breiwerk geworden. Maar ik moet het geheel toch enigszins in vorm zien te krijgen.

Vandaag had ik een lekker uitje: een dagje naar de Wol- en Handwerkbeurs in Zwolle. Dat betekent voor mij vanuit Den Haag wel 2 1/2 uur heen en 2 1/2 uur terug reizen, maar ach, daar zijn PDA’s met internet en mobiele breiwerkjes voor uitgevonden.
De camera van mijn HTC TyTN II is helaas nogal slecht (bekend probleem blijkt de laatste tijd: google maar eens op HTC Classaction) maar ik heb toch een kiekje van mijn zeer mobiele multicolor kabel babydeken project. In de trein.

Het was trouwens een hele gezellige beurs. Het is leuk om mensen die ik wel eens per e-mail spreek nu in het “echt” te zien.
Ik ging uiteraard bij een van mijn favoriete webwinkels meteen de fout in toen ik de zeer begeerde bollen Noro sokkenwol van de schaal had gepakt om te kopen… Paniek in de tent, er waren demo-bollen verdwenen. En ik wilde ze gewoon netjes kopen! Maar dat mocht nog niet, helaas. Nou ja, ik heb toch even genoeg projecten…
Ik heb daar ook voor het eerst voltooide Kauni truien gezien. Prachtig. Wat een ideeën… Ik vond het Kauni rozen patroon veel te druk. Dat vind ik nog steeds, wanneer je het hebt over de “Rainbow (EQ)” kleurserie en wanneer het patroon de gehele trui beslaat… maar brei het met een wat minder psychedelische kleurcombi en maak er dan bijvoorbeeld een poncho van… prachtig. Echt geweldig. Ik heb genoeg inspiratie opgedaan voor de komende 10 jaar.

Natuurlijk heb mezelf lekker laten gaan en heerlijke wol gekocht, maar ik ben keurig ruim binnen mijn budget gebleven.

Wel was ik een zeer vreemde eend in de bijt. Dat heb ik volgens mij op iedere beurs waar ik naar toe ga (behalve dan misschien de Pasar Malam). Bij deze beurs was het probleem: ik ben a) niet grijs en/of b) onder de 100kg en/of c) jonger dan 50 jaar. Oh en ik ben niet blank. Blijkbaar is ben ik de enige “kleurling” die wolbeurzen bezoekt.
Doe je als jeugdige zo je best om je tussen alle mensen van respectabele leeftijd voort te bewegen (zie je het voor je, drommen mensen) helaas hebben veel van die mensen niet dezelfde beleefdheid naar de jonkies. Ik ben aan alle kanten aangereden door scootmobielen, rollators en wandelstokken. Volgende keer huur ik ook een scootmobiel, met flinke bumper. Kom ik vast met minder beurse voeten/benen thuis.

Ondanks het levensgevaarlijke verkeer was de sfeer in de hallen goed. Mensen zaten gezellig aan tafels te breien, er waren hele leuke workshops en er waren de prachtigste werkstukken te zien. Ik had graag een spinnewiel willen kopen, maar ja, dat is niet echt makkelijk mee te nemen in de trein. En om heel eerlijk te zijn… dan zou ik moeten gaan stoppen met slapen, want ik zie nog niet snel gebeuren dat er 36 uren in een dag komen.
Maar toch zie ik het wel voor me, in de toekomst… Spinnewiel dat draait, gekoppeld aan een freebsd servertje, bestuurbaar over ssh… beste van 2 werelden.

En ik had een bol-winder willen kopen, maar daar had ik niet genoeg cash voor bij me… en uiteraard was er op het hele terrein geen pinautomaat te bekennen. Nu ik steeds meer strengen wol koop ipv nette bolletjes, loop ik toch tegen de beperkingen van de “Elektrische Boormachine Met Schroevendraaier Methode” aan. Nou ja, mocht iemand me een leuk kadootje voor Valentijnsdag willen geven, hier is je kans.

Dit was een leuke dag, zeker voor herhaling vatbaar.

Nee, ik ben niet zwanger. Dat twijfelachtig voorrecht laat ik over aan mijn zusje en anderen. Dat neemt niet weg dat je als verwoed breister met zwangeren in de buurt niet het baby-brei-virus kunt oplopen. Zo was er nog niks aan de hand, en zo, opeens… tadaa… besmet. Ik kan er niks aan doen. Huisarts zegt: rustig uitzieken, het zwanger zijn van de omgeving gaat vanzelf over… geef het tijd…
Van de andere kant… de babies worden dan peuters en kleuters en ook daar kun je voor breien… waarschijnlijk ben ik gedoemd te breien tot de kinderen smaak krijgen en gaan puberen. Nou ja, het is een vreemd virus: het tast als eerste de hersens van de patient aan zodat deze de ziekte als zeer aangenaam ervaart.

Een babydekentje dus. Nee lieve Leela, nog niet voor jou. Ik wil het simpel houden, maar moet natuurlijk een beetje kunde laten zien. Daarom heb ik een deken die iemand op Ravelry (een fantastische engelstalige wol-community) heeft gebreid genomen. Ik had geen patroon, maar dat heb ik niet nodig. Ik zie iets, ik maak het. Het is geen hogere wiskunde. Of in mijn geval: basisschool rekenen. Het is maar breien.
Het wordt een simpele deken (rechttoe rechtaan tricot in 1 kleur) met een tweekleurige kabelrand. Ik brei eerst de rand en daarna de deken. Er zitten twee moeilijkheden in: met tweekleuren kabels breien. De complexiteit van kabels gekoppeld aan de eh complexiteit van meerkleurenbreien, en het met verkorte toeren breien van de hoeken. Met kabels die doorlopen. In twee kleuren.

Ik wilde een project met meer uitdaging dan sokken, en ik heb het gekregen ook!
Het gaat langzaam, zeker in vergelijking tot sokken. Omdat ik de trui in de rondte brei, doe ik op een avond hooguit 3 toeren. 3. Bij sokken is dat ondenkbaar.

Ik heb het begin van de trui ook maar eens gepast, want ik begon bang te worden dat ik – omdat het proeflapje kuchkuch niet in fair isle maar gewoon in 1 kleur gebreid was – de trui te klein aan het breien was… maar gelukkig, hij is net aan ruim genoeg. Het wordt geen oversized trui, maar dat hoeft niet.
Voorlopig nog een stukje rechtdoor breien voordat ik aan de armsgaten ga beginnen. Dan moet ik gaan bedenken of ik de mouwen in patroon blijf breien, of gewoon rechttoe-rechtaan.

Eerst maar een foto van het bijna volle patroon:

Langzaam komt het patroon naar voren…
Het gaat echt niet snel: dit is geen patroon dat je geheel gedachteloos kunt breien terwijl je een boek leest. Nou ja in iedergeval niet de boeken van Stephen Erikson, waar ik toch al wat meer dan gemiddeld mijn aandacht bij nodig heb. Het patroon vraagt toch regelmatig je ogen, om te zorgen dat je op tijd van kleur verwisselt, geen steken laat vallen etc. Gelukkig is het ruwe wol, want dat laatste gebeurt nog wel eens. Doordat de wol zo “plakkerig” is, blijft de steek keurig in vorm zitten en dat scheelt weer bij het oppikken.

De foto’s (voor een grotere foto klik je op de thumbnail):

Druk druk druk en ziek ziek ziek :-(
Maar goed, de Kauni gaat door, soort van. In de weken dat ik ziek thuis zat bedacht ik me dat ik het kleurverloop van de trui te traag vond gaan. Moeilijk besluit: ik was al lekker bezig met het motief, maar ik wilde eigenlijk de trui gaan rondbreien. Dat betekende helemaal uithalen en opnieuw beginnen. Maar goed, wanneer je de aandachtspanne van een kitten hebt is er niks zo lekker al een breiwerk uithalen…

Zo ver was ik gekomen:

En nu heb ik dit weer gebreid, maar dan rond (dus voor en achterpand tegelijk). De kleurvariaties vind ik nu duizend malen beter. Wat ook helpt is dat ik met een kleur een stuk verderop begonnen ben, waardoor je een sterker contrast krijgt.

De eerste opzet van de sweater is gemaakt!
Ik heb een tweekleurige opzet gekozen vanwege het decoratieve karakter, samen met een cabled cast-on. Een hele simpele, net niet te simpele opzet die niet super elastisch is maar er zeker met twee kleuren garen wel mooi uit ziet. Voor een ribboord is dit elastisch genoeg.

Dan de ribboord. Ook met twee kleuren in 2×2 rib. Ik moest het twee keer uithalen voor ik precies wist wat ik wilde. Dit schiet niet echt op, zeker niet als de hele trui zo gaat. Maar goed, dat heb je wanneer je al breiend een trui ontwerpt.

Wat doet een breister die een foto van een mooi breipatroon ziet en vervolgens leest dat het patroon absoluut no-way-josé niet meer te koop is, ook niet meer via de uitgever? Die tekent een zo goed mogelijke gelijkenis van het patroon.
Ieder tekenprogramma dat guidelines heeft kan hier voor gebruikt worden. Met de guides baken ik de individuele steken af, zodat ik een raster op de foto krijg. Dit maakt het makkelijker om het motief te kunnen onderscheiden van de achtergrond en de steken te kunnen tellen.
Ik gebruik Excel als “ruitjespapier” om het motief vervolgens uit te werken. Tot slot maak ik een screenshot van het motief en plak het in Photoshop. Daar vermenigvuldig ik het motief zoals het uiteindelijk gebreid gaat worden.
Uiteindelijk komt er dit uit:

Nu volgen de ontwerp keuzes. Wordt het een trui of een vest? Komt er een ribboord ja of nee? Waar begin ik met het motief? Is het enkel dit motief, of wordt het afgewisseld met een klein ander motief?
Ik weet al dat het een trui gaat worden. Vesten staan me niet, dus daar ga ik niet aan beginnen met zo’n omvangrijk project.
Het tweekleurige ribboord dat Astrid in haar SSSweater gebruikt vind ik erg leuk. Ga ik ook gebruiken. Maar de tussenstukken onder de armen lijken me verschrikkelijk, dus die doe ik niet. Jammer dat ik noch van de SSSweater noch van de Damask een foto van het volledige kledingstuk heb.
De mouwen doe ik waarschijnlijk aangebreid. Al houd ik veel meer van raglan. Maar als ik een raglan schouder doe, wordt dat verschrikkelijk moeilijk met het patroon. Voorlopig hoef ik daar nog niet over na te denken. De neklijn, tja, zo ver ben ik ook nog niet. Ronde hals of v-hals… of misschien toch een klein turtle neckje?
Eerst maar eens een proeflapje maken!

From high-tech gadget I switch to low-tech wool.
I wanted to do a larger and more complex project than socks. I know you can make knitted socks as difficult and artistic as you like, but… well I just wanted something different. Maybe a sweater. I used to knit cabled sweaters, but now it’s time for some color.

At first I wanted to knit this sweater, which I found on one of my two favorite online woolshops, Astrids Dutch Obsessions.

Then I found this one on String Theories, very nice and less “busy”. But I am curious what the whole sweater looks like:

But then I saw this one on Passing Down Crazy. It was love at first sight. I immediately knew this would be the pattern…

Slechts één kleine kanttekening bij dit patroon: het is er niet. Het oorspronkelijke patroon is van Dale of Norway, en is nu niet meer te leveren. Vanwege de copyrights die op het patroon rusten is het ook niet legaal op internet te vinden (ik heb het overigens ook niet illegaal gevonden).
Dat betekent dat ik het zelf moet “reverse engineeren” vanaf deze foto. Leuk. Heb ik wat te doen op deze koude avonden.

In Photoshop gaat dat gelukkig makkelijk. Je neemt de foto van het breiwerk, roteert het zo recht mogelijk aan de hand van de steken. Daarna gooi je er een unsharp mask overheen zodat de steken beter uitkomen. Daarna bouw je een raster op van guidelines, en voila. Een makkelijk overneembaar patroon. Alleen het tekenwerk kost zoveel tijd zucht. Maar goed, dan heb je ook wat.

Volgende horde: ik heb twee cones wol, waarvan er één achterstevoren gebruikt moet worden (andere uiteinde van de draad). Dat betekent dat ik dus een cone helemaal af moet wikkelen en weer op moet winden. En ik heb geen swift (een daarvoor ontworpen vaag uitziende tool). Dat is dus 1100 meter dunne wol met de hand opnieuw op een bol winden. Niet iets waar ik nou warm voor loop.
Gelukkig zijn er altijd high-tech oplossingen voor dit soort problemen en Frederique is goed in het bedenken daarvan: men neme een boormachine, tochtstrip, een schroevendraaier, een posterkoker, een CDR spindel (leeg) en een colafles. De cone gaat op de spindel (zodat hij rond kan draaien), de schroevendraaier in de boormachine, de tochtstrip om het handvat van de schroevendraaier, de posterkoker over de tochtstrip geklemd. Uiteinde van de wol op de koker vastplakken, koker vertikaal op de cola fles plaatsen, en boor aanzetten (laag toerental).
Doe dit met 2 personen! Eén bedient de boor en de koker, en geleidt de wol, de ander probeert met twee handen de cone op de spindel te houden.
Binnen 10 minuten was de hele klus geklaard!

Natuurlijk heb ik foto’s. Niet van het proces zelf, maar wel van de props:

De noorse wanten voor Frederique zijn helemaal af!
Jullie moeten alleen nog wel op de foto’s wachten, want hij heeft ze meteen meegenomen naar het koude Luxemburg.
Ik ben er echt trots op, ze zijn prachtig geworden. Hierna wordt het wel weer eens tijd voor een mooie trui… maar eerst nog een warme bijpassende muts.

The left mitten is almost finished, I only have to knit the cuff. I’m still not shure which cuff-style I’m going to use. Probably a simple 2×2 rib. Maybe with a red lining. It seems to be typical Skandinavian: dark knitting with a single red accent. I wanted to add Frederiques name and the year to the cuff, but Frederique didn’t think that a good idea.

Frederique has tried the mitten on. It’s a bit wide at the top, but also a bit tight near the thumb, so I should have made it any narrower. The thumb itself is a bit wide, but that was necessary for the width of the thumb-junction. I could have fitted the thumb better and increased the thumb stitches near the bottom. Maybe next time.

I have reached an importand stage of the mitten: the thumb.
I’ve already knitted this separately, again top-down. Because Frederique isn’t at home at the moment, I can’t check whether the thumb has reached the correct length. Ofcourse I took the size of his thumb, but that’s never as certain as during-knitting-fitting.

As soon as the thumb (according to the measurements) reaches the desired length, I will attach it to the mitten, using the three-needle join. This gives an fairly elastic join, which is important because this isn’t the most ergonomic mitten: there is no thumbgusset.

The pattern starts to become clear. On the “outside” of the mitten goes the norwegian pattern, on the “inside” a simple 1×1 pattern for warmth and firmness.

De want schiet al lekker op. Het zijn sowieso lekker snelle projektjes: het is dat ik deze wanten ontwerp terwijl ik brei, maar anders zou ik een paar wanten in een week af kunnen hebben. Mits ik genoeg tijd heb om te breien natuurlijk.
Mijn werk laat helaas tegenwoordig niet toe dat ik brei onder het werken. Dat was vroeger toen ik nog voor TNS-Nipo werkte wel beter. Maar het is ongelooflijk ontspannend om na het werk als ik thuis ben eerst even een half uurtje te breien. De drukte van de dag glijdt van me af. Het is een vorm van meditatie, echt waar. Met bijkomend voordeel dat het ook nog eens een leuk kledingstuk oplevert.

Over deze wanten:
De wol die ik gebruik is Regia 4fadig. Het is sokkenwol, wat betekent dat het bestaat scheerwol (75%) en polyamide (25%). De toevoeging van polyamide zorgt voor een slijtvastere wol, wat bij sokken wel zo prettig is. Het zijn bolletjes van 50 gram, met een looplengte van 210m. Twee bollen (twee kleuren dus) zijn ruim voldoende voor een paar wanten.

Ik ben een van die mensen die breien leuk vind. Ik doe het al jaren, dat het stoffig of niet-cool was maakte me nooit uit. Tegenwoordig is het een hype, helaas. Er is maar een voordeel aan: wolwinkels komen langzaam weer terug. Voornamelijk op internet, maar dat maakt niet uit. Oh, en als ik over breien schrijf, is er nu tenminste kans dat mensen niet hard gillend weglopen.

Maar zoveel als ik in het verleden gebreid heb… ik heb me nooit aan meerdere kleuren gewaagd. Geen idee hoe het in goed nederlands heet. Jacquard-breien is niet helemaal de juiste term. Voor alles is een eerste keer.

Leuke kleine projecten zijn sokken en wanten. Ik brei ze beide op de oosterse manier: top-down, dus beginnend bij de vingertoppen/tenen. Dit heeft een heel groot voordeel: je kunt de wanten/sokken aanpassen terwijl je ze breit. Dit is ideaal om de juiste maten te krijgen.
Verder brei ik eigenlijk altijd op rondbreinaalden. Die voelen prettiger aan voor mijn handen, het gewicht van het breiwerk rust niet op de uiteinden van twee lange onhandige naalden, er staat daardoor minder spanning op mijn handen. Met rondbreinaalden hangt het breiwerk eigenlijk altijd tussen je handen in, mooi gebalanceerd. Geloof me maar dat dat bij een trui flink verschil uitmaakt.

Deze weken dus wanten, voor Frederique die in Luxemburg wel wat warme handen kan gebruiken. Jacquard-breiwerk is altijd warmer dan gewoon breiwerk. De tweede kleur wordt aan de verkeerde kant van het breiwerk meegevoerd, en daardoor zijn er als het ware twee lagen. Ook is de structuur dichter waardoor het minder koude wind doorlaat.
Voor wanten is er eigenlijk maar een garen dat je kunt gebruiken: wol. Het is warmer dan acryl, en heel belangrijk: dat blijft het ook als het nat wordt.

Genoeg achtergrond gebabbel. Wanten voor Frederique. Het is niet echt mijn allereerste jacquard-project, ik heb geoefend op een paar wanten voor mezelf. Mensen die me kennen zullen niet verbaasd zijn als ik nu vertel dat ik natuurlijk geen vast model volg. De wanten krijgen het patroon van de Norwegian Socks uit het boek Folk Socks van Barbara Walker. Ik heb het patroon uitgepuzzeld aan de hand van foto’s op internet en het omgezet naar wanten in plaats van sokken.
De kleuren: mannelijk. Ik weet dat Frederique het niet erg zou vinden om in knal paarse met gifgroene wanten te lopen, maar ik wil voor een subtielere look gaan. Antraciet met middengrijs.
Hieronder volgt een foto van de top van de linker want.