From high-tech gadget I switch to low-tech wool.
I wanted to do a larger and more complex project than socks. I know you can make knitted socks as difficult and artistic as you like, but… well I just wanted something different. Maybe a sweater. I used to knit cabled sweaters, but now it’s time for some color.

At first I wanted to knit this sweater, which I found on one of my two favorite online woolshops, Astrids Dutch Obsessions.

Then I found this one on String Theories, very nice and less “busy”. But I am curious what the whole sweater looks like:

But then I saw this one on Passing Down Crazy. It was love at first sight. I immediately knew this would be the pattern…

Slechts één kleine kanttekening bij dit patroon: het is er niet. Het oorspronkelijke patroon is van Dale of Norway, en is nu niet meer te leveren. Vanwege de copyrights die op het patroon rusten is het ook niet legaal op internet te vinden (ik heb het overigens ook niet illegaal gevonden).
Dat betekent dat ik het zelf moet “reverse engineeren” vanaf deze foto. Leuk. Heb ik wat te doen op deze koude avonden.

In Photoshop gaat dat gelukkig makkelijk. Je neemt de foto van het breiwerk, roteert het zo recht mogelijk aan de hand van de steken. Daarna gooi je er een unsharp mask overheen zodat de steken beter uitkomen. Daarna bouw je een raster op van guidelines, en voila. Een makkelijk overneembaar patroon. Alleen het tekenwerk kost zoveel tijd zucht. Maar goed, dan heb je ook wat.

Volgende horde: ik heb twee cones wol, waarvan er één achterstevoren gebruikt moet worden (andere uiteinde van de draad). Dat betekent dat ik dus een cone helemaal af moet wikkelen en weer op moet winden. En ik heb geen swift (een daarvoor ontworpen vaag uitziende tool). Dat is dus 1100 meter dunne wol met de hand opnieuw op een bol winden. Niet iets waar ik nou warm voor loop.
Gelukkig zijn er altijd high-tech oplossingen voor dit soort problemen en Frederique is goed in het bedenken daarvan: men neme een boormachine, tochtstrip, een schroevendraaier, een posterkoker, een CDR spindel (leeg) en een colafles. De cone gaat op de spindel (zodat hij rond kan draaien), de schroevendraaier in de boormachine, de tochtstrip om het handvat van de schroevendraaier, de posterkoker over de tochtstrip geklemd. Uiteinde van de wol op de koker vastplakken, koker vertikaal op de cola fles plaatsen, en boor aanzetten (laag toerental).
Doe dit met 2 personen! Eén bedient de boor en de koker, en geleidt de wol, de ander probeert met twee handen de cone op de spindel te houden.
Binnen 10 minuten was de hele klus geklaard!

Natuurlijk heb ik foto’s. Niet van het proces zelf, maar wel van de props:

Wat doet een breister die een foto van een mooi breipatroon ziet en vervolgens leest dat het patroon absoluut no-way-josé niet meer te koop is, ook niet meer via de uitgever? Die tekent een zo goed mogelijke gelijkenis van het patroon.
Ieder tekenprogramma dat guidelines heeft kan hier voor gebruikt worden. Met de guides baken ik de individuele steken af, zodat ik een raster op de foto krijg. Dit maakt het makkelijker om het motief te kunnen onderscheiden van de achtergrond en de steken te kunnen tellen.
Ik gebruik Excel als “ruitjespapier” om het motief vervolgens uit te werken. Tot slot maak ik een screenshot van het motief en plak het in Photoshop. Daar vermenigvuldig ik het motief zoals het uiteindelijk gebreid gaat worden.
Uiteindelijk komt er dit uit:

Nu volgen de ontwerp keuzes. Wordt het een trui of een vest? Komt er een ribboord ja of nee? Waar begin ik met het motief? Is het enkel dit motief, of wordt het afgewisseld met een klein ander motief?
Ik weet al dat het een trui gaat worden. Vesten staan me niet, dus daar ga ik niet aan beginnen met zo’n omvangrijk project.
Het tweekleurige ribboord dat Astrid in haar SSSweater gebruikt vind ik erg leuk. Ga ik ook gebruiken. Maar de tussenstukken onder de armen lijken me verschrikkelijk, dus die doe ik niet. Jammer dat ik noch van de SSSweater noch van de Damask een foto van het volledige kledingstuk heb.
De mouwen doe ik waarschijnlijk aangebreid. Al houd ik veel meer van raglan. Maar als ik een raglan schouder doe, wordt dat verschrikkelijk moeilijk met het patroon. Voorlopig hoef ik daar nog niet over na te denken. De neklijn, tja, zo ver ben ik ook nog niet. Ronde hals of v-hals… of misschien toch een klein turtle neckje?
Eerst maar eens een proeflapje maken!

De eerste opzet van de sweater is gemaakt!
Ik heb een tweekleurige opzet gekozen vanwege het decoratieve karakter, samen met een cabled cast-on. Een hele simpele, net niet te simpele opzet die niet super elastisch is maar er zeker met twee kleuren garen wel mooi uit ziet. Voor een ribboord is dit elastisch genoeg.

Dan de ribboord. Ook met twee kleuren in 2×2 rib. Ik moest het twee keer uithalen voor ik precies wist wat ik wilde. Dit schiet niet echt op, zeker niet als de hele trui zo gaat. Maar goed, dat heb je wanneer je al breiend een trui ontwerpt.

Druk druk druk en ziek ziek ziek :-(
Maar goed, de Kauni gaat door, soort van. In de weken dat ik ziek thuis zat bedacht ik me dat ik het kleurverloop van de trui te traag vond gaan. Moeilijk besluit: ik was al lekker bezig met het motief, maar ik wilde eigenlijk de trui gaan rondbreien. Dat betekende helemaal uithalen en opnieuw beginnen. Maar goed, wanneer je de aandachtspanne van een kitten hebt is er niks zo lekker al een breiwerk uithalen…

Zo ver was ik gekomen:

En nu heb ik dit weer gebreid, maar dan rond (dus voor en achterpand tegelijk). De kleurvariaties vind ik nu duizend malen beter. Wat ook helpt is dat ik met een kleur een stuk verderop begonnen ben, waardoor je een sterker contrast krijgt.

Langzaam komt het patroon naar voren…
Het gaat echt niet snel: dit is geen patroon dat je geheel gedachteloos kunt breien terwijl je een boek leest. Nou ja in iedergeval niet de boeken van Stephen Erikson, waar ik toch al wat meer dan gemiddeld mijn aandacht bij nodig heb. Het patroon vraagt toch regelmatig je ogen, om te zorgen dat je op tijd van kleur verwisselt, geen steken laat vallen etc. Gelukkig is het ruwe wol, want dat laatste gebeurt nog wel eens. Doordat de wol zo “plakkerig” is, blijft de steek keurig in vorm zitten en dat scheelt weer bij het oppikken.

De foto’s (voor een grotere foto klik je op de thumbnail):