Bij de slager heb ik prachtige haaskarbonades gekocht. Ja ik heb de “karbonade” helemaal herontdekt! Want als je goede kwaliteit uitzoekt en karbo’s met maar heel weinig bot, dan heb je echt waar voor je geld.
Hele mooie haaskarbonades dus, met maar een miniem botje, prachtig mager vlees. Perfect geschikt voor een babi ketjap. Lekker simpel vlees opbakken met wat kruiden, ketjap erbij (ja die was ik eerst vergeten maar daar kwam ik na de eerste hap achter).

Een wat vreemde maaltijdcombinatie vandaag, maar de heren hebben vanavond hun eerste foto-opdracht voor ID&T en moeten vroeg eten. En als je bijna aan het eind van je voorraad zit, dan kom je op vreemde combinaties, zeker als de maaltijd voedzaam moet zijn omdat ze lang op hun benen moeten gaan staan.

Ik heb nog een Laksa mix. Dat is heel eenvoudiggezegd een kokos-bami-soep. Ieder oosters land heeft daar z’n eigen variant van, dit is de Singapoor versie. Ik heb geen eggoodels meer, of rijstmie ofzo, maar nog wel 3 bami-soepjes. Ook prima. De kruidenbouillons die daarbij horen meng ik met de laksamix, water en melk (tja geen kokosmelk meer :-( ). Kip heel fijn snijden, bij de waterzooi en het geheel rustig laten koken. Het wordt een beetje een drab door de kip, maar dat geeft niks. Er had taugé in gemoeten, maar goed, dat hadden ze niet meer bij de AH, dus dan maar champignons. Op het laatste moment de bami erbij, ff laten doorwarmen, en voilá: een soep waar je lepel recht in overeind blijft staan.

Terwijl de heren hiervan genieten, maak ik een lekker toetje voor ze. Ik heb namelijk nog wat appels en peren die echt heel hard op moeten. Brooddeeg gemaakt, oven goed voorverwarmd. Het deeg uitrollen tot een hele dunne plak, vierkantjes van snijden. De appels ontdoen van hun klokhuizen, de peren van hun kont en steeltje. Alles schillen en in mooie ronde plakjes snijden. Op ieder stukje deeg komt 1 appel of peer in plakjes, met veel speculaaskruiden. Het deeg dichtvouwen en het pakketje op een hete bakplaat in de oven. Zodra ze klaar zijn, besprenkel ik de peren pakketjes nog even met wat woudhoning. Mmm… dat is zo’n lekkere volle honing, super aromatisch. Niet voor beginners hoor, want de smaak is misschien wel erg zwaar! Maar hij combineert geweldig met de rijke smaak van peren. Eigenlijk had er nog een flinke toef versgeklopte slagroom op gemoeten of smeltend zelf gemaakt vanille ijs… maar goed we denken een beetje aan de lijn he :-)

Lekker eenvoudig, en het valt weer mooi onder “voorraad opmaken”… ik had nog wat mooie zalmfilet en wat aardappelschijfjes. Er was 1 probleem: ik had geen ontbijtspek of rauwe ham. Meestal wikkel ik de zalm daarin zodat die smaken zich lekker vermengen, en de zalm in de oven niet uitdroogt. Het alternatief zou een aluminium folietje zijn, maar hoewel dat ook erg lekker is, zo’n pakketje, was het niet wat ik voor vandaag in gedachten h ad.

Een lekere pure ziltige zalmsmaak dus. Iets romig. Nou dat wordt dus in de pan bakken in wat roomboter. Boter heel rustig verhitten, intussen zalm goed besprenkelen met het sap van een halve limoen. Zodra de boter licht bruist, de zalm in de pan met de viskant naar beneden. Blijf de vis veel heen en weer schuiven in de pan zodat de gehele boven- en zijkanten lekker gelijkmatig gaar worden en de vis niet aan de pan gaat plakken. Na 6 minuten draai ik de zalm om en bak het velletje krokant. Gas uit en lekker laten rusten. Ik heb nog zo’n leuk zout-met-lavendel-molentje staan, en niets is heerlijker dan wat versgemalen zeezout met lavendel over de zalmfilet. Hele pure smaken.

Intussen zijn de aardappelschijfjes in de oven, 20 minuten enkel hete lucht, daarna 10 minuten hetelucht met grill zodat ze lekker doorbakken, maar niet te knapperig zijn.

Ik ga weer verder met het opmaken van mijn voorraad. Thaise groene curry, mjammie! Het is een curry gebaseerd op thaise basilicum en dat kun je proeven. Een heerlijke volle aromatische smaak. Ik maak de pasta aan met santen omdat ik ff geen kokosmelk uit blik heb. De kip weer lekker klein snijden, deze curry gaat wel even sudderen, dus flinterdun is niet aan te raden, dan wordt het te droog.

Curry-pasta erbij, even goed opbakken. Dat is belangrijk, het verhitten doet alle smaken nog meer naar boven komen. Maar anders als bij de indiase pasta’s moet je dit met deze thaise pasta maar heel kort doen, omdat de smaken nogal teer zijn. Kokend water en santen erbij en een hele grote pot met erwten. Heerlijk, erwten kun je bijna overal bij doen, en leuke bijkomstigheid is dat ze ook groen zijn :)

Een week is niet compleet zonder wraps, geloof ik. Maar het is dan ook zo makkelijk en zo lekker om te maken.

Vandaag een variant op wat ik meestal doe. De standaard mais (ik ben dol op maïs, zoals misschien al duidelijk was), heel fijn gesneden kipfilet, flink wat kruiden (peper, chili), met een klein beetje water, om het wat plakkerigheid te geven.

Het “nieuwe” is een rode ui (de heerlijkste uiensoort, vind ik) gehalveerd en in dunne ringetjes gesneden. Die ringetjes verdeel ik het kip-maïs mengsel. Met 1 ui doe ik 6 wraps.

Een tip, al zullen de meesten die wel kennen: als je bij het snijden van een ui last hebt van tranende ogen, dan helpt het om er een waxinelichtje bij te branden. Natuurlijk zijn er veel andere manieren, waarvan ik de bizarste nog wel het “onder water snijden” vind. Maar dit is lekker makkelijk en staat nog leuk ook… en het helpt echt!

Dat is hoe Free dit noemt, vanwege zijn afkeer van die saaie, allemaal hetzelfde smakende rode sauzen die hier in Nederland voor “Chinees-Indisch” door moeten gaan. Maar eigenlijk is dit gerecht, Babi Pangang, onze favoriet.

Het komt niet vaak voor dat ik alle kunstmatige troep uit een pakje negeer en het graag klaar maak, maar de Babi Pangang mix van Conimex vind ik om een of andere obscure reden zaaaalig. Heb ik altijd gevonden, al maakte mijn moeder de babi pangang met dezelfde mix altijd net iets anders klaar.

Normaal gesproken gebruik ik hamlappen of varkensfilet hiervoor, maar vandaag had ik schouderkarbonades. Die zijn hier heel erg geschikt voor, en mits je mooie uitzoekt, met nauwelijks bot, en weinig vet, zijn ze uitermate geschikt voor de babi pangang. Het bot verwijderen, en omdat het C1000 vlees is, alle botsplinters afwassen en het vlees goed onderzoeken op kleine stukjes bot. In dobbeltjes snijden, lekker marineren, en daarna heel heet aanbakken. Als het vlees bijna gaar is, sausmix erbij en (kokend) water erop gieten. Ik gebruik altijd kokend of goed heet water om bij het vlees te doen. Als je koud water gebruikt, heeft het vlees namelijk de neiging om taai te worden. Maar misschien ligt dat aan mij.

De saus met het vlees even laten doorsudderen en daarna natuurlijk serveren met rijst en wat je verder maar wilt.

Op de markt heb ik gisteren een stuk rundvlees gekocht om te sudderen. De marktprijzen zijn altijd zeer laag, wat wel mooi is. Maar het vlees is dan ook van een kwaliteit waar Nederlanders van gruwen en bijv. Japanners dol op zijn: volledig fijndooraderd met vet. Als het niet zo goedkoop was geweest, had ik het niet gekocht. Maar weet je, het geheim van dit gruwelijke vlees is dat het perfect zacht, mals stoofvlees is. Je zult je mond niet geloven, maar het is heerlijk!

Ik heb vandaag een hele drukke dag, want ik moet twee quiches maken (en dus ook twee hoeveelheden brooddeeg), een appelbrood (en dus nog een hoeveelheid brooddeeg en een flinke berg appel-peren-likeurrozijnen compote) en hazelnotenpraliné bonbons. En dus het gewone avondeten. En Frederique z’n verjaardags kado’s afmaken voor morgen. Hele drukke dag dus. Niets is dan makkelijker dan ‘s ochtends vroeg ff een stoofschotel aanzetten, hele dag laten sudderen en ‘s avonds er wat rijst bij koken.

Het vlees heeft ook nog eens een rand vet, maar die snijd ik er af. Het bevat van zichzelf meer dan genoeg vet om mals te blijven. Dat afgesneden vet snijd ik fijn en smelt het uit. En daarin braad ik de dobbeltjes vlees aan. Makkelijk hoor, en heel erg lekker.

Suddervlees, heb ik geleerd, moet je altijd snel dichtschroeien (aanbruinen ook) en dan heel langzaam gaar laten sudderen. Een bali-kruidenmix erbij, flinke scheut ketjap en een kopje water erbij, deksel op de pan, pan op het kleinste pitje met een sudderplaatje. Daar heb ik de rest van de dag geen omkijken naar.

‘s Avonds is het inderdaad fluweelzacht vlees, het vet is volledig weggesmolten. De saus is dus een puur vet-jus. Ik schep het vlees gewoon uit de pan met zo’n schuimspaan, maar als je toch een niet-zo-vette saus wilt, moet je het vlees eerst helemaal laten afkoelen (de pan in een bak met ijswater zetten gaat sneller) en daarna het gestolde vet er vanaf scheppen.

Heel erg decadent, een lekker krokant gegrilld piepkuikentje van het spit. Niets is eenvoudiger: een halve limoen in de buik (dat is nog wat veel, een kwart is ook prima), met een teen knoflook. Onder het borstvel, dat je makkelijk met je vingers los kan maken, doe ik een dun plakje rauwe ham. Het beste kun je ontbijtspek gebruiken, of een kontje roomboter ofzo. Dit is om het tere borstvlees (de “kipfilet”) te beschermen tegen te droog worden.

De hele kip kwast ik dan in met boter of en boter-olie mengsel. Wees hier niet bang voor, het druipt toch helemaal af en het velletje bakt dan nog knapperiger uit.

Tot slot een flinke niet-zo-zuinige draai peper erover en dan aan het spit in een flink voorverhitte heteluchtoven met grill.

Ik laat de kip een minuut of 10 goed rondom “dichtschroeien”, daarna zet ik de temperatuur lager en laat ik hem een uur (afhankelijk van de grootte van de kip) draaien.

Heel belangrijk is het om de kip na het roosteren even 10 minuutjes te laten rusten, net zoals met gebraad enzo. Dan kunnen de sappen zich weer even lekker verdelen.

Een tip: De botten doe ik na het eten met vel en kraakbeen (alles wat overblijft van de kip) in een ziplock zak, en gooi ik in de vriezer. Dat spul is namelijk perfect voor een lekkere bouillon. Zeker piepkuikens zijn daar ideaal voor, hun botten bevatten nog veel meer aroma en gelatine. Mmmm, dubbel smullen, en alles van wordt gebruikt.

Een zeer exotische kruidenpasta (Cantonees) die in nog nooit geprobeerd had: Sa bo farn, een kleipot schotel. Maar dan op z’n Cilfa’s natuurlijk. Want ik heb geen kleipot. En geen sauscijsjes. En geen paddestoelen. Maar dat mag de pret niet drukken. De saucijsjes vervang ik door gerookte spekblokjes, de paddestoelen door mais.

Kipfilet weer heel fijn snijden, gaar bakken met de spekblokjes. Gelukkig had ik van gisteren nog veel rijst over, want voor dit gerecht heb ik koude gare rijst nodig. Kruidenpasta erbij, donkere sojasaus (klein beetje uitgeschoten maar ja, dat kan gebeuren) en de rijst erbij. Goed opbakken en op het laatste moment de mais er doorheen roeren. Deksel op de pan, even het vuur heel hoog zodat er flink wat hitte in de pan komt, en daarna het vuur uit. De warmte zorgt ervoor dat het lekker verder suddert.

Ik vind het wel lekker, smaakt erg rokerig (maar dat hoort, en wordt versterkt door het spek en de sojasaus), een klein beetje te sterk. Doordat ik uitschoot met de saus, maar ook doordat ik de helft minder rijst heb gebruikt dan nodig was. Want dit soort gerechten worden toch altijd twee keer zoveel met een normale hoeveelheid rijst. Maar goed, Free is nog niet thuis dus ik weet niet hoe hij het vindt smaken… misschien dat ik voor alle zekerheid nog wat rijst moet maken.

Ik ga maar even alle kruidenmengsels die ik heb opmaken, om het najaar met verse spullen te kunnen beginnen.

Dit is een hele leuke mix, echt Chinees (ik weet de chinese naam niet). Kipfilet eerst maar even heeeeel dun snipperen. Het is een snelle roerbak-schotel, en de kip moet dus snel gaar zijn. Daarna in 2 eetlepels maizena “paneren”. Dat moet je echt eens proberen. Ik zou het niet te vaak willen eten, maar het geeft een heel apart effect aan vlees. Een soort zijde-zachtheid. Alsof het vlees malser wordt. Heel gek.

Beetje olie in de wok, heel erg heet laten worden, maizenakip in de pan kort roerbakken. Goed blijven scheppen, want anders bakt het aan. Als de kip lichtbruin is geworden, doe ik de kruidenmix erbij. Mmmm wat ruikt dat lekker. Alsof ik in de Wagenstraat hier sta. Chinatown Den Haag. Goed mengen, nog even kort bakken.

Eigenlijk hoort er geen vocht bij, maar omdat ik het dan wel erg droog vind bij mijn rijst, heb ik er een klein scheutje water bij gedaan. Heel weinig, geen saus, maar dat het vlees net wat aanhangend vocht heeft, als het ware.

In een van de keukenkastjes vond ik nog een ciabatta die ook heel hard op moest. En ik had tartaar liggen. Komt dat ff goed uit!

Een ui met twee teentjes knoflook en anderhalve lombok tot een pasta malen in de keukenmachine. Dat goed door de tartaar mengen.

Intussen de oven voorverwarmen. Champignons in kleine stukjes snijden en bakken tot ze geslonken zijn. Op een apart bordje leggen tot verder gebruik.

De saus is heel simpel: drie grote theelepels magere kwark mengen met twee dezelfde theelepels pittige Dijon mosterd. Goed mengen.

Kleine tartaartjes vormen van het tartaar mengsel en heel kort bakken tot ze aan weerskanten knapperig zijn, maar van binnen nog rosé. Ciabatta in vieren snijden, ieder stuk ook weer doormidden. Op iedere helft eerst een theelepel saus, een tartaartje en daarna aftoppen met wat champignonnetjes. Peper erover malen en smullen! Nou ja ik dan. Free vindt de saus helaas wat te mosterd-achtig, te pittig. Tja, je neus gaat er behoorlijk van open, zullen we maar zeggen. Volgende keer volstaat 1 theelepel mosterd…

Ik had eigenlijk vandaag weer een lekker indiaas stoofschoteltje willen maken, maar ik kwam tot de ontdekking dat ik nog aardappelschijfjes had liggen die echt vandaag op moesten.

Een lamskotelet doet het daar altijd goed bij. Heel eenvoudig: gewoon een lichte marinade van knoflook, ui en provencaalse kruiden. Lekker in laten trekken. Grillpan langzaam tot roodgloeiend verhitten, vetrandje van koteletjes op vele plaatsen inknippen zodat het niet om gaat krullen. De koteletten grillen, dat is zo’n 6 minuten per kant, misschien ietsje minder. Hangt natuurlijk af van de dikte van het stukje vlees.

Intussen grill ik de aardappelschijfjes in de oven. Probleem is dat ik van lekker knapperig houd en Free van ietwat aardappelig. Vandaag is dat dus weer eens fout gegaan in mijn voordeel. Okee, ik geef toe, het is nu wel heel erg knapperig.

Vandaag eten we pizza. Niet schrikken, dat gaat hier anders bij een gemiddeld yuppenstel. Geen pizzakoeriers voor de deur ofzo.

Ik koop twee lekkere pizza’s die de basis gaan vormen. Lekker grote pizza’s. Hoewel ik net flink schrok van de prijs bij de AH: een pizza uit de koeling kostte maarliefst 7 euro (per stuk) voor een simpele Margherita met mozzarella… Nou, voor dat geld kun je een pizza laten bezorgen. Niet gedaan dus.

De pizza gebruik ik als bodem. Daar komt dan nog vlees op (lekkere salami die ik van Dona had gekregen, op de salami pizza, en rulgebakken rundergehakt op de drie kazen pizza), in plakjes gesneden champignons, en geraspte oude kaas. Soms ben ik in een creatievere bui en heb ik meer in huis, en dan gaat er nog ui en tomaat bij.

Oven goed voorverwarmen, pizza’s even erin en daarna lekker smullen. Ooit ga ik een pizzasteen maken, om ze echt te kunnen bakken :-) Maar tot die tijd kom ik met mijn heerlijke oven ook erg dicht in de buurt van een perfect knapperige bodem.

Gisteren heb ik een zaaaalige Rendang gemaakt. Met perfecte runderstooflappen van de slager. Wauw, dat was mooi vlees. Aanbraden is dan een genot.

Even een gulden regel voor het maken van suddervlees: braad het aan in boter. Olie geeft nooit hetzelfde resultaat. Boter geeft smaak en kleur aan het vlees. Je hoeft er echt niet veel van te gebruiken, voor mijn part giet je het restje boter na het aanbraden uit de pan, maar gebruik het svp wel voor het aanbraden. Een tweede ding dat belangrijk is voor mals suddervlees is vet. Ik besef me heel goed vet vandaag de dag vogelvrij is. Maar vet in suddervlees is absoluut nodig. Je hebt natuurlijk geen enorme kwabben nodig, maar laat ajb dat kleine randje aan de stooflappen, riblappen en zeker aan de succadelappen zitten. Zonder dat vet wordt het vlees droog en kun je het beter voor schoenzolen gebruiken.

Rendang dus :) Ik braad het vlees meestal aan in ghee, dat geeft zo’n super lekker aroma. Je wordt er spontaan vrolijk van. ‘s Ochtends heb ik het vlees opgezet, en gisteravond hebben we het gegeten met wat basmatirijst en komkommer. Dat is voor mijn standaarden nogal snel. Ik vind namelijk dat rundvlees minimaal een dag moet staan/sudderen. Maar goed, het vlees was zo mooi, en ik had er zo’n trek in…

Vandaag is het even snel snel, want we gaan zometeen naar een leuk concert van het Residentie Orkest. Symfonie nr. 1 van Mahler en pianoconcert nr. 21 van W.A. Mozart. Een wrappie dus maar weer, heel simpel, prachtige hamlappen van de slager, mais en thaise wokpasta erbij. Geraspte kaas op de wrap voor die de magnetron in gaat, zodat de kaas smelt. Sla op de wrap, vlees/mais spul erop, smikkelen!

Van Dona had ik een heerlijk stukje brie gekregen, dus daar moest ik gewoon wat mee doen. Biefstuk met Brie is een hele leuke combinatie. De brie kan prima de roomsaus vervangen. Of toevoegen, want ik maak zelden een sausje bij de biefstuk. Als het vlees een goede kwaliteit heeft, vind ik saus overbodig. Maar goed, dit was C1000 biefstuk.

Ik heb laatst nog gelezen dat een biefstuk bakken een kunst is. Ja dat zal best, maar het is ook best makkelijk. Wij houden van een redelijk rauwe biefstuk (rare), met een knapperige buitenkant. Boter is belangrijk volgens mij. Je hoeft er niet veel van te gebruiken, maar het geeft die heerlijke smaak aan het vlees die onvervangbaar is. Klein beetje olie verhitten in de pan, vuur goed hoog, ik gebruik de wokpit. Als de olie goed heet is en de biefstukken op kamertemperatuur, dan een klein beetje boter in de pan laten smelten tot het bruist. Versgemalen peper over het vlees en dan snel in de pan. Laten liggen tot er druppeltjes op de bovenkant komen, dan omkeren. Meteen een dun plakje brie erop leggen, heel kort laten bakken en dan deksel op de pan, vuur uit. Dit gaart de biefstuk verder, en omdat ik van een rauwe biefstuk houd luistert dit nogal nauw. Maar de brie moet tijd hebben om te smelten en dat lukt niet met de biefstuk uit de pan. Zodra de brie gesmolten is, vlees uit de pan en op een bord laten rusten.

De aardappeltjes zijn gewoon weer aardappelpartjes uit de oven. Hetelucht maakt ze lekker bros, de grill geeft ze die heerlijke knapperigheid.

Tja geen groenten vandaag, ik moet morgen nodig weer eens boodschappen doen.

Het is zo koud en regenachtig buiten, dat een verwarmende winterschotel wel weer op z’n plaats is vandaag. Ik vrees dat dat komende maanden nog wel vaker het geval zal zijn. Bij de slager heb ik rundergehakt gehaald. De laatste tijd haal ik steeds vaker mijn vlees daar, het is een geweldige slagerij, en dat lamsvlees…! Fantastisch. En aangezien de C1000 op het ogenblik alleen maar waardeloos, slechtuitgebeend, verre van vers vlees in de winkel heeft liggen (hoezo: Geen Fratsen?? Gewoon groen vlees eten ofzo?) is het niet moeilijk om wat meer geld uit te geven.

Het is een genot om dit gehakt op te bakken met een gesnipperd uitje en ghee. Een prachtige magere massa, fijngemalen, ruikt al heerlijk. Vindaloo-pasta erbij, maar omdat het het laaste restje is, maak ik alles op… en daarna proeven.

Oeps! Veeeeeel te heet, zelfs voor onze begrippen. Tomatenstuff erbij, maar het helpt niet veel. Kijk heet is lekker en zeker met deze koude dagen. Maar te heet… je moet het wel kunnen proeven. Een van de manieren om de hitte wat te verzwakken is suiker, dus doe ik er een lepel suiker bij. Mja, het is nu wel minder heet, maar ook wel zoet. Ik beschouw de Vindaloo dus eigenlijk als mislukt… maar als we hem uiteindelijk opeten (met kikkererwten en rijst natuurlijk) is die zoete smaak toch wel lekker, samen dat hele zurige. Het is bijna Chinees, zoetzuur en een “vieze rode saus”, zoals Free dat zo mooi noemt :-)

Vandaag even de restjes van de afgelopen week op eten. Er was nog flink wat rijst over, en aardig wat shoarma. Wat doe je dan? Je bakt de rijst op met de shoarma. Soort nasi goreng ala shoarma dus :) Niet veel bijzonders of culinairs aan. Wel heel erg lekker.

Wat ik zo opmerkelijk vind is: als je de rijst en het vlees apart doet, is het een normale hoeveelheid. Maar… zodra je de rijst en het vlees door elkaar gaat bakken, zoals bij een nasi goreng of een biryani, dan is het opeens twee keer zoveel. Is dat de wet van samengevoegde pannen? Probeer het maar eens uit, het is echt heel vreemd.

Vanmiddag een behoorlijk pittige werk-shift gehad, dus ik had wel weer behoefte aan een eenvoudige maaltijd. Wraps dus :-)

Ik had nog kipfilet die op moest, een klein blikje mais, botersla, fajitamix (ja erg he, Cilfa die een kant-en-klare kruidenmix gebruikt… bel de krant! … maar het was zonder kunstmatige troep.) en natuurlijk tortillawraps. Oja, en natuurlijk een pepertje. Maar dat spreekt bijna voor zich.

Kip in hele fijne stukjes snijden, snel wokken tot het mooi goudbruin is, dan de mix en een half theeglas water erbij. Blikje mais (nou ja zonder het blik dus) erbij, roeren, klaar. De wraps warm ik altijd op in de magnetron, ook al staat er vaak op de verpakking dat dat niet kan. We zijn er nog steeds niet dood van gegaan, en ze smaken prima. Natuurlijk is een wrap die knapperig uit de oven komt ook heel erg lekker, maar dat is totaal anders.

De wrap nuke ik dus, daarna bedekken met sla, strookje kipmengsel erop, op de burrito-manier opvouwen en jammie. Nadeel is dat zodra eindelijk mijn wrappie gemaakt heb, die van free alweer op is, en ik dan eigenlijk weer de volgende moet maken… er komt een dag dat ik mijn lief ga leren hoe de magnetron werkt :)

Niet een van de meest logische combinaties, maar de shoarmabroodjes van gisteren waren zo goed bevallen dat ik nog een batch heb gemaakt, als lekkere knabbel. Voor de variatie heb ik er een gesnipperd sjalotje doorheen gedaan, maar Frederique vond ze zonder toch lekkerder. Volgende keer beter :)

De ajam paniki was super eenvoudig. Gewoon een ajam paniki boemboe (de Koningsvogelboemboes vinden wij heel erg smakelijk, of ze authentiek zijn weet ik niet) opbakken, kip erbij, santen erbij, ietsje teveel vandaag, maar ja is ook wel lekker. Vooral de saus was heerlijk met het brood.

Een broodje shoarma, wat klinkt dat eenvoudig. Maar mensen die mij (of mijn kookkunst) wat beter kennen, weten dat een echt eenvoudige maaltijd bij mij niet vaak voorkomt.

Het begint bij de broodjes. Zelf gemaakte broodjes: kleine platte ronde broodjes van gewoon witbrood-deeg, waar een gesnipperde lombok en een gesnipperd teentje knoflook door gekneed is. Deeg in balletjes verdelen, redelijk dun uitrollen, heel heet bakken in een voorverwarmde oven onder de grill (en met hete lucht doe ik dat dan).

De shoarma is redelijk standaard, maar ik heb er, omdat ik wat groente-igs wilde, flinterdun gesneden paprika reepjes doorgeroerd. Dan krijg je dat echte stereotype shoarma-effect, dunne slappe sliertjes rood tussen het vlees.

En de saus… geen knoflook saus uit een potje, flesje of bakje, nee nee. Echte knoflook saus. 4 eetlepels magere kwark vermeng ik met de gepureerde massa van 3 grote tenen knoflook en 1 grote sjallot. Je moet met zo’n sausje die avond geen afspraakjes hebben, en ook de dagen erna niet, maar lekker is het absoluut. Voor een indiaas tintje kun je er een theelepeltje geconcentreerde mintsaus doorheen doen, dat is nog lekkerder.

Tja en dan ga je zitten, snijdt de broodjes open (die zijn niet hol van binnen, maar als ze lekker knapperig en goed heet zijn gebakken, dan gaat je mes zo door het zachte kruim heen en steekt niet snel door de harde krokante buitenkant. Saus goed in het broodje smeren, shoarma erin proppen en smullen maar!

Een superlichte maaltijd omdat Free vandaag een hevige migraine-aanval had en hij toch wat zoutigs binnen moet krijgen. Ik had nog wat gevogelte fond staan en dat met een blikje mais gepureerd en opgewarmd. Rul gebakken en “ontvet” rundergehakt erdoor en klaar is klara. Daar doe ik dan als brood van die lekker grove pitten broodjes bij, dan heb ik voor mezelf toch wat vullends. Afgelopen dagen heb ik niet veel over het eten vermeld, simpelweg omdat ik alleen thuis was en dus gewoon brood at. Behalve gisteren, toen kwam Free weer thuis en heb ik zijn favoriete Babi Pangang met rijst gemaakt.

Vanavond heb ik een supersnelle maaltijd in elkaar gedraaid, want ik heb de Fellowship of the Ring Special Extended Edition gekocht (4DVD) en we zijn ademloos de documentaires aan het kijken. Wraps dus. Kip heel erg dun snijden, snel wokken, ketjap-met-limoen erbij, mais en dobbeltjes paprika erbij en klaar is klara.

Ik maak de laatste tijd steeds te veel voor 1 dag :) Dat is misschien maar goed ook, want gisteravond had Free dus nog honger, maar was de rijst op. Ik ben maar gezegend met zo’n man die het heerlijk vindt om ‘s avonds de restjes rijst enzo op te snoepen. De vindaloo was dus nog over, ik heb die aangevuld met nog wat gehakt, maar had geen kikkererwten meer. Wel courgette. Ach, wat is het verschil, gewoon courgette in kleine dobbeltjes snijden en er bij laten sudderen. Om wat variatie aan te brengen heb ik in plaats van water tomatenpuree toegevoegd. Niet zoveel, een half kopje.

Vindaloo is wel een van mijn favoriete gerechten. Maar dan heb ik het wel over een aan mijn nederlandse smaak aangepaste vindaloo. Letterlijk betekent het “Azijn, Knoflook” en dat zijn precies de ingrediënten die het gerecht overheersen. Maar het belangrijkste ingrediënt is uit de naam weggelaten: chilipeper. Indiase vindaloo is verschrikkelijk heet. Zelfs ik ben voorzichtig als ik het in de geboortestreek van dit gerecht eet, want het is dus echt gruwelijk heet. Hier in Nederland is de smaak natuurlijk aangepast. Zeker restaurants doen dat: geen spoortje zuur meer te vinden en de hitte is niet meer dan een zoetige warmte.

Traditioneel wordt Goanese Vindaloo gemaakt met varkensvlees, maar je kunt iedere vlees of vis of gevogeltesoort gebruiken die je maar wilt. Meestal maak ik het met varkenslappen, maar met rundergehakt is het ook zeer lekker, en veel sneller, omdat het niet hoeft te sudderen.

Ik heb er een heerlijk ingrediënt aan toegevoegd: kikkererwten. Heerlijke dingen. Wel ben ik lui en koop ze gewoon in blik, voorgeweekt dus. Want ik wil me een uur voordat ik ga koken kunnen bedenken dat ik kikkererwten ga gebruiken, en dan kan ik ze dus niet 12 uur laten weken.

Vandaag heb ik een ander merk vindaloo-pasta gebruikt. Meestal neem ik Pataks, en gebruik dat als een basis. Pataks is heel erg aangepast aan de westerse smaak: in de door hun aangegeven hoeveelheid is het niet zo superheet en eerder zoet dan zuur. De hitte voer ik op door gewoon een schepje meer pasta te gebruiken, of een lombok erbij te doen. Maar vandaag had ik Pasco. En vond de originele zurige azijnsmaak terug. Ik vind het lekker, maar je moet er wel van houden.

Weer eens wat aan het spit gegrilld. Er is toch echt weinig lekkerder dan dat, als het goed gebeurt. Een leuk stukje varkensfilet in een rolladenetje gemarineerd in een marinade van ketjap, limoen, palmsuiker, lombok en knoflook. Dan aan het spit, een half uur met hete lucht, daarna een ruim kwartier hetelucht en grill. Het is belangrijk om het gebraad in aluminiumfolie te laten rusten, een halfuur ofzo.