We zijn druk bezig in het nieuwe huis om het bewoonbaar te maken. Waar we voor gewaarschuwd waren blijkt waar te zijn: er is altijd meer werk te doen dan je aanvankelijk denkt. Maar we vinden dat niet erg. Het zijn tot nu toe nog geen verborgen gebreken die opgelost moeten worden.
Een van de dingen is het behang. Eerst dachten we dat dat alleen in de computerkamer en de hobbykamer vervangen zou moeten worden. Maar kritisch kijken naar het behang in de gangen en hallen en na het weghalen van de boekenkastjes in de woonkamer bleek dat ook die ruimtes gestript moesten worden. Vooral in de woonkamer: daar zat de verf wel netjes op de muren boven de lage kastjes, maar achter de kastjes was het een zooitje. Daar kwam Frederique gisteren achter toen hij die kastjes losschroefde.

Lang leve behangafweekmiddel! Je spuit een baan in, wacht 5 a 10 minuten en trekt vervolgens zeer makkelijk de baan behang van de muur. Zonder de muur te beschadigen, zonder behang af te moeten bikken. Ideaal voor luie klussers zoals ik.

We willen in dit huis alles netjes gaan doen, dus geen houtje-touwtje oplossingen, en heel belangrijk: geen ductape oplossingen. Dat is even wennen, aangezien we daar zeer bedreven in waren geworden. Maar dit is een echt huis, dus dat moet netjes en niet studentikoos worden. Mijn lieve zus Leela wilde wel langskomen om ons advies over kleuren en inrichting te geven. Zij heeft zelf haar huis al meerdere malen zeer leuk en sfeervol ingericht dus we zijn heel erg blij met haar hulp.

Frederique heeft gisteren ook bijna al het behang van de muren van de computerkamer verwijderd. Dat gaat buitengewoon makkelijk met dat afweekspul. Vandaag is hij bezig met het plafond van die kamer. Vanwege de scheuren in het kalk, moet het plafond ofwel er uitgehaald worden (= veel troep en veel werk) of verlaagd worden. Omdat dat ook al in de slaapkamer gedaan is door de vorige bewoners lijkt dat ons de beste oplossing.
Er loopt ook een grote balk langs het plafond. Als Maarten het huis komt bekijken kan Free het niet laten: hij slaat een gat in de koof om te zien wat er achter zit.

Het was even spannend of het zou passen, maar gelukkig ging het net: de gipsplaten en balken voor het raamwerk zijn opgehaald en kunnen naar boven gebracht worden om te acclimatiseren.

Aan de computerkamer kunnen we nu niks meer doen dus gaan we in de woonkamer aan het werk.
Zo ziet de muur er uit (nog met het behang er op) zonder de lage kastjes:

Hier is zijn de gedemonteerde kastjes, die wachten om met de decoupeerzaag in kleine stukjes gesneden te worden.

Ook in de woonkamer gaat het strippen van het behang gemakkelijk, al is het wat moeizamer dan boven. Dat komt door de vele lagen verf die er op zitten. Hele stukken zijn zelfs van de voor-muur te verwijderen zonder afweekmiddel!
Wat veel lastiger is, zijn de schroeven die gebruikt zijn om de plankenconsoles te bevestigen. Daar moet nog wat op gevonden worden.

Bijna alle planken en consoles zijn nu verwijderd, het behang verwijderen bewaren we voor een andere dag. Nu is het tijd om weer naar “huis” te gaan.

Vandaag heb ik in mijn eentje even in het nieuwe huis gewerkt.
Behang verwijderen is een prima Cilfa-werkje. Het schiet dan ook lekker op.

Er moeten wel heel erg veel gaten gevuld worden, dat is minder leuk. Maar goed, beter nu op de kale muur zodat het onzichtbaar weggewerkt kan worden, dan later als er nieuw behang op de muur zit.

Een console krijg ik echt niet losgeschroefd. De schroeven beschadigen ook steeds meer. Waarschijnlijk moet ik die uitboren. Voorlopig maar even omheen werken.

Ook de muur onder de ramen behoeft enige extra afwerking en met het behangverwijderen komen ook oude gaten-vulsels weer uit de muur. Gelukkig heeft Frederique een hele grote fles muurvuller gekocht, want dat gaat echt nodig zijn.

De rest van de muur moet ik een andere dag doen. Voor vandaag is het genoeg geweest!

Vandaag ook weer even een paar uur hard gewerkt. Met deze hitte is het klussen bijna niet uit te houden in dat huis. De thermometer staat binnen op 33C, zelfs om half 9 ’s avonds. En dat met alle ramen tegen elkaar open.
Maar goed, het behang moet er af voor het weekend, dus dat was nog even doorwerken.

De lange muur heb ik nu gedaan, en de voormalige schouw ook. Eigenlijk kan ik niet goed bij het plafond komen met het trapje dat daar staat. 4 tredes zijn net even te laag. De andere hoge gedeeltes in de woonkamer laat ik maar voor Frederique over.

En als je dan min of meer klaar bent met de woonkamer is dit het resultaat: 4 vuilniszakken vol met aangestampt behang.

(Even voor de duidelijkheid: al het behang heb ik netjes tot aan het plafond van de muur gehaald. Maar ik kan het iedereen afraden om banen behang van de muur te trekken terwijl je op een wiebelend oud laddertje staat. Een baan heeft namelijk de neiging om opeens een stukje door te schieten, of, wanneer het nat is van afweekspul, onverwachts te scheuren….)

Vandaag heb ik volgens mij niks gedaan in het nieuwe huis.
Okee dat klinkt niet echt goed, het namelijk niet zo dat ik totaal niks gedaan heb. Maar ik heb geen behang afgestoken, heb nog niets geverfd. In plaats daarvan heb ik een dagje bouwmarkt gehad.
Laat mij los in een bouwmarkt (een uitgebreide zoals ze in Den Haag goed te vinden zijn) en ik ben een hele middag zoet. Ik verlies mezelf helemaal tussen alle schroeven, timmerpanelen, vloertegels en mmmmm dhz-apparatuur. De inspiratie borrelt en bruist. Liefst zou ik een notitieblok en een camera meenemen en alles wat in me opkomt opschrijven.

Vandaag was het echter geen “speelmiddag” maar moest er gescored worden. Verf voor de slaapkamer. Tja…. ik ben al weken bezig met kleurstalen verzamelen en kleuren bedenken voor het huis. Kleur is niet mijn sterkste kant. Mijn zusje heeft al wat ideeën aan de hand gedaan, maar voor de slaapkamer wist ik eigenlijk nog niks concreets. Tot ik vandaag op het K&W forum van FOK een geweldige kamer zag die door iemand daar geschilderd was in brede horizontale banen, ton-sur-ton, gescheiden door smalle witte stroken.
Dat wilde ik ook! Maar dan niet in zonnig geel en oker, maar in paars/blauwtinten. Zeg maar lavendel met iets meer blauw, in 3 tinten varierend van diepdonker tot licht baby-lavendel. En dan als contrast boven het bed een strook diep bruin/aubergine. Tot slot de baan tegen het plafond aan is heel licht bijna cremig blauw/paars. Moeilijk te omschrijven. Gebroken wit.
Vol goede moed (en met 5 bakken van 2,5liter verf + extra benodigheden) op mijn kleine Cilfa-fietsje balancerend weer naar huis gewankeld. Wat duurt dat stuk lang als je zwaar beladen door de felle zon loopt. Nou ja, begin van de avond zon dan. Het is me gelukt om ongeschonden thuis te komen, al knalden direct naast me 2 auto’s op elkaar. Maar dat was volgens mij niet mijn schuld. Denk ik. Misschien dat de voorste auto te druk bezig was met zich verbazen over hoe al dat spul op 1 lief klein roze fietsje paste….

Eenmaal thuis alles naar boven gesjouwd. Nieuwe zekeringen geinstalleerd in de “stoppenkast”. Stroom werkt dus weer…. maar ik weet niet of een zekering hoor te sissen en pruttelen, dus ik heb de stroom er meteen maar weer af gehaald. Morgen is mijn echtgenoot :-) er weer, die is beter in dat soort dingen.

Gezwind begon ik met het aftekenen en het afplakken van de onderste baan in de slaapkamer. Om vervolgens tot mijn grote verbazing te zien dat de strook afplaktape zichzelf rustig van de muur verwijderde. Een andere rol van een ander merk geprobeerd. Zelfde probleem. Het opbrengen gaat prima, het lijkt vast te zitten, je laat het los en kijkt even de andere kant op en ja, hij duwt zichzelf van de muur. Het probleem zal hem in het lichte stucwerk wat daar op de muur zit. Blijkbaar hecht dat dus niet. Zucht.

Het dreigt bovendien heel hard te gaan regenen dus ik besluit om maar naar “huis” te gaan, met een omweg langs de bouwmarkt om te kijken of ze ander afplaktape hebben. Ik heb daar wel iets gevonden wat ook op grove muren kan, dus ik hoop dat dat werkt. En anders moet ik het maar zo strak mogelijk met de hand doen.

Ik heb ook hele mooie vloertegels gevonden die ik wel in de keuken en serre zou willen hebben. Ze zijn verschrikkelijk duur (nou ja wat ik duur vind dan) maar heel erg mooi, in donker hout-design. De inca-serie van de karwei, als iemand dat wat zegt. Goed, misschien later ooit als we geld te veel hebben.

Ik houd het “klussen” voor gezien vandaag, morgen om half 10 staan mijn ouders op de stoep met het nieuwe behang en gaat het echte werk beginnen.

Vandaag gaat er echt gewerkt worden: mijn ouders komen helpen met klussen. Die weten pas echt van aanpakken.
Zo ziet het er uit voor ze komen: het grootste deel van het behang in de woonkamer is er af, maar al het hout ligt er nog en belemmert de toegang tot de laatste muur. De vloer is nog niet afgedekt en de muren zitten vol met gaten.

Zodra mijn ouders er zijn wordt al het hout naar het dakterras verplaatst, worden alle vloeren (behalve de trappen) afgedekt met plastic en kleden en verdwijnt het laatste behang uit de woonkamer.

Mijn ouders gaan na het behang verwijderen alle gaten dichten. Het zijn er verschrikkelijk veel. Niet alleen gaat het om alle gaten van de schroeven van de planken, maar onder het behang zat ook nog een complete gatenkaas.

Intussen teken ik de horizontale banen af voor het verven van de slaapkamer. Dat is nog niet eens zo makkelijk, zelfs met een waterpas: de vloer loopt aan een kant van de kamer niet recht. En dan is het dus kiezen tussen waterpas, of een nette doorlopende lijn.
Een ander probleem is het afplaktape: de muur is licht gestuct en daar plakt geen enkel afplaktape op… behalve dan één bepaalde (dure) soort. Nou ja het moet maar. Maar die tape is eigenlijk bedoelt voor het afplakken van ronde vormen en is uitermate elastisch. Een rechte lijn daarmee trekken is dus nog altijd moeilijk!

Iets voor achten komt Frederique thuis van zijn werk. Die valt met zijn neus in de boter: de laatste hardnekkige hoekplank moet er uit gehaald worden. Dat lukte zelfs mijn vader niet alleen. Met een schroevendraaier en gezamelijke kracht wordt er gevochten met die plank. Als Free uiteindelijk een stuk laminaat gaat halen voor het grovere werk, kiest de plank eieren voor zijn geld en geeft het op. Nu kan de muur eindelijk afgemaakt worden.

En ik zou ik niet zijn als ik niet een foto van een kat tussen de verbouwingsperikelen zou zetten. Nou hier issie dan, ons buurkatje.
Hij negeerde me in eerste instantie, een prooi op het dak van onze serre was duizend maal interessanter dan zo’n maf mens. Tot de camera klikte. Toen werd hij opeens heel erg fotogeniek. Hij kwam steeds dichter bij de rand van het dak, reikhalzend om te zien wat dat klikkende ding was. Daar maken we nog wel een fotomodel van :-)