The Blade Itself by Joe Abercrombie
My rating: 1 of 5 stars

First: I didn’t finish this book. Now, for me, this is very unusual. Most of the time I give a book a fair chance, and want to judge it only after I read all of it. But not this one. These days, I have limited time to read, and so what I read better be entertaining for me. Or gets shelved again.

I liked Glokta. Well, a bit. You can say he was my favorite character. Had the most depth. Which was relative in this book. I always root for the quasi-bad-guy, so that was easy. I liked how Glokta thought about his work (a torturer/inquisitor), how he used to be a golden boy, but got maimed and crippled by torture, returned, and decided to deal out his share of truthfinding.

Logen Ninefingers started pretty good early in the story… and diminished into a strangely uninteresting ‘barbarian ruffian with a heart of goldish’ kind of person. He just faded out. No real action, no real fighting, certainly no doubt or angst or uncertainty. Wallpaper. Perhaps he’ll get fleshed out more in the 25% I didn’t read.

Bayaz was funny and had some potential, but screeeeeamed ‘stereotypical enigmatic fantasy wizard’ to me. Which I dislike.

All through the barbarian-crew sections I kept seeing [a:Terry Pratchett|1654|Terry Pratchett|http://photo.goodreads.com/authors/1235562205p2/1654.jpg]s Cohen the Barbarian and The Silver Horde. I love them, but these (I even already forgot their names) were bland. No life.

Maybe I’ll try this book later. Maybe soon. But I want to spend my precious time reading books that make me want to know what’s going to happen, books that keep me from putting them down. I want to care for the characters, or at least have a strong feeling about them. This book doesn’t do that.

View all my reviews

Battle Royale by Koushun Takami
My rating: 4 of 5 stars

Since my earliest youth I have weird vivid and recurring nightmares. One theme is being hunted for sport, having to find and kill my friends or be killed. Not long ago I finally dared to read The Hunger Games by Suzanne Collins. It fit in with my dreams, and that was disconcerting. But it was an elegantly written book that made you think. I liked it (the first one) I really did. It did give me some kind of ‘closure’ or ‘background’ to my dreams, even though that may sound strange. So when I found out that people where mentioning this book, Battle Royale, and that it looked way too much like The Hunger Games, I wanted to read it. And I liked it, a lot. But let’s discuss that.

The bad:
1. Translation
This books translation is awfull. I hope that there will be a re-issue after The Hunger Games movie has aired. A re-issue translated by someone who can actually translate the language, idiom and such, instead of merely skimming around the edges. At times I thought Google Translator could have done a better job! Clumsy, weird choice of wording etc. It felt very unnatural at times.
So, it may be that the translation is in fact accurate and the late-writer was a half-illiterate with a publisher that didn’t employ any editors or QA at all, or the translation is rubbish. Call me crazy, but I go for the latter.

2. Guts and G(l)ory
While this book is about the guts a winner of a cruel game like this one must have, it is mostly about the guts of the other players being splattered around the pages. It is one of the most gory books I’ve ever read. A spatter-movie in book-form. It serves a purpose and you have to view this in a cultural context (Japanese, directed at young adults) but I think it’s too much. My taste is much more refined than this, and weren’t it for the great storytelling, I wouldn’t have liked the book at all. Now this isn’t because I can’t stand a drop of blood or suspense in a book. Books by Bridget Wood are for instance much more cruel and devious. But they splatter less.
A good horror movie usually is good because of abstainance of excessive gore and blood, and clever use of psychological suspense.
That is what this book lacked. The author went for quantity instead of quality in the violence department.

3. The names
Oooookay, call me an ignorant western world biased reader, but I had a hard time at the very beginning with the names. I’ve read a lot of books based in Japan, but come on… Yuko, Yuka, Yuki and Yukie as seperate names, most of them in the same scenes?? I had a laughing fit when I started to read the lighthouse scene. When it should’ve been poignant. Surely even Japanese names can have more variation to them? I really understand why the studentnumbers are necessary ;-) It’s way easier to remember the numbers.

The Good
1. The Story
The author plunges you almost directly into the story, and this is a good thing. There are too many people in the story at the beginning, too many alike-sounding names. Too much pre-game-story-building would have turned me off the book.
So instead it plunges you right into the game.
The story is fast-paced and gives most of the players some background. This is nice. In The Hunger Games, everthing is so black-and-white. Katniss is good, the rest of the world outside District 12 is bad. Everyone of the contestants is out there to win against all costs.
Here in BR it’s different. Almost every contestant gets a bit of backstory, explaining the persons behavior. Even the cruellest become a little bit more human, understandable. They are not excuses from their deeds, but the readers knows now why they are/act as they do/are. It makes them human.

2. Thoughtprovoking
And that is what this story is all about. Humanity. How do humans react in a horrible situation like this: trapped on an island, having to kill oneother or be killed. They are friends, they are children. Not many of us would refuse to play the game. I know I would play, if it meant a tiny chance of seeing my family again. I would loose ;-) but I would try.
We humans are no angels. Extreme situations bring out the worst ánd best in us. Unfortunately, the worst is usually the strongest.

This book, and others like it, stay with you. They permeate your thought when shopping, going outside, among other people. They make you think. Not only about the game and the contestants, but also (and more importantly) about the government. Panem et circenses, bread and games, is with todays media saturation more than ever a hot topic to be aware of. What do we sacrifice for cheap entertainment? What are we willing to accept for entertainment? What are we willing to accept for our own simple wellbeing? What are we willing to ignore as long as we have our entertainment?

This book caused a lot of unrest in Japan after it’s release, more so after the movie came out. Japan is a troubled country, with an entire generation of youths spinning out of control. Having to resort to extreme measures like something like this game, may have been a real option, in a parallel universe. We see it in our ‘reality shows’, the lust for more and more extremes. The need to be more shocking, more real, more dramatic than the last show. The need of the media to control the population through fear. Almost everyhing on tv is about fear. It’s there to both entertain and control. This is even more true on Japanese tv than on American.

I’m afraid we aren’t far from seeing the first kill-shows on tv. And like the romans of yore, most of the people would only demand more blood. And gore. And guts. The stringy bits.

Hello copycat
Well, I have to confirm that Suzanne Collins really copied a lot of this book. When you’ve read both, it’s hard to miss the the similarities.
It is more than just the premise. She can spin a beautiful story about being inspired by watching tv and greek mythology. Alright, I could swallow that. I did, actually, untill I read this book.
Everything is here, with some variation. Everyting in the first two books relates to elements in this one book. Even the leg wound (view spoiler)[ and (suspicion of) sepsis, the bom, the return of a former winner, the forming of groups, the strung wire across a large span of land for escaping the game, and more (hide spoiler)]. It’s undeniable, and the fact that she tries to deny ever having read this book or seen the movie, is unbeleavable to me.
It isn’t an exact copy and from the half of the book it diverges a bit more. And, and this is important, The Hungergames has an entire different feel about it. It feels more polished, focusses on the future and media-influence instead of just government. It has more romance (however hollow that became in books 2 and 3) and is a real ‘hollywood’ novel. It also has a lot less violence and erm well splattered guts.
I like both of them, they complement each other. Reinforce one message. Which message that is, can differ form person to person.

Verdict:
I really liked this book. Will I re-read? I don’t know. Probably not. It doesn’t really have re-readability quality, like eg. Steven Eriksons books. But it is a book that will remain with you for the rest of your life.

View all my reviews

The Lies of Locke Lamora by Scott Lynch
My rating: 3 of 5 stars

I raced through this book in very little time, considering that I listened to it while working. The fact that it took me only 2 days, says something about the quality.

First the good:
The audiobook is very well narrated by Michael Page. He really voiceacts and has a good pleasant voice/accent (to my ears). His voice reminded me of Johnny Depp. It is just perfect for this book. Publishers undervalue the importance of a good voice for an audiobook, often they are low quality and boring.

The plot is nice, but not surprising.
As I said in the in between updates: the world reminds me of the book Cyrion (compilation of stories by Tanith Lee). However, Cyrion made more of an impression on me as a “brilliant” thief/conman. The tone of Lies is light and tasty. Easy to digest. Intriguing enough to want to keep reading. It got me hooked from the first ‘page’ (audiobook again). That’s a big plus.

The character of Locke is mysterious and captivating, and we don’t get to know much about him in this first book. Not enough for my taste. There are large gaps in his history. He is charming, clever and a loyal friend. The dialog between the characters is snappy and full of catching one-liners.

The bad:
Now, I’m reading a lot of rave reviews on this book here on Good Reads. It certainly is a good book, but I don’t think it deserves the 4 and a bit star rating. All through the book you read how brilliant Locke is, but frankly, he isn’t. The “twists” are not that clever, I don’t even get a real ‘con-men’ feel of his crew. They are thieves, clever thieves, but nothing special. Telling readers over and over that something is very clever of even brilliant doesn’t make it so. I expected to be suprised, and I unfortunately wasn’t.
Maybe I’m spoiled in my taste. I’m an avid fan of the tv-series “Hustle”, “Sherlock” or “Coupling”. Those are tvseries, but for a plot it doesn’t differ much from a book. They all do twists, mysteries or cons a lot better/more clever than this book.
The humor in the book is nice, but not the ROFL kind. More ‘smile’ than ‘laugh’. The humor is refined, which suites me just fine.

For my books I look for a writer to live up to the Steven Erikson standard… and Scott Lynch just doesn’t. Not in cleverness/plot. Not in character development.

This is not to say I didn’t like the book, because i absolutely did. I will read the sequel and look forward to the forthcoming third book. It’s a nice light snack for reading inbetween my heavier books. And I love it for that.

(Pardon me for my english, it’s not my native language.)

View all my reviews

Against All Things Ending by Stephen R. Donaldson
My rating: 3 of 5 stars

I wholeheartedly agree with another reviewer here on GoodReads: Will someone pleaaaaase take the thesaurus away from mr. Donaldson!
I’m good at reading english, even if my active producing of this language is plain horrible. My vocabulary is very large and divers for a non-native speaker. But these books are just impossible to read without a dictionary. Well, let’s be grateful he keeps repeating the dictionary words and it is a long book :-)

I listened to this book while working. The audioquality is OK, what I didn’t like is that it was another narrator than for the other 8 books. With a totally different accent. Please don’t do that! Characters in a book get a lot of their personality from the narrators voiceacting and changing this is disconcerting.

The Good:
This is an intense book. Starts awfully slow (and I mean SLOW) but when it at last gets going, it is one big rollercoaster. Donaldson does it again: He knows how to get us interested in a story in which you sometime are really really really annoyed with the main character.
How many times I’d loved to grab Linden Avery in her collar and shake some sense in her.
He does that too in the earlier books. Tomas Convenant is a real ass in the first one. Detestable. And while he gets better in the next books, he annoys the hell out of me. But this makes the main characters so incredibly realistic/believable.
Just imagine: you are transported from this world to a fantasyworld, with strange beings and people who insist you are going to save them all. Would you just step up and say, right, let’s start cracking?
No. Well I wouldn’t. I would doubt and unbelieve ;-) and doubt some more. Myself and everybody else.
In fantasy, this aspect of human psychology is highly underlighted. Real people doubt. Most of them derrive their strenght from doubt. Or fail. We all just fail, all the time, on some level. Failure may lead to great things. Because of failure and doubt we strive to be better, but really… we strive to ‘not be in charge and be responsible for ending the world’.

Well, the world is ending, in this book. Absolutely. Just not in one big flash (what a short book it would have been). Linden is totally believable, annoying as she is, filled to the brim with crippling doubt and rage and, yes, despair. Whatever she’s done, everything leads her to more despair. She strives to be better and just can’t. This is very refreshing.
I love the character of Covenant, what he’s become. Reading his parts is a joy. I missed him :-)

The adage “Joy is in the eyes of the beholder’ is absolutely true. This book is rutheless on its characters. I’ve secretly and silently cursed the heavens blue after reading some parts of the book. I’ve cried and laughed. Stephen Donaldson hasn’t lost his touch of creating wonderfull enthralling worlds that take youre breath away. He introduces new vista’s he’s never visited before.
When the book gets going, I really loved it.

The Bad:
Now that’s the thing. When the book gets going. It doesn’t for at least one third of the (very large) book. Said third is sloooooooow. Boring boring boring and slow. Some parts of it are necessary for background on later developments, some are good for character building and Lindens slow spiral into despair and rage. But most of it is unnecessary wordiness. Not A Good Thing.
Later in the book there’s another “gosh let’s have endless slow discussions and do nothing’ part. This is what made me give this book a 3 star instead of 4. The actionparts really deserve a 4,5 star, but not the book as a whole.

BTW: I loved having to use a dictionary, whatever I said in the start of this review. It’s refreshing ;-) Donaldson has gone far from his crude use of language in his Gap and less so in his Mordant books.

View all my reviews

Erg nuttig voor mensen die net als ik nooit meer een papieren agenda bij zich hebben, en hun pocketpc zeker in de zomer maar gewoon thuis laten: Er is Google Calendar. Even afgezien van mogelijke privacy-issues (hoewel ik zo snel niks echt irritants heb kunnen vinden in hun privacy statement) is dit een hele leuke web-kalender.
Je kunt meerdere “Kalenders” aanmaken die je makkelijk aan of uit kunt zetten om bijvoorbeeld werk-afspraken en privé-afspraken apart te houden. Ook kun je per afspraak aangeven of het privé of openbaar is. Daarbij is het mogelijk om alleen specifieke personen toegang te geven tot een bepaalde afspraak. Dit maakt het bijzonder makkelijk om agenda’s te delen via internet.
Alle gegevens zijn natuurlijk netjes te exporteren naar het redelijk standaard ical formaat, of naar het nog standaardere xml.
Go Google!

En nog handiger is het als je rechtstreeks vanuit Firefox afspraken kunt toevoegen zonder naar je kalender te moeten surfen. Dat kan met deze firefox-extensie: http://torrez.us/archives/2006/04/18/433/

Zoals gemeld is Terry Pratchetts nieuwste boek nu uit, en heb ik het meteen verslonden.
Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van het hele boek vond. Kijk, het is Terry Pratchett, dus het is hoe dan ook subliem. De humor is geweldig, maar hij zet je tegelijkertijd wel aan het denken.
Maar enkel zeggen dat het geweldig was etc. levert geen interessante review op.

Eerst even de beschrijving van het boek zoals mijn voornaamste bron aller boeken, de American BookCenter, die geeft op hun website (www.abc.nl):

Koom Valley? That was where the trolls ambushed the dwarfs, or the trolls ambushed the dwarfs. It was far away. It was a long time ago. But if he doesn’t solve the murder of just one dwarf, Commander Sam Vimes of Ankh-Morpork City Watch is going to see it fought again, right outside his office. With his beloved Watch crumbling around him and war-drums sounding, he must unravel every clue, outwit every assassin and brave any darkness to find the solution. And darkness is following him. Oh…and at six o’clock every day, without fail, with no excuses, he must go home to read ‘Where’s My Cow?’, with all the right farmyard noises, to his little boy. There are some things you have to do.

Was het boek beter dan Nightwatch? Mmmm… ik weet het niet. Nu ik het een halve nacht heb laten bezinken denk ik: nee niet beter, waarschijnlijk wel net zo goed. Maar ik denk dat dat slechts duurt tot mijn volgende herlezing van Nightwatch.
Is Nightwatch voor mij het beste Discworld boek? Ook dat is moeilijk. Het is denk ik het sterkste boek, het meest intense (tot Thud! dan). De dramatische ironie speelt daarin een belangrijke rol. Het is bij het begin van Nightwatch al duidelijk dat de persoon van John Keel tijdens de revolutie om het leven komt.
Hebben we het over luchtigere boeken (maar met een overduidelijke morele boodschap), dan staat Jingo bij mij aan de top. Zoals iemand op een Terry Pratchett forum heel mooi opmerkte: Terry Pratchett heeft een geweldige vooruitziende blik. Lord Rust uit de Discworld boeken, maar vooral in Jingo, is precies George W. Bush jr., al is het vóór zijn tijd geschreven.
Jingo houdt ons een prachtige ietwat verwrongen spiegel voor. Toont de Westerse relatie met de “towelheads” op een manier die je aan het denken zet (als je dat nog niet deed).

Thud! is eigenlijk een mengvorm van deze twee boeken. Het is bevat de intensiteit en duisternis van Nightwatch, en de satirische moralisering van Jingo. Net als in Jingo gaat het om Terry’s afkeer van oorlog en onverdraagzaamheid.

De persoon van “His Grace, Sir Samuel Vimes, The Duke of Ankh Morporkh, Commander of the Watch” wordt verder uitgediept. Meteen in het begin al merkte ik de duisternis in hem op. Hij is een veer die tot het uiterste gespannen staat. Hij is die ene good cop temidden van een verdorven ;-) stad, maar ook voor hem is er een grens. Die spanning, en de dreiging van de uitbarsting van al die duisternis in Vimes, geeft het boek vanaf de eerste bladzijdes de sfeer van Nightwatch.
Maar ook de zachtere kant van Vimes wordt getoond. Zijn gezinsleven, zijn relatie met zijn vrouw Sibyl en vooral zijn zoontje Samuel jr. Zijn streven om iedere dag exact om 6 uur ‘s avonds zijn veertien maanden oude zoon voor te lezen uit “Where’s My Cow”, ongeacht wat die dag hem brengt, ongeacht waar hij die middag in verzeild is geraakt. Dat levert de fantastische scene op waarin hij door de stad crosst om op tijd thuis te kunnen zijn :-) Een prachtig voorbeeld voor alle werkende vaders met kleine kinderen.
Het genoemde boek “Where’s My Cow” wordt tegelijkertijd met Thud! uitgebracht en ik ga dat zeker ook kopen, hoewel het een boek voor zeer kleine kinderen is… met een Discworld twist natuurlijk. Het is volgens mij goed dat kinderen op zo’n leeftijd al met de Discworld geconfronteerd worden.
Al dat voorlezen leidt dan onvermijdelijk naar de prachtige en zeer intense scene vlak voor de ontknoping van het boek, waarin Vimes de dan zeer bekende woorden uitschreeuwt: “NO! THAT! IS!! NOT!!! MY!!!! COW!!!!!”. Om te weten wat ik bedoel, zul je het boek moeten lezen.

Zijn er minpunten? Jazeker. Ik heb het gevoel dat er veel herhaald wordt. Het gezichtspunt van Vimes wordt fantastisch uitgewerkt, wat goed te verklaren is, want Terry heeft tijdens een interview verteld dat Vimes zijn favoriete DW persoon is. Op de tweede plaats staat bij hem Granny Weatherwax, ook een van mijn favorieten. De andere personen in het boek echter lijken wat onderbelicht. Ze worden wel uitgewerkt, maar met minder intensiteit.
Bepaalde zinnetjes uit andere boeken worden herhaald. Dit boek is volgens mij het eerste DW boek waarin gebeurtenissen uit andere boeken expliciet en meerdere malen genoemd worden. Tja daar ontkom je niet aan, na 30 DW boeken, maar toch… voelt dat een klein beetje geforceerd aan.
De Patrician, Lord Vetinari, komt ook wat minder goed uit de verf. Al heeft dat ook wel weer zijn charme. De ultieme manipulator lijkt voor het eerst niet helemaal te weten wat hij met de dreiging in zijn stad aan moet. Dat is verfrissend, maar ik mis de heerlijke droogheid en alwetendheid.

Het boek zit als vanouds vol met verwijzingen naar bestaande boeken/films/situaties.
Ten eerste natuurlijk de groeiende onrust en onverdraagzaamheid tussen verschillende bevolkingsgroepen.
Daarnaast de tunnels onder de stad en de mine-signs… dat gaat vast vervolgd worden in een ander boek, als zijnde de Metro.
Dan natuurlijk de (bijna verplichte) nieuwe versie van de Disorganiser, the Goosberry(tm)…, die naast de bekende disorganiser functies ook een nieuwe functie heeft: iHUM, waarmee je je favoriete muziek af kunt spelen…
De hilarische koets-rit (“Something happens at 13 mph”, verwijzing naar Back to the Future) en natuurlijk de verwijzing naar de Davinci Code met de hele verhaallijn over het gestolen schilderij dat het geheim van de slag bij Koom Valley bevat.

Al met al is het een boek dat wat langzaam opstart, zeer intens is, soms zelfs iets te donker voor een DW boek, aardig wat humor bevat, al is het minder dan bijv. in Monstrous Regiment, en een bevredigende ontknoping heeft. Het boek had langer door mogen gaan van mij, maar dat vind ik van ieder boek van Terry Pratchett.

Nu is het weer een jaar wachten op het volgende DW boek voor volwassenen. Gelukkig komt in de tussentijd (hopelijk) het volgende “Tiffany Aching – Nac Mac Feegle” boek uit: Wintersmith.

Het verbaast me nog steeds dat het verschijnen van een nieuw Discworld boek van Terry Pratchett niet gepaard gaat met bazuingeschal, aardschokken, de vijf ruiters van de apocalypse en dergelijke. Voor mij zijn deze boeken een reden om, zodra ik doorheb dat er een nieuw exemplaar uit is (als ik niet al maandenlang de uren aftel) mijn werk neer te gooien en er op uit ga om het te bemachtigen.

Zo ook nu: Thud!
Volgens de boekbeschrijving is dat: “It’s the noise a troll club makes when crushing in a dwarf skull, or when a dwarfish axe cleaves a trollish cranium …” Ja sorry, ik lees de boeken in het engels.
Ik weet dat ze ook in het nederlands vertaald zijn, ik moet bekennen dat ik uit een ver – heel ver – verleden nog wat vertaalde “Schijfwereld” boeken heb, maar eerlijk is eerlijk, de vertaling kan in geen enkel opzicht tippen aan het origineel.

De Discworld boeken hebben een warm plekje in mijn hart. Met die serie – en Lord of the Rings – heb ik engels geleerd. Ik las de nederlandse vertalingen volgens mij al op mijn 13e, maar ben al redelijk snel over gegaan op de originele versies, ook al begreep ik de helft van de woorden niet.
Gedurende de serie is de stijl van Terry Pratchett erg veranderd. Waren de eerste twee boeken nog zeer lichtvoetig, eigenlijk naar mijn smaak een beetje te lichtvoetig, daarna kwam er een duidelijke stijgende lijn.
De boeken zijn met de tijd steeds volwassener geworden, donkerder, intenser. Humor, zelfspot en een zeer scherpzinnig verdraaien van vraagstukken uit de wereld waarin wij leven zijn nog altijd de basis van de boeken.
De Discworld mag dan niet onze wereld zijn, maar een platte wereld, gedragen door vier olifanten op de rug van de schildpad A-Tuin, waar magie de norm is in plaats van technologie (ik blijf de fotocamera’s daar geweldig vinden: kleine duiveltjes in een kastje die heel snel een afbeelding schilderen)… de discworld vertoont toch verdraaid veel overeenkomsten.
Het is puur genot om uit te vogelen wat die overeenkomsten zijn. Ze houden ons een spiegel voor.
En hoewel het genre Fantasy is, zijn de verhalen van de Discworld echt. Ze komen zo realistisch op me over, dan ik af en toe over het Midden Oosten denk als over “Klatch”, over Australië als “The Lost Continent”, over China als “The Counter-weight Continent” en over West-Europa + VS als “Ankh-Morpork”.

Heb je nog nooit een Discworld boek gelezen ( SCHAAM JE!!! Vooruit, NU naar de bieb!), dan kun je het beste met een van de eerste boeken uit de serie beginnen. Zelf vind ik de eerste twee boeken de slechten uit de serie, maar goed dat is persoonlijk. Op Amazon zijn er goede artikelen te vinden die informatie geven over de verschillende rode draden door de serie, en waar te beginnen met lezen.
Begin in iedergeval niet met dit laatste boek, Thud!, want dat vereist erg veel voorkennis. Wil je toch een zeer recent Discworld boek als eerste kennismaking lezen, dan zijn de twee voorgaande boeken (Monstreous Regiment en Going Postal) beter geschikt.

Sprekend als iemand die nu al jaren Discworld audioboeken gebruikt om met een lach op mijn gezicht en veel happy thoughts in slaap te vallen, zeg ik: ga het eens proberen.

Tijdens het dagelijkse ochtend-rondje surfen, mijn equivalent van uitgebreid de krant lezen met een kop kofie, een croissantje en een half-zacht gekookt eitje, kwam ik dit juweeltje tegen.
Het is een (fictief) interview, met als onderwerp een nieuwe uitvinden: de drukpers.
De taal is engels.
revenge-of-codex-people