Download link 

Een foto die alles zegt:

En niet alleen mensen hebben op nieuwjaarsdag het goede voornemen om wat aan hun lichaam te doen, ook Lockheed heeft dat plan:

… Spreekt voor zich, eigenlijk…

Ik geef het toe, soms ben ik een klein beetje sadistisch. Vooral wanneer het kat-muis betreft.
Katten zijn nou eenmaal jagers en de enkele muis die zo dom is om het huis van een kat binnen te dringen is in mijn ogen prooi.

Lockheed bracht me dit muisje, ze zag dat ik nog geen avondeten had gehad en wilde het met me delen, de schat. Helaas pakte Kedua de muis van haar af en ging er mee spelen. Dat spelen duurde zeker een half uur, hij behandelde de muis exact zoals hij de speelgoedmuizen behandelt… met het betere gooi-en-smijtwerk. Gelukkig had ik de camera bij de hand.

Veel slapende katten dit keer. En weinig tekst. Geen tijd, sorry, maar wel foto’s.

Vorige week schreef ik al dat hij af was, de nieuwe krabpaal, maar hij miste nog twee kleine plankjes om het verlaten van de paal te vergemakkelijken. Die zitten nu aan de muur en de katten zijn er helemaal mee in hun sas.

Sorry mensen, niet veel tekst de laatste tijd. Ik heb weinig tijd op dit moment (het is weer een beetje die tijd van het jaar) om lange teksten te schrijven. Bovendien vind ik dat de foto’s eigenlijk vaak voor zich spreken. Natuurlijk is het altijd leuker om er een verhaaltje bij te hebben, en misschien dat ik dat achter nog toevoeg… ooit.
Ook de foto’s zijn groter geworden en ik laat de IPTC-caption (die ik al een paar jaar trouw in mijn betere foto’s stop) nu automatisch in de foto zetten. Daar is een geweldig gratis programma voor, het heet Bordermaker en het is hier te vinden: http://docsdb.semantica.nl/bordermaker

Eerst een foto van Kedua zoals hij voortdurend zijn nagels scherp cq geurvlaggen afzet in de heerlijke vloerbedekking in de gangen. Vlak voor de trap is een ideale plek hiervoor.

Vlak voor de visite voor Frederique z’n verjaardag langskomt hebben we de plank van de nieuwe krabpaal met bont bekleed en de paal helemaal in elkaar gezet. Het bont is echt heerlijk zacht en van goede kwaliteit. Kunstbont natuurlijk, helemaal 100% nep. Ik ben wel een beetje jaloers op Lockheed, ik zou willen dat ik zo’n lekker vachtje had om op te liggen.

Lockheed is als altijd de meest avontuurlijke en durft de nieuwe paal te verkennen.
Dat is bij haar erg makkelijk, ze is net een klissebolletje: gooi haar richting de paal en ze zal zich er aan vastgrijpen en omhoog klimmen.

Het moest er van komen: een nieuwe krabpaal. Hoeveel cat-devices er in dit huis gaan komen weten we niet. We weten ook niet hoeveel daarvan krabpalen gaan zijn. We leven niet meer in een bouwvallig, rommelig huis, we zijn nou echte volwassenen enzo, dus een giga constructie midden in de woonkamer zal helaas niet meer gaan. We hebben andere prioriteiten nu. Het moet stijlvol zijn, passen bij het interieur (we zijn bereid om het interieur desnoods aan te passen bij de krabpalen), en mag niet te veel ruimte en zeker geen licht innemen. Tja, dat is nogal wat.

Free en ik zijn een goed team als het aankomt op dingen bouwen. Ik ben goed in het ontwerpen van constructies. Of het nou bedden zijn of kattenmeubels, zolang ik niet teveel hoef te rekenen gaat dat perfect. Free is erg goed in het sjouwen van bouwmaterialen en het bouwbaar maken en feitelijke bouwen van de dingen. We vullen elkaar daarin buitengewoon goed aan.

Deze krabpaal is dus weer zo’n vrucht van ons beider geesten. Hij is nog niet af: er komt nog bont op en er komen nog twee planken tussen. Maar de plank was 2m bij 60 cm en dat was zelfs met z’n tweeën erg zwaar om hem te voet vanaf de winkel naar huis te brengen. Dat komt hopelijk komend weekend, als we dan een auto kunnen charteren.

De eerste keer dat we de kachel (allesbrander) van ons nieuwe huis aan doen.
Jarenlang hebben we er op moeten wachten en moest Free het vuurtje stoken beperken tot de vuurkorf buiten of de openhaard van mijn ouders. Maar nu eindelijk hebben we zelf een kachel waarin zowel hout als gas gestookt kan worden.
De katten vinden het eng maar interessant en houden ons en het vuur-maak-proces nauwlettend in de gaten. Als de kachel eenmaal brandt en ze aan de geur gewend zijn, komen ze lekker bij ons voor de kachel liggen.

Ik heb een nieuw speeltje voor de katten gekocht. Nou ja ik zeg “katten” maar ik bedoel “Kedua”. Die heeft het namelijk meteen in beslag genomen en Lockheed mag er zelfs niet naar kijken.
Het is een pluchen muisje dat piept. En dan niet gewoon piepen, maar een redelijk natuurlijke piep. Hij heet dan ook High Tech Mouse. En oja, er zit ook catnip in/op. Normaal gesproken neem ik zo’n melding met een flinke bak zout, maar nu heb ik het effect gezien.

Kedua benaderde de muis voorzichtig en sprong de eerste keer dat hij piepte een stuk de lucht in. Maar al snel overwon de nieuwsgierigheid en het jachtinstinct het. Hij behandelt de muis heel anders dan de andere speelgoedmuisjes. Die gooit hij door de lucht en daarmee moet hij veel meer zijn fantasie laten werken. Maar deze piept, lijkt een beetje te trillen en smaakt bovendien heerlijk naar catnip.

Binnen een paar minuten lag hij languit op de muis te spacen, helemaal van de wereld.
Zodra de muis piepte doordat ik hem verplaats of Lockheed ermee laat spelen komt Kedua van waar hij ook in het huis is aanrennen en laat duidelijk weten dat het zijn muis is en dat wij en zeker Lockheed er niet aan mogen komen.
Hij is de man in huis, hij is de jager. Piepende muizen zijn zijn terrein, veel te gevaarlijk voor de vrouwtjes.

En dus hoor ik de hele avond luid muizengepiep door het hele huis omdat Kedua er geen genoeg van kan krijgen.

Ook Kedua begint nu eindelijk te wennen in het nieuwe huis. Wat daar een belangrijke bijdrage aan heeft gedaan was de nieuwe catnipzak. Tja, drugs lost al je problemen op :-)

Het is natuurlijk een nieuw en verbeterd catnipzak-model geworden: gebaseerd de versie die ik laatst voor Marleen heb gemaakt, dus makkelijk hervulbaar. Omdat ik niet genoeg gedroogde catnip in huis had heb ik een extra drukknoopje op de zak genaaid waardoor hij dubbelgevouwen kan worden.

Hierdoor kreeg hij direct de bijnaam: Evil DimSum.
Evil of niet, Kedua vindt hem geweldig.

Lockheed lijkt er aanvankelijk niet zo voor te vallen. “Catnip, nee he, ik was net afgekickt…” Maar uiteindelijk kan ze een snifje toch niet laten.

Een ander geweldig speeltje zijn vogelveren. Met al die vogels rond het huis was het niet moeilijk om wat mooie grote veren te vinden. Kedua vindt ze, in combinatie met de tijdelijke (veel te kleine) krabpaal, onweerstaanbaar. Behalve dan als er een camera op hem gericht is, dan is hij een stuk minder uitbundig.
Lockheed heeft wat tijd nodig om aangezwengeld te raken, maar gaan dan lekker wild uit haar dak.

Kedua heeft ook weer de speelgoedmuisjes ontdekt. Daar gaat hij met zijn achterpoten op staan, schuift een paar keer heen en weer en schopt de de muis onder hem vandaan. Pardon, ik moet zeggen van hem: de muis weet dan van onder hem vandaan te ontsnappen en gaat er vandoor waardoor Kedua er dan achteraan moet jagen.

Gespeeld wordt er dus volop, tot onze irritatie ook ‘s nachts: Kedua rende vannacht voortdurend de trappen op en af, onder het luidkeels slaken van oorlogskreten. Vroeger kon hij buiten donderjagen, maar nu moet dat helaas binnen.

Vandaag klus ik niet in het nieuwe huis. Ik moest de hele dag werken, en daarna met Lockheed naar de dierenarts.
De jaarlijkse inentingen (die eigenlijk makkelijk eens in de twee jaar kunnen), en een nieuw hormoonprikjes.
Lockheed voelt ruim van te voren de bui al hangen en probeert er vandoor te gaan, maar gelukkig heb ik het kattenluikje afgesloten.
Gelukkig voor haar heb ik vandaag ook nieuwe snoepjes gekocht, die ik ruim in de reismand heb gestrooid.

Heel langzaam en heel argwanend eet ze die op. Maar als ik haar dan uiteindelijk in de mand wil opsluiten, glipt ze er toch weer uit en een langdurig gevecht tussen vrouw en kat volgt. Krijsend, krabbend en alle vier haar poten schrap zettend verzet ze zich tegen opsluiting in dat verschrikkelijke ding. Uiteindelijk lukt het me, dan snel rits dicht, inentingsboekje pakken, tas op de rug en naar de dierenarts.
Daar wil ze dit keer echt absoluut niet de tas uit. Normaal gesproken gedraagt ze zich niet zo slecht bij de dierenarts.
Ze wordt weer helemaal gezond verklaard, krijgt haar inentingen en haar hormoonprik. Hopelijk wordt de komende verhuizing daardoor wat dragelijker voor haar. Ik ben er namelijk nog niet uit hoe ik dat voor de katten het beste kan aanpakken.

Na de dierenarts weer snel naar huis om Lockheed af te leveren en door naar het nieuwe huis. Mijn ouders zijn vanavond voor het laatst (voorlopig) aan het klussen: ze gaan hierna lekker van hun vakantie genieten.

Heel Nederland zucht onder de aanhoudende hitte van deze tweede hittegolf in korte tijd. Tweede hittegolf sinds ik getrouwd ben :-) Ik ben denk ik een van de weinigen die het redelijk uit kan houden. Maar mijn huis is dan (nog even) heel erg koel en ik moet zoveel overwerken dat ik het grootste deel van de tijd op kantoor zit.

Maar de katten, dat is een ander verhaal. Ik weet nog niet hoe ik dat in het nieuwe huis moet gaan doen. Toen ik daar gisteren aan het begin van de avond aan het klussen was, was het in de koele kant van het huis 33C. Met alle ramen open! Misschien dat we een speciale kattenkoeling moeten kopen. Als die nog niet bestaat is die vast wel uit te vinden.
Van de andere kant… voor die paar dagen per jaar dat in Nederland de zon flink schijnt… ?

Kedua en Lockheed liggen hier helemaal knockout. Vooral Kedua lijkt veel last van de warmte te hebben. Lockheed, zoals altijd, vermaakt zich wel. Die trekt zich terug op mijn stoel naast de ventilator, of buiten onder wat koele planten. Kijk, daar komt het voordeel van onze jungle in de achtertuin meteen naar voren.
Kedua ging gisteren toen ik de ventilator op de grond zette demonstratief languit ervoor liggen. Hij had het even niet meer. Ik heb een handdoek nat gemaakt met koud water en buiten over hem neer gelegd. Helemaal onder de handdoek vond hij niks, maar over zijn rug vond hij erg lekker.

Het viel me gisteren al op dat het niveau van de waterbak maar niet daalt. Blijkbaar vinden ze dat water met deze hitte niet lekker genoeg. Vandaag heb ik dus een grote afwasbak met water gevuld en buiten op het terras gezet. En ja hoor, meneer en mevrouw racen tegelijkertijd naar het water, om daar aangekomen eerst naar elkaar te blazen en elkaar vuil aan te kijken (nou ja elkaar… Lockheed naar Kedua) en vervolgens een voor een flink te drinken. Ik voel me bijna schuldig dat ik dit niet eerder gedaan heb. Maar normaal gesproken drinken ze gewoon uit hun waterbakje binnen, dus waarom nu niet? Het is schoon en net zo vers.
Misschien willen ze gewoon met dit weer een koel drankje op het terras geserveerd krijgen. Misschien gaat het om de suggestie dat ze een duik in de teil zouden kunnen nemen. Misschien zijn het gewoon maffe katten.

Ik word er helemaal gek van: Kedua zit onder de hars. Waarschijnlijk komt dat van de bomen af. De tuinstoel die ik achter in de tuin had laten staan was ook bezaaid met kleine druppeltjes. Eerst dacht ik dat het modder was, maar dan hele kleine modderdruppels in Kedua’s vacht. Tot ik de stoel zag en er een lichtje ging branden.

Het is erg lastig, want Kedua laat zich niet zo goed kammen. Geen wonder: als je van top tot teen onder de kleverige druppeltjes hars zit die je vacht laten klitten en er dan een maf mens met een rubber borstel doorheen probeert te komen zou ik ook niet staan juichen. Behalve dan als hij honger heeft. Dan kun je bijna alles met hem doen. Nadruk op bijna. Na 5 minuten plukken is hij het zat en heeft hij het vooruitzicht van brokjes niet meer over voor deze brute epileersessie en hapt dan in de hand met de borstel. Helaas kom ik in 5 minuten niet ver.

Gek genoeg lijkt Lockheed nergens last van te hebben en die komt toch echt op op dezelfde plaatsen als Kedua. Lockheed houdt sowieso haar vacht altijd veel schoner. Is vrouwen meer eigen denk ik. Ze is erg ijdel. Lockheed zal je ook nooit met modderpoten aantreffen. Althans, zodra ze die heeft zal ze ze eerst schoonmaken voor ze op bed of op bureau springt. Haar vacht is altijd brandschoon, en het wit van haar pootjes blijft sprankelend wit.
Zo anders als bij bij Kedua: die lijkt gewoon een vuilmagneet.

Maar goed die hars is erg lastig. Ik heb geen idee hoe ik zijn vacht schoon kan krijgen, maar wil dit ook niet te lang zo laten zitten, want die plakkerige troep trekt ander vuil aan. Als mensen tips hebben: graag.

Hier is een foto van zo’n harsdruppeltje, maar dan op het stoelkussen. De lengte van de druppel is 2 milimeter.

Vandaag bedacht ik me dat het alweer ruim een jaar geleden is dat Bamf ziek werd (ernstig_zieke_bamfie). Heel raar om die oude berichten door te lezen. Het is ook wel een beetje moeilijk. Niet alleen omdat ze dood is, maar doordat ik nog zo hoopvol ben in het begin. Ik heb er nog geen flauw idee wat ons te wachten staat, en dat voelt heel raar.
Als ik toen geweten had dat het zo’n lijdensweg zou worden (voor ons vooral), en bakken met geld zou kosten, en Bamf uiteidelijk toch leukemie blijkt te hebben, wat zou ik dan gedaan hebben? Haar in het beginstadium meteen in hebben laten slapen? Maar dan had ik vast last gekregen van mijn geweten: stel dat er toch iets gedaan had kunnen worden…

Nee het waren geen leuke maanden, heel anders dan de maanden tot en met juni die me nu te wachten staan. Maar ik weet wel door en door dat ik werkelijk alles heb gedaan wat ik maar kon doen. Ze heeft de beste zorg gekregen die er maar te vinden was.

Ik mis haar nog steeds, al is het rouwproces natuurlijk al lang en breed achter de rug. Soms vergeet ik bijna dat er nog een derde kat was, genaamd Bamf. Lockheed is zo enorm opgeknapt sinds Bamf dood is, ook door de hormoon-injectie. Zij heeft de taken van Bamf (jagen en bij me zitten) maar ook de taken van Widget (dweilen en aandacht vragen) overgenomen.

Bamfs as staat nog altijd in haar mooie houten urn op de schoorsteenmantel. Misschien dat er ooit een plek is waar we een gedeelte van haar as uit zullen strooien.

Vanochtend werd ik wakker en wist ik dat het gesneeuwd had.

Tot zover klinkt het nog heel leuk nietwaar. Roept het beeld op van een lieflijke prinses die na lekker uitslapen gewekt wordt door een enkele straal zonneschijn die tussen de gordijnen door weet te glippen. Ze staat op, rekt zich uit, gluurt door de gordijnen en aanschouwt een wondere wereld bedekt door een zachte donzen deken van spierwitte sneeuw…

Maar nee.
Mijn nacht was te kort, mijn uitslaapplan bruut gekortwiekt. De realisatie dat het gesneeuwd had kwam doordat de sneeuw een weg vond mijn bed in. Zowel in sneeuw-vorm als in de gesmolten staat. Er kroop namelijk om 7 uur een wollige natte, besneeuwde en vooral ijskoude Kedua bij mij onder de dekens.
Dat is de ultieme wekker, zelfs ik kan daar niet doorheen slapen.
Kedua vond het wel best, het bed was lekker voorverwarmd, het ging hem om de elektrische deken en de warmte (en een klein beetje om de lol om het mens dat wakker schrikt en in reflex een flink stuk opschuift). Brokjes waren niet eens direct een must, voor de verandering. Hij wilde lekker even blijven liggen tot hij weer warm en droog was. In de tussen tijd zou het mens wel haar bed ontvlucht zijn en zijn ontbijt klaargemaakt hebben.

En ja, het had gesneeuwd en er lag een prachtige donzen deken over de wereld. Het sneeuwt nog steeds en het waait. Net op een dag dat ik veel naar buiten moet. Het liefst zou ik weer teruggaan naar bed… zodra het opgedroogd is ;-)

Afgelopen zaterdag zijn we bij Hans en Dona Hagen geweest om de 8 dagen oude kittens te fotograferen. Ze wachten daar altijd met smart op, en aangezien wij dol zijn op het fotograferen van kittens is dat altijd een goede match.
Er zitten wederom weer wat juweeltjes bij de foto’s: zodra ik tijd heb zal ik ze in de gallery zetten.
Tot dan krijg je hier een voorproefje van een paar foto’s, en natuurlijk kun je ze altijd op de Hati Saya website bekijken.

Deze foto is stiekem door mij gemaakt, niet door Frederique. Alle 5 de kittens op een lijn een kant uit te laten kijken is echt bijna onmogelijk, zelfs op deze jonge leeftijd. Het is alsof het afstotende magneetjes zijn: je duwt en trekt ze in vorm, maar zodra je ze loslaat schieten ze alle kanten op. Het enige wat je kunt doen is niet bang zijn om tientallen/honderden foto’s achter elkaar te schieten. Negen van de tien foto’s hebben dan nog handen er op, en een op de honderd toont de kittens toevallig op de beoogde manier.