Ik ben een van die mensen die breien leuk vind. Ik doe het al jaren, dat het stoffig of niet-cool was maakte me nooit uit. Tegenwoordig is het een hype, helaas. Er is maar een voordeel aan: wolwinkels komen langzaam weer terug. Voornamelijk op internet, maar dat maakt niet uit. Oh, en als ik over breien schrijf, is er nu tenminste kans dat mensen niet hard gillend weglopen.

Maar zoveel als ik in het verleden gebreid heb… ik heb me nooit aan meerdere kleuren gewaagd. Geen idee hoe het in goed nederlands heet. Jacquard-breien is niet helemaal de juiste term. Voor alles is een eerste keer.

Leuke kleine projecten zijn sokken en wanten. Ik brei ze beide op de oosterse manier: top-down, dus beginnend bij de vingertoppen/tenen. Dit heeft een heel groot voordeel: je kunt de wanten/sokken aanpassen terwijl je ze breit. Dit is ideaal om de juiste maten te krijgen.
Verder brei ik eigenlijk altijd op rondbreinaalden. Die voelen prettiger aan voor mijn handen, het gewicht van het breiwerk rust niet op de uiteinden van twee lange onhandige naalden, er staat daardoor minder spanning op mijn handen. Met rondbreinaalden hangt het breiwerk eigenlijk altijd tussen je handen in, mooi gebalanceerd. Geloof me maar dat dat bij een trui flink verschil uitmaakt.

Deze weken dus wanten, voor Frederique die in Luxemburg wel wat warme handen kan gebruiken. Jacquard-breiwerk is altijd warmer dan gewoon breiwerk. De tweede kleur wordt aan de verkeerde kant van het breiwerk meegevoerd, en daardoor zijn er als het ware twee lagen. Ook is de structuur dichter waardoor het minder koude wind doorlaat.
Voor wanten is er eigenlijk maar een garen dat je kunt gebruiken: wol. Het is warmer dan acryl, en heel belangrijk: dat blijft het ook als het nat wordt.

Genoeg achtergrond gebabbel. Wanten voor Frederique. Het is niet echt mijn allereerste jacquard-project, ik heb geoefend op een paar wanten voor mezelf. Mensen die me kennen zullen niet verbaasd zijn als ik nu vertel dat ik natuurlijk geen vast model volg. De wanten krijgen het patroon van de Norwegian Socks uit het boek Folk Socks van Barbara Walker. Ik heb het patroon uitgepuzzeld aan de hand van foto’s op internet en het omgezet naar wanten in plaats van sokken.
De kleuren: mannelijk. Ik weet dat Frederique het niet erg zou vinden om in knal paarse met gifgroene wanten te lopen, maar ik wil voor een subtielere look gaan. Antraciet met middengrijs.
Hieronder volgt een foto van de top van de linker want.

De want schiet al lekker op. Het zijn sowieso lekker snelle projektjes: het is dat ik deze wanten ontwerp terwijl ik brei, maar anders zou ik een paar wanten in een week af kunnen hebben. Mits ik genoeg tijd heb om te breien natuurlijk.
Mijn werk laat helaas tegenwoordig niet toe dat ik brei onder het werken. Dat was vroeger toen ik nog voor TNS-Nipo werkte wel beter. Maar het is ongelooflijk ontspannend om na het werk als ik thuis ben eerst even een half uurtje te breien. De drukte van de dag glijdt van me af. Het is een vorm van meditatie, echt waar. Met bijkomend voordeel dat het ook nog eens een leuk kledingstuk oplevert.

Over deze wanten:
De wol die ik gebruik is Regia 4fadig. Het is sokkenwol, wat betekent dat het bestaat scheerwol (75%) en polyamide (25%). De toevoeging van polyamide zorgt voor een slijtvastere wol, wat bij sokken wel zo prettig is. Het zijn bolletjes van 50 gram, met een looplengte van 210m. Twee bollen (twee kleuren dus) zijn ruim voldoende voor een paar wanten.

The pattern starts to become clear. On the “outside” of the mitten goes the norwegian pattern, on the “inside” a simple 1×1 pattern for warmth and firmness.

I have reached an importand stage of the mitten: the thumb.
I’ve already knitted this separately, again top-down. Because Frederique isn’t at home at the moment, I can’t check whether the thumb has reached the correct length. Ofcourse I took the size of his thumb, but that’s never as certain as during-knitting-fitting.

As soon as the thumb (according to the measurements) reaches the desired length, I will attach it to the mitten, using the three-needle join. This gives an fairly elastic join, which is important because this isn’t the most ergonomic mitten: there is no thumbgusset.

The left mitten is almost finished, I only have to knit the cuff. I’m still not shure which cuff-style I’m going to use. Probably a simple 2×2 rib. Maybe with a red lining. It seems to be typical Skandinavian: dark knitting with a single red accent. I wanted to add Frederiques name and the year to the cuff, but Frederique didn’t think that a good idea.

Frederique has tried the mitten on. It’s a bit wide at the top, but also a bit tight near the thumb, so I should have made it any narrower. The thumb itself is a bit wide, but that was necessary for the width of the thumb-junction. I could have fitted the thumb better and increased the thumb stitches near the bottom. Maybe next time.